Τα χρόνια μου ναυάγησαν στις ξέρες σου

Η ανάσα σου ήτανε η πρώτη μου πατρίδα

κι η μυρωδιά σου ήταν ο πρώτος μου εθισμός.

Πάει καιρός που έχω φύγει από τη Θήβα

και περιφέρομαι σακάτης και τυφλός.

*

Καθαγιασμένος στα νερά της λησμονιάς σου

εξουθενομένος από τα έργα και τις μέρες σου

θητεύω δίπλα σε αγάπες ξοφλημένες

γιατί τα χρόνια μου ναυάγησαν στις ξέρες σου

*

Παραχωρώ τ' άθλιο κορμί μου τις πληγές μου

να εξασκηθούν οι μανιακοί και οι αρχάριοι.

Θέ μου, πώς ξεραθήκαν έτσι οι πληγές μου

που ξεδιψούσαν ναυαγοί και λεγεωνάριοι.

*

Και θα πληρώνω σαν αντίτιμο στο χρόνο

τη μοναξιά για όλα τα χάδια που ζητούσα

για την αγάπη που με βύθισε στον πόνο

κι έτσι σακάτεψα εσένα που αγαπούσα

*

Αραγε θα θυμάται κάποιος τ' όνομά μας

της ζωής μας τα εξαίσια φεγγάρια

τα πάθη μας, τις λύπες, τα δεινά μας.

Αραγε υπήρξαμε ποτέ; Στα όνειρά μας!

*

(στίχοι: Παντελής Ροδοστόγλου, φωτογραφία: Bill Brandt)