Δεν τα φτιάχνουν όπως παλιά - Ταινίες

 

Θα καλωσορίσω το 2026 στο μπλογκ με ένα "boomer-ίστικο" κείμενο. Δεν φτιάχνουν ταινίες όπως παλιά. Δεν μηδενίζω τον σύγχρονο κινηματογράφο, υπάρχουν αριστουργήματα και σήμερα. Βλέποντας φιλμ των προηγούμενων δεκαετιών, μου αφήνουν μια αίσθηση αναβαθμισμένης ποιότητας σε σχέση με σήμερα που φαίνεται να κυριαρχεί η ταχύτητα διεκπεραίωσης και η απουσία εμβάθυνσης, σαν φιλμ - φάστ φουντ. Αφορμή γι΄αυτή μου τη σκέψη στάθηκε το "The prince of tides" που είδα πρόσφατα στο ErtFlix.  Δεν είναι η σπουδαιότερη ταινία που θα δεις αλλά όταν τελειώνει, αισθάνεσαι ότι είχες μια κινηματογραφική εμπειρία. Είναι ένα καλογραμμένο romcom, με καλή δομή/ανάπτυξη και με μια σπουδαία ερμηνεία από τον Nick Nolte. 

Ίσως να είναι απλώς μια προσωπική αίσθηση που δεν ανταποκρίνεται στη πραγματικότητα καθώς μέσα στη ποσότητα θεάματος που είναι διαθέσιμη να καταναλώσεις αλλά και με την ευκολία που αυτό μπορεί να γίνει, κάποιες σύγχρονες καλές ταινίες, πιθανώς, να χάνονται σαν διαμάντια μέσα στη λάσπη. 

Εφημερίδες εν έτει 2025

Ξεκίνησα να αγοράζω εφημερίδες όταν ήμουν ακόμη μαθητής. Αγόραζα την "Αθλητική Ηχώ" καθώς ήταν ο τρόπος με τον οποίο μπορούσα να ενημερώνομαι για τα νέα του Παναθηναϊκού. Τότε κρατούσαν κάποιο επίπεδο ακόμη και οι οπαδικές εφημερίδες (στα τέλη της δεκαετίας του '90). Στη συνέχεια άρχισα να αγοράζω την "Ελευθεροτυπία". Η αιτία δεν ήταν ιδεολογική, δεν ασχολούμουν καθόλου με αριστερά, δεξιά κτλ. Ήταν τα δώρα που έδινε, δηλαδή CD μουσικής, βιβλία κτλ., αλλά κυρίως ήταν το περιοδικό "Ε" κάθε Κυριακή και το περιοδικό για κόμικς, το "9" κάθε Τετάρτη. Επιπλέον έβρισκα πολύ ενδιαφέροντα άρθρα στο κυρίως σώμα της εφημερίδας. Ειδικά αργότερα, ως φοιτητής, δεν έχανα φύλλο κάθε Τετάρτη και Κυριακή.

Στη συνέχεια ήρθε σαν χείμαρρος το ίντερνετ, που έγινε πλέον mainstream και κέρδισε το ενδιαφέρον μου. Έκλεισε και η "Ελευθεροτυπία" κι αγόραζα σποραδικά πλέον εφημερίδες.

Τα τελευταία χρόνια, μου αρέσει να αγοράζω μια κυριακάτικη εφημερίδα και να τη διαβάζω στο μπαλκόνι το πρωί της Κυριακής, το καλοκαίρι, ή στη θαλπωρή της πολυθρόνας μου το χειμώνα. Συνήθως αγοράζω το ένα Σαββατοκύριακο την "Εφημερίδα των Συντακτών" και το άλλο τη "Καθημερινή". Αυτό το κάνω γιατί βρίσκω ενδιαφέροντα άρθρα και ένθετα και στις δύο, αλλά ταυτόχρονα και άρθρα που μου είναι εντελώς ξένα και πολύ μακριά από τα ενδιαφέροντα μου. Η μία εφημερίδα κάποιες φορές φαίνεται να απευθύνεται στον στερεοτυπικό αριστερό προηγούμενων δεκαετιών και η άλλη -υπάρχουν στιγμές- που φαίνεται να την ενδιαφέρουν μόνο οι φιλελεύθεροι μεγαλοαστοί (και συχνά νεόπλουτοι).

Η ιδανική εφημερίδα, για μένα, θα ήταν ένας συνδυασμός των δύο εκδόσεων. Έως ότου εκδοθεί αυτή η ιδανική εφημερίδα, θα συνεχίσω να αγοράζω τις δύο εφημερίδες καθώς είναι και οι δύο ποιοτικές δουλειές και επίσης απολαμβάνω αυτή τη μικρή κυριακάτικη ιεροτελεστία και την αίσθηση να διαβάζω σε τυπωμένο χαρτί και όχι σε μια οθόνη.

 Photo by Anna Keibalo on Unsplash

Captain America: Brave New World

Πραγματικά απορώ πως μπορεί ένα στούντιο να κάνει τόσο άνοστη και αδιάφορη ταινία! Σε μια συνέντευξη του, ο James Gunn, που ανέλαβε να ξαναβάλει στον κινηματογραφικό χάρτη το σύμπαν της DC (Σουπερμαν, Γουντεργούμαν, Μπατμαν κτλ), δήλωσε ότι δεν θα επιτρέψει να ξεκινήσει το πρότζεκτ ενός φιλμ, εάν δεν υπάρχει πρώτα ολοκληρωμένο σενάριο που θα αξίζει -για τον ίδιο και την ομάδα του- να κινηματογραφηθεί. Αυτή η δήλωση υπονοεί ότι ξεκινούσαν να κάνουν ταινία χωρίς να ξέρουν που θα καταλήξουν. Βάλε μέσα έναν Σουπερμαν, μια Γουόντεργούμαν, λίγο από Φλας και θα δούμε που θα πάει.

Βλέποντας το "Captain America: Brave New World" (της Marvel), αυτήν την αίσθηση αποκόμισα. Δεν περίμενα βέβαια να δω κάποιο αριστούργημα της 7ης τέχνης αλλά όλο αυτό που παρουσιαζόταν σαν κινηματογραφικό φιλμ ήταν... ανούσιο. Μια τυπική διεκπεραίωση που δεν έχει λόγο ύπαρξης. Σε κάποια φάση το άφησα να παίζει background κι άρχισα να κάνω δουλειές για το σπίτι. Ναι, τόσο βαρετό ήταν. Επίσης θα πρέπει να δεις 2-3 προηγούμενες ταινίες της Marvel και μια σειρά στο Disney+, πριν ξεκινήσεις τη ταινία για να μπεις στο νόημα και να καταλάβεις την όποια τελοσπάντων πλοκή υπάρχει. Pass.

Αν πρέπει να αναφέρω κάτι θετικό, αυτό θα ήταν η αερομαχία στον Ινδικό Ωκεανό πού ήταν εντυπωσιακή οπτικά. 

Fiat Panda vs Citroen C3

Eίναι σχεδόν συγκινητική η προσπάθεια των δημοσιογράφων να παρουσιάσουν σαν καινούργιο κάτι που είναι το ίδιο αυτοκίνητο απλώς με άλλα σήματα. Αφορμή γι' αυτή τη παρατήρηση είναι η δοκιμή του νέου Fiat Panda από περιοδικό αυτοκινήτου. Το νέο Panda είναι το νέο Citroen C3 που φοράει τα σήματα της Fiat. Έχει διαφορετικά φώτα και άλλα χρώματα ταπετσαρίας... Είναι η πραγματικότητα στην αυτοκίνηση,  έχουν δημιουργηθεί 4-5 μεγάλοι όμιλοι που έχουν υπό τη σκεπή τους δεκάδες ιστορικές μάρκες αυτοκινήτων. Για να πετύχουν οικονομίες κλίμακας βγάζουν το ίδιο μοντέλο με διάφορα σήματα δίνοντας έτσι τη ψευδαίσθηση των πολλών επιλογών προς τους καταναλωτές.

Χαγιάο Μιγιαζάκι και AI

Το τελευταίο διάστημα αναπτύχθηκε μια τάση στα κοινωνικά δίκτυα που αφορούσε εικαστικές δημιουργίες μέσω ΑΙ που μιμούνται τη τεχνοτροπία του αξεπέραστου Χαγιάο Μιγιαζάκι. Με ενόχλησε αυτή η μόδα. Προσπάθησα να καταλάβω γιατί μου δημιουργήθηκε αυτό το αίσθημα. Μάλλον νιώθω ότι κλέβουν ξεδιάντροπα τον αγαπημένο Ιάπωνα καλλιτέχνη. Όλη αυτή η μακροχρόνια πορεία του στη τέχνη, οι ατελείωτες ώρες μόχθου, μελέτης & δουλειάς (όλες οι ταινίες του, ακόμη και πιο πρόσφατες είναι ζωγραφισμένες στο χέρι!) για να έρχεται ένα πρόγραμμα που κάνει πετυχημένα το "copy paste" και να ευτελίζει τη δουλεία του. Το θεωρώ ανήθικο.

The 100 (tv series)

To "The 100" είναι ένα μετά-αποκαλυπτικό δράμα επιστημονικής φαντασίας. Η σειρά τοποθετείται 97 χρόνια μετά από το Πυρηνικό Ολοκαύτωμα που κατέστρεψε τον ανθρώπινο πολιτισμό, όπου οι μόνοι επιζώντες βρίσκονται σε ένα Διαστημικό Σταθμό ονόματι "Κιβωτός" και αποφασίζουν να στείλουν πίσω στη Γη 100 ανήλικους φυλακισμένους παραβάτες με την ελπίδα ότι η Γη έγινε κατοικήσιμη, ώστε να μπορέσουν να κατέβουν από την "Κιβωτό" για να σώσουν το ανθρώπινο γένος, που επρόκειτο να εκλείψει λόγω έλλειψης οξυγόνου στο Σταθμό. Βασίζεται (πολύ χαλαρά) στο ομώνυμο βιβλίο της Κας Μόργκαν. 

Είναι 7 σεζόν από 13-16 επεισόδια των 40-45 λεπτών. Μου αρέσει γενικά το post apocalyptic είδος είτε πρόκειται για κινηματογράφο είτε για τηλεοπτικές σειρές. Η συγκεκριμένη σειρά αναπτύσσεται γύρω από ενδιαφέρουσες ιδέες (ηθικά διλήμματα επιβίωσης, αυτοκαταστροφική φύση του ανθρώπου κ.α.) αλλά το κάνει, τις περισσότερες φορές, επιφανειακά. Βέβαια το βιβλίο (και τα υπόλοιπα που ακολούθησαν) κατηγοριοποιούνται κυρίως ως αναγνώσματα για το νεανικό κοινό. Επίσης μου άφησε την αίσθηση ότι συχνά επαναλαμβανόταν από σεζόν σε σεζόν, και γενικά ότι παρουσίαζε αργή πρόοδο. Δεν θα την έλεγα στάσιμη γιατί γίνονται... πράγματα, θα μπορούσε, όμως, να έχει καλύτερο ρυθμό τόσο η εξέλιξη της ιστορίας όσο και των χαρακτήρων. Οι νεαροί ηθοποιοί ανταποκρίνονται στις (όχι πολύ μεγάλες) απαιτήσεις των ρόλων τους όπως και η σκηνοθεσία.

Καταλήγοντας, θα τη πρότεινα σε οπαδούς του είδους για χαλαρή θέαση.

 

Τα "μάτια"

 

Στην εικόνα βλέπουμε την σχεδίαση από τους προβολείς των superbike της Ducati από το  1986 έως και σήμερα. Εντυπωσιακή η εξέλιξη αλλά θα μείνω στην 916 του 1994 για συναισθηματικούς λόγους. Μεγάλωσα διαβάζοντας για την 916, ήταν τόσο εντυπωσιακή για την εποχή της, αισθητικά αλλά και μηχανολογικά, που με έκανε να στρέψω το βλέμμα μου προς Ιταλία παρά την μακρόχρονη αγάπη μου για τις Ιαπωνικές κατασκευές.

Παρεμπιπτόντως, νομίζω έχει κουράσει η επιθετική σχεδίαση στα φώτα τόσο των μοτοσυκλετών όσο και των αυτοκινήτων. Όλα πλέον είναι σαν να είναι μονίμως νευριασμένα...

Ο βίσονας

Πάντα με εντυπωσίαζαν οι βίσονες. Μου δίνουν την εντύπωση ότι κρύβουν μια ανώτερη σοφία, μου αφήνουν μια αύρα μυστικισμού. Ίσως είναι η όψη τους ή το τεράστιο μέγεθος τους  καθώς οι βίσονες έχουν ύψος γύρω στα 2 μέτρα, μήκος έως 3,5 μέτρα και ζυγίζουν από 900 κιλά έως 1,2 τόνο! Ίσως, απλώς, να έχω επηρεαστεί από τη σειρά American Gods ή από το The Last Air Bender. Στο φάντασυ μυθιστόρημα που θα έγραφα, εάν είχα συγγραφικό ταλέντο, σίγουρα θα περιλάμβανα τον βίσονα σαν την ενσάρκωση κάποιου σοφού πνεύματος ή κάποιου δυνατού πλάσματος/θεού.

Ο πίνακας είναι της Elicia Edijanto.