Απο το κόμικ Sandman του Neil Gaiman.
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Comics. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Comics. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
26.2.23
1.5.20
Σαν έτοιμος από καιρό
Ταυτίζομαι με το κόμικ στριπ της (ταλαντούχας) Δήμητρας Αδαμοπούλου. Ειδικά με το τελευταίο καρέ...
Πηγή: Socomic
22.12.19
17.11.19
The Last God
Το όμορφο σχέδιο και η ενδιαφέρουσα ιστορία σε εισάγουν σε ένα σκοτεινό κόσμο με ήρωες, φανταστικά πλάσματα, τέρατα και ανατροπές στα κλισέ των ιστοριών του φανταστικού. Μου κέντρισε το ενδιαφέρον και περιμένω να δω πως θα εξελιχθεί στα επόμενα τεύχη.
30.5.19
Captain Marvel (2019)
Το έβαλα να το δω πιο πολύ από περιέργεια καθώς μου κέντρισε το ενδιαφέρον ο ρόλος της στο (σ.σ. εκπληκτικό) Avengers: Endgame. Περίμενα άλλη μια τυπική ταινία της Marvel με εντυπωσιακά (αλλά και λίγο κουραστικά) πολύχρωμα εφέ, έξυπνες και εξυπνακίστικες ατάκες ανάμεσα σε πολύ δράση και γνώριμους χαρακτήρες από άλλες ταινίες της. Πράγματι ήταν όλα αυτά αλλά ήταν και κάτι παραπάνω καθώς αυτά τα στοιχεία τα συνδύασε άψογα (για το προσωπικό μου γούστο). Επίσης προσπάθησε να ξεφύγει -μερικές φορές επιτυχημένα και άλλες αδέξια- από το κλισέ "σούπερ ήρωας νικάει τον σούπερ κακό" και να αναδείξει ζητήματα όπως το προσφυγικό και τη θέση της γυναίκας. Παράλληλα μου άρεσε και η Brie Larson ως Captain Marvel, βγάζει αυτό το συμπαθητικό girl-next-door vibe αλλά και ότι είναι ταυτόχρονα το πιο ισχυρό ον στο σύμπαν τη Marvel. Σε κάθε περίπτωση, πέρασα ευχάριστα δύο ώρες παρακολουθώντας το χωρίς να με κουράσει (βλ. Thor: Ragnarog).
4.2.18
Thor: Ragnarok
Θα μπορούσε να είναι μια από τις πιο επικές ταινίες των τελευταίων ετών. Είναι το Ragnarok, διάολε, η "Αποκάλυψη" σύμφωνα με τη νορβηγική μυθολογία, το λυκόφως των θεών. Αντί γι' αυτό η Marvel αποφάσισε να κάνει ακόμη μια πολύχρωμη κωμωδία με σούπερ ήρωες και με ευχάριστες αισθητικά σκηνές. Όπως έγραψα σε προηγούμενο κείμενο, μ' έχουν κουράσει γενικά οι ηπερηρωικές ταινίες αλλά ειδικά της Marvel νομίζω ότι απλώς επαναλαμβάνει το ίδιο μοτίβο αλλάζοντας απλώς κάθε φορά τους χαρακτήρες.
Το συγκεκριμένο φιλμ διαφημίστηκε ως το καλύτερο από το "Marvel Universe". Για να μην παρεξηγηθώ, δεν είναι κακή ταινία για το συγκεκριμένο είδος και οι οπαδοί των κόμικς θα την απολαύσουν. Απλώς είναι μια από τα ίδια. Ειδικά το πρώτο μισό είναι μέτριο ως κακό και αναλίσκεται σε αστεία που μας έχει συνηθίσει η Marvel και κάποιες τραγελαφικές καταστάσεις. Στο δεύτερο μισό βελτιώνεται η πλοκή, υπάρχει δράση και κάποιες επικές σκηνές που δυστυχώς όμως είναι λίγες.
Αυτό που κάνει εντύπωση είναι οι ηθοποιοί που παίρνουν μέρος. Πραγματικό all star crew! Για την ακρίβεια:
Chris Hemsworth
Tom Hiddleston
Cate Blanchett
Idris Elba
Jeff Goldblum
Mark Ruffalo
Anthony Hopkins
Benedict Cumberbatch
Προσλαμβάνεις όλους αυτούς για να γυρίσεις μια κωμωδία της σειράς με εντυπωσιακά εφέ Marvel;! ΟΚ...
Links:
28.1.18
Όχι άλλο (υπερηρωικό) κάρβουνο
Το Χόλιγουντ βρήκε τη χήνα που γεννά τα χρυσά αυγά και θα τη ξεζουμίσει. Το όνομα της "χήνας" είναι κόμικ και ειδικά τα υπερηρωικά κόμικ. Μετά την επιτυχία που γνώρισε η Marvel με τους Avengers έγινε ο κακός χαμός. Προσωπικά, αν και οπαδός της 9ης τέχνης, ομολογώ πως έχασα τη μπάλα με όλες αυτές τις νέες ταινίες/prequel/sequel/reboot/τηλεοπτικές σειρές/crossover.
Από εκεί που είχα σημείο αναφοράς την εκπληκτική Dark Knight Trilogy του Batman και έβλεπα & απολάμβανα τη φτωχή πλην τίμια σειρά του CW το The Arrow τώρα ειλικρινά δεν ξέρω τι να αρχίσω πρώτα να βλέπω και επίσης δεν προλαβαίνω! Το ένα συνδέεται με το άλλο, πρέπει να δεις πρώτα τη ταινία, μετά τον δεύτερο κύκλο της σειράς, μετά να διαβάσεις κόμικ που βγήκε και κάπου έχεις χαθεί και έχεις κουραστεί.
Θα μου πεις αγαπητέ αναγνώστη ότι δεν με υποχρεώνει και κανένας να τα δω όλα. Είναι αλήθεια αυτό αλλά από τη μια ο ψυχαναγκασμός που έχω να τελειώνω ότι αρχίζω, από την άλλη ο καθημερινός βομβαρδισμός από ειδήσεις, τρέιλερ, άρθρα κτλ με βάζουν ασυνείδητα σε αυτό το τριπάκι. Τελευταία βέβαια έχω καταφέρει να το... "χαλιναγωγήσω" και το έχω ρίξει στη sci fi (σημείωσε τα The Expanse, Star Trek: Discovery, Killjoys, The 100, The Orville που είναι πολύ καλά).
Η απορία μου, όμως, είναι γιατί δεν υπάρχει ανάλογη "έκρηξη" παραγωγικότητας σε fantasy φιλμ και σειρές. Με τα εφέ πλέον να έχουν γίνει πολύ καλά και να παίζονται, γενικά, πολλά εκατομμύρια δολάρια σε αυτό που ονομάζεται pop culture δεν είναι άξιο απορίας που έχουμε "ξεμείνει" τόσα χρόνια με το Lord of the Rings και το Game of Thrones; Υπάρχουν πολλά και καλά βιβλία που μπορούν μεταφερθούν στο σινεμά ή στη τηλεόραση και με ποιοτικές υλοποιήσεις να γίνουν νέες παγκόσμιες επιτυχίες.
Διάβασα ότι το Netflix απέκτησε τα πνευματικά δικαιώματα της πολωνικής fantasy σειράς βιβλίων The Witcher (υπάρχουν σχετικά πετυχημένα video games) και η Amazon τα δικαιώματα των βιβλίων του Tolkien. Είναι ένα πρώτο βήμα, ελπίζω να πετύχουν αυτά τα project ώστε να δούμε κι άλλα πράγματα από τον αγαπημένο κόσμο του φανταστικού.
Links:
Photo by Joey Nicotra on Unsplash
13.1.18
Mezolith
Μιλάει για μια φυλή που βρισκόταν σε μέρη που τώρα ανήκουν στη βόρεια Ευρώπη. Είναι σύντομες όμορφες ιστορίες από τη καθημερινότητά τους αλλά και από θρύλους που αφηγούνται οι ηλικιωμένοι στα παιδιά. Το σχέδιο είναι ρεαλιστικό με φωτεινά χρώματα και εντυπωσιακές λεπτομέριες που σε κάνουν να γυρίζεις στο ίδιο καρέ για να είσαι σίγουρος ότι δεν σου ξέφυγε τίποτα. Καλύτερα όμως το γράφει η Βασιλεία Βαξεβάνη που έκανε και τη μετάφραση της ελληνικής έκδοσης:
"Το MEZOLITH είναι μια συλλογή από ιστορίες της προϊστορικής εποχής. Παρ’ όλο που αποτελείται από μικρές ιστορίες, υπάρχει ένα κοινό σημείο, καθώς στο κέντρο βρίσκεται ένα μικρό αγόρι, ο Poika.
Ο Poika βιάζεται να μεγαλώσει και να πάρει τη θέση του ανάμεσα στους άνδρες της προϊστορικής κοινωνίας του. Και όπως κάθε αγόρι που βιάζεται, βρίσκεται μπλεγμένο. Με αφορμή αυτή την πρώτη ιστορία, ξετυλίσσονται άλλες με τερατώδη μωρά, υπέροχες νεραϊδένιες γυναίκες και τρομαχτικές μάγισσες. Ένας φανταστικός κόσμος, που μπλέκεται με το δικό μας με έναν μαγευτικό τρόπο.
Ο Ben Haggarty είναι storyteller, αφηγητής παραμυθιών, ο πρωτεργάτης της Τέχνης της αφήγησης στην Ευρώπη, ένας από τους καλύτερους αφηγητές στον κόσμο και φυσικά το είδωλό μου. Γι’ αυτό και με το MEZOLITH παραδίδει μαθήματα storytelling. Ο ρυθμός είναι υπέροχος, δεν υπάρχει τίποτα, μα τίποτα περιττό. Έτσι λέγονται οι ιστορίες, δεν έχω κάτι να προσθέσω.
Ο Adam Brockbank μπαίνει για πρώτη φορά στο χώρο των comics. Το σχέδιο του είναι ρεαλιστικό, χωρίς να θυμίζει κολάζ από φωτογραφίες, και θες να το εξερευνήσεις. Τα πρόσωπα είναι ξεχωριστά, με χαραγμένη στα χαρακτηριστικά τους την προσωπικότητά τους. Τα panels γεμάτα και ολοζώντανα, τα χρώματα φωτεινά. Αποδίδει με τον καλύτερο τρόπο τις ιστορίες και οι δύο δημιουργοί φτιάχνουν μαζί ένα αρμονικό σύνολο."
Παράλληλα η ποιότητα της ελληνικής έκδοσης είναι σε υψηλά επίπεδα και σίγουρα αξίζει να την έχει κάποιος στη συλλογή του.
Links:
Mezolith
3.7.17
11.6.17
Wonder Woman
Βλέποντας τη ταινία για την ηπερηρωίδα με την... (αρχαία) ελληνική καταγωγή σκεφτόμουν πως μάλλον είναι υπερβολικές οι παρουσιάσεις/κριτικές που την εμφανίζουν ως το καλύτερο φιλμ από το σύμπαν της DC. Ίσως να έπαιξε ρόλο ότι πρώτη φορά βλέπουμε πρωταγωνίστρια γυναίκα σε ταινία του είδους καθώς και γυναίκα στη θέση του σκηνοθέτη. Κατά τη γνώμη μου, είναι μια καλή "superhero/fantasy/action movie", με εκπληκτικές σκηνές μάχης, πετυχημένο casting (η Gal Gadot, είναι ιδανική επιλογή ως Wonder Woman) και ωραία εφέ. Αυτό.
Είχε όμως και μειονεκτήματα. Κατ' αρχάς, σε κάθε ταινία που ασχολείται με αρχαία ελληνική μυθολογία και τα κάνει σαλάτα ή μάλλον βάζει άσχετα στοιχεία των μύθων στο μπλέντερ και βγάζει κάτι πιο εύπεπτο για το αμερικάνικο κοινό, ξενερώνω απίστευτα. Σίγουρα, ακολουθεί το origin της ηρωίδας που βλέπουμε και στα κόμικ αλλά και πάλι... Επίσης όσο πετυχημένη ήταν η επιλογή της Gal Gadot στο ρόλο της Wonder Woman άλλο τόσο αποτυχημένη ήταν η επιλογή του ηθοποιού που παίζει τον Άρη, τον θεό του πολέμου. Για την αποφυγή σπόιλερ δεν αναφέρω τους λόγους αλλά είναι ευνόητοι.
Links:
IMDb
2.4.17
3.12.16
4.10.16
Έκθεση για τα 50 χρόνια Αστερίξ στη Καβάλα
Τις πύλες της άνοιξε το απόγευμα της Δευτέρας 03/10 η έκθεση Asterix στο αρχαιολογικό μουσείο Καβάλας. Πρόκειται για μεταφορά και προσαρμογή της αρχικής έκθεσης «50 Χρόνια Asterix: Ο Γαλάτης ήρωας στο Αρχαιολογικό Μουσείο Θεσσαλονίκης», που διοργάνωσε το 2009 το Αρχαιολογικό Μουσείο Θεσσαλονίκης. Το κυρίως υλικό της έκθεσης περιλαμβάνει κάδρα αφιερωμένα στα τεύχη του Asterix. Η έκθεση θα διαρκέσει 2 μήνες.
πηγή
πηγή
8.2.15
God is dead
Το God is dead είναι μια σειρά κόμικ των Jonathan Hickman και Mike Costa που ξεκίνησε το 2013 και συνεχίζεται ακόμη. Έχω διαβάσει μέχρι το τεύχος 18. Η σειρά ξεκινάει με τη "δευτέρα παρουσία". Μόνο που αυτή είναι η επίσκεψη του Δία στο Βατικανό για να ανακτήσει αυτό που έχασε, τη γη και τη λατρεία των ανθρώπων. Την ίδια ιδέα όμως είχαν και τα πάνθεα άλλων αρχαίων πολιτισμών. Αρχαίοι Νορβηγοί, Αιγύπτιοι, Ινδοί, Αζτέκοι θεοί μπαίνουν στο παιχνίδι. Ενώ στην αρχή συμφωνούν να μοιράσουν τη γη, τελικά ξεσπάει επικός πόλεμος μεταξύ τους. Οι άνθρωποι εν τω μεταξύ χωρίζονται σε αυτούς που λατρεύουν τους νέους παλιούς θεούς και σε αυτούς που οργανώνουν αντίσταση.
Θα συμφωνήσω με τις περισσότερες κριτικές πως είναι ένας τίτλος fun to read. Βρίσκει κανείς όμορφες μάχες, καλοσχεδιασμένα πάνελ και μια ενδιαφέρουσα ιδέα. Δυστυχώς όμως παραμένει εκεί χωρίς να προχωρά σε κάποιο βαθύτερο φιλοσοφικό επίπεδο όπως ήλπιζα. Επίσης από ένα σημείο και μετά, με τις πολλές νεκραναστάσεις και την είσοδο όλο και περισσότερων γνωστών (όπως οι υπόλοιποι 12 θεοί του Ολύμπου) και άγνωστων θεών (όπως π.χ. ο θεός του θανάτου των Μαορί) το πράγμα αρχίζει να γίνεται λίγο κουραστικό, για το προσωπικό μου γούστο πάντα. Επίσης η είσοδος του χριστιανικού θεού/αγίας τριάδας πραγματοποιείται λίγο άγαρμπα και πολύ αργότερα ενώ θα περίμενε κανείς να είναι από τους πρωταγωνιστές της σειράς.
Σε τελική ανάλυση η ανάγνωση του ήταν ευχάριστη, αν και είναι ένα σχεδόν απλοϊκό κόμικ. Μάλλον θα σταματήσω εδώ την ανάγνωση του και ίσως θα συνεχίσω αργότερα όταν -κάποια στιγμή- ολοκληρωθεί η σειρά, από περιέργεια για το τέλος που θα δώσουν.
16.4.14
Pride of Baghdad
Το graphic novel των Brian K. Vaughan και Niko Henrichon καταπιάνεται με ένα πραγματικό γεγονός που συνέβη κατά τη διάρκεια των βομβαρδισμών του Ιράκ από τον αμερικάνικο στρατό. Τέσσερα λιοντάρια ελευθερώθηκαν (λόγω καταστροφής του ζωολογικού κήπου που τα φιλοξενούσε) και άρχισαν να τριγυρνούν στους δρόμους της εμπόλεμης Βαγδάτης.
Εντυπωσιακή εικονογράφηση, σφιχτή και καλογραμμένη ιστορία, ξεκίνησα χθες απλά για να το ξεφυλλίσω και το διάβασα τελικά όλο μονορούφι. Κατά τη διάρκεια αυτής της αναπάντεχης περιπλάνησης βλέπουμε πως κάθε λιοντάρι αντιπροσωπεύει μια διαφορετική άποψη/οπτική γωνία για τον πόλεμο στο Ιράκ ξεκινώντας από τον αγνό ιδεαλισμό, περνώντας στον ωμό ρεαλισμό και καταλήγοντας στον αναπόφευκτο αμοραλισμό.
Το "Pride of Baghdad" αποτελεί μια πολύ καλή πρόταση ακόμη και για ανθρώπους που δεν έχουν διαβάσει άλλο graphic novel και γενικότερα δεν ασχολούνται με την κουλτούρα των κόμικ.
31.3.14
26.2.14
1.2.14
23.11.13
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)