Μισάνθρωπος

 

Όλο και περισσότερο δεν θέλω να βγαίνω από το σπίτι. Με κουράζουν όλα. Ναι, δεν γράφω κάτι πρωτότυπο, φαίνεται να είναι τάση της εποχής μας, ειδικά μετά την πανδημία του 2020. (Πέρασαν 6 χρόνια από τότε;! Πράγματι time flies...). Ίσως υπερβάλω. Πιθανώς να μην θέλω, απλώς, να χαλάσω τη βολή μου ή να μην έχω τη κατάλληλη παρέα που να με κάνει να σηκωθώ από τον καναπέ. Παράλληλα δεν τρελαίνομαι και για τη πόλη που μένω. Έχει θάλασσα, γραφική παραλία με μαγαζιά αλλά από εκεί και πέρα είναι άλλη μια άνοστη, άοσμη, γκρίζα επαρχιακή πόλη με άναρχη δόμηση, χωρίς στέκια, που την εντείνει ακόμη περισσότερο το ανάγλυφο της περιοχής. 

Ας βγω, τώρα που ανοίγει και ο καιρός, στο μπαλκόνι, να διαβάσω το βιβλίο μου, την εφημερίδα ή να συνεχίσω το doom scroll. Είναι και αυτό ένα "έξω", σωστά; 

Photo by Yuriy Vertikov on Unsplash

Δεν τα φτιάχνουν όπως παλιά - Ταινίες

 

Θα καλωσορίσω το 2026 στο μπλογκ με ένα "boomer-ίστικο" κείμενο. Δεν φτιάχνουν ταινίες όπως παλιά. Δεν μηδενίζω τον σύγχρονο κινηματογράφο, υπάρχουν αριστουργήματα και σήμερα. Βλέποντας φιλμ των προηγούμενων δεκαετιών, μου αφήνουν μια αίσθηση αναβαθμισμένης ποιότητας σε σχέση με σήμερα που φαίνεται να κυριαρχεί η ταχύτητα διεκπεραίωσης και η απουσία εμβάθυνσης, σαν φιλμ - φάστ φουντ. Αφορμή γι΄αυτή μου τη σκέψη στάθηκε το "The prince of tides" που είδα πρόσφατα στο ErtFlix.  Δεν είναι η σπουδαιότερη ταινία που θα δεις αλλά όταν τελειώνει, αισθάνεσαι ότι είχες μια κινηματογραφική εμπειρία. Είναι ένα καλογραμμένο romcom, με καλή δομή/ανάπτυξη και με μια σπουδαία ερμηνεία από τον Nick Nolte. 

Ίσως να είναι απλώς μια προσωπική αίσθηση που δεν ανταποκρίνεται στη πραγματικότητα καθώς μέσα στη ποσότητα θεάματος που είναι διαθέσιμη να καταναλώσεις αλλά και με την ευκολία που αυτό μπορεί να γίνει, κάποιες σύγχρονες καλές ταινίες, πιθανώς, να χάνονται σαν διαμάντια μέσα στη λάσπη. 

Εφημερίδες εν έτει 2025

Ξεκίνησα να αγοράζω εφημερίδες όταν ήμουν ακόμη μαθητής. Αγόραζα την "Αθλητική Ηχώ" καθώς ήταν ο τρόπος με τον οποίο μπορούσα να ενημερώνομαι για τα νέα του Παναθηναϊκού. Τότε κρατούσαν κάποιο επίπεδο ακόμη και οι οπαδικές εφημερίδες (στα τέλη της δεκαετίας του '90). Στη συνέχεια άρχισα να αγοράζω την "Ελευθεροτυπία". Η αιτία δεν ήταν ιδεολογική, δεν ασχολούμουν καθόλου με αριστερά, δεξιά κτλ. Ήταν τα δώρα που έδινε, δηλαδή CD μουσικής, βιβλία κτλ., αλλά κυρίως ήταν το περιοδικό "Ε" κάθε Κυριακή και το περιοδικό για κόμικς, το "9" κάθε Τετάρτη. Επιπλέον έβρισκα πολύ ενδιαφέροντα άρθρα στο κυρίως σώμα της εφημερίδας. Ειδικά αργότερα, ως φοιτητής, δεν έχανα φύλλο κάθε Τετάρτη και Κυριακή.

Στη συνέχεια ήρθε σαν χείμαρρος το ίντερνετ, που έγινε πλέον mainstream και κέρδισε το ενδιαφέρον μου. Έκλεισε και η "Ελευθεροτυπία" κι αγόραζα σποραδικά πλέον εφημερίδες.

Τα τελευταία χρόνια, μου αρέσει να αγοράζω μια κυριακάτικη εφημερίδα και να τη διαβάζω στο μπαλκόνι το πρωί της Κυριακής, το καλοκαίρι, ή στη θαλπωρή της πολυθρόνας μου το χειμώνα. Συνήθως αγοράζω το ένα Σαββατοκύριακο την "Εφημερίδα των Συντακτών" και το άλλο τη "Καθημερινή". Αυτό το κάνω γιατί βρίσκω ενδιαφέροντα άρθρα και ένθετα και στις δύο, αλλά ταυτόχρονα και άρθρα που μου είναι εντελώς ξένα και πολύ μακριά από τα ενδιαφέροντα μου. Η μία εφημερίδα κάποιες φορές φαίνεται να απευθύνεται στον στερεοτυπικό αριστερό προηγούμενων δεκαετιών και η άλλη -υπάρχουν στιγμές- που φαίνεται να την ενδιαφέρουν μόνο οι φιλελεύθεροι μεγαλοαστοί (και συχνά νεόπλουτοι).

Η ιδανική εφημερίδα, για μένα, θα ήταν ένας συνδυασμός των δύο εκδόσεων. Έως ότου εκδοθεί αυτή η ιδανική εφημερίδα, θα συνεχίσω να αγοράζω τις δύο εφημερίδες καθώς είναι και οι δύο ποιοτικές δουλειές και επίσης απολαμβάνω αυτή τη μικρή κυριακάτικη ιεροτελεστία και την αίσθηση να διαβάζω σε τυπωμένο χαρτί και όχι σε μια οθόνη.

 Photo by Anna Keibalo on Unsplash

Χαγιάο Μιγιαζάκι και AI

Το τελευταίο διάστημα αναπτύχθηκε μια τάση στα κοινωνικά δίκτυα που αφορούσε εικαστικές δημιουργίες μέσω ΑΙ που μιμούνται τη τεχνοτροπία του αξεπέραστου Χαγιάο Μιγιαζάκι. Με ενόχλησε αυτή η μόδα. Προσπάθησα να καταλάβω γιατί μου δημιουργήθηκε αυτό το αίσθημα. Μάλλον νιώθω ότι κλέβουν ξεδιάντροπα τον αγαπημένο Ιάπωνα καλλιτέχνη. Όλη αυτή η μακροχρόνια πορεία του στη τέχνη, οι ατελείωτες ώρες μόχθου, μελέτης & δουλειάς (όλες οι ταινίες του, ακόμη και πιο πρόσφατες είναι ζωγραφισμένες στο χέρι!) για να έρχεται ένα πρόγραμμα που κάνει πετυχημένα το "copy paste" και να ευτελίζει τη δουλεία του. Το θεωρώ ανήθικο.

Ο βίσονας

Πάντα με εντυπωσίαζαν οι βίσονες. Μου δίνουν την εντύπωση ότι κρύβουν μια ανώτερη σοφία, μου αφήνουν μια αύρα μυστικισμού. Ίσως είναι η όψη τους ή το τεράστιο μέγεθος τους  καθώς οι βίσονες έχουν ύψος γύρω στα 2 μέτρα, μήκος έως 3,5 μέτρα και ζυγίζουν από 900 κιλά έως 1,2 τόνο! Ίσως, απλώς, να έχω επηρεαστεί από τη σειρά American Gods ή από το The Last Air Bender. Στο φάντασυ μυθιστόρημα που θα έγραφα, εάν είχα συγγραφικό ταλέντο, σίγουρα θα περιλάμβανα τον βίσονα σαν την ενσάρκωση κάποιου σοφού πνεύματος ή κάποιου δυνατού πλάσματος/θεού.

Ο πίνακας είναι της Elicia Edijanto.

Η ακτή

Ένας χρήστης, σε κάποιο κοινωνικό δίκτυο, από το οποίο δυστυχώς δεν κράτησα το λινκ για να γίνει αναφορά στη πηγή, περιέγραφε, με ποιητική διάθεση, πως θα ήθελε να είναι ο θάνατός του/της. Γράφει ότι θα ήθελε να πεθάνει σε μια ερημική ακτή και η παλίρροια αργά-αργά να καταπίνει το σώμα του/της, παρασύροντας το μέσα στη θάλασσα. Από την εικόνα που σχημάτισε το μυαλό μου λόγω αυτής της περιγραφής, μου δημιουργήθηκε μια αίσθηση... μεγαλείου, πέρα από την αναπόφευκτη τραγικότητα που συνοδεύει η θωριά του θανάτου. Οπτικοποιεί με τον καλύτερο τρόπο, κατά τη γνώμη μου, το πως η ύλη σου, μετά το τέλος, ενσωματώνεται, γίνεται μέρος της φύσης, του σύμπαντος, του όλου. Επομένως ίσως έτσι ο θάνατος είναι ένα τέλος (για τη μονάδα, το σώμα που διαλύεται) αλλά όχι το οριστικό τέλος για την ύλη από την οποία είσαι φτιαγμένος/η, για τα μόρια που σε συνέθεταν ως μια μοναδική ύπαρξη. Επιστρέφουμε εκεί από όπου ήρθαμε ή όπως πολύ όμορφα το περιγράφει ένας από τους καλύτερους μουσικούς της εποχής μας (ή μήπως εποχής μου;)... we are all made of stars.

Photo by Kikki Starr on Unsplash

Η ομίχλη

 

Όταν γυρίζω στο χωριό μου, βλέπω τα μέρη που έπαιζα μικρός, που έβγαινα βόλτες ως έφηβος και νομίζω ότι όλα αυτά έγιναν σε μια άλλη ζωή, ότι δεν ήμουν εγώ αυτός που τα έζησε, ήταν κάποιος άλλος. Κάπου εκεί στα 35, φαίνεται μια ομίχλη να κρύβει τις αναμνήσεις εκείνης της εποχής, να χάνονται για λίγο, να ξεθωριάζουν και στη θέση τους ν' ανθίζουν νέες αναμνήσεις κάποιου άλλου, κάποιου "μεγάλου", κάποιου "υπεύθυνου ενήλικα" που πληρώνει εφορία και λογαριασμούς ρεύματος. Εκείνος ο "νέος" συνεχίζει να τριγυρίζει μέσα στην ομίχλη μέχρι να τον φτάσουν τα χρόνια της λήθης. Κάποιες στιγμές βρίσκει ξέφωτα που δεν τα έχει μουσκέψει η ομίχλη, με καθαρό ήλιο και πετάει αναμνήσεις σαν χάρτινα πολύχρωμα αεροπλανάκια που ταξιδεύουν για λίγο στον αέρα, μετά πέφτουν στο νερό κι αρχίζουν να διαλύονται. Ο "μεγάλος" τα βλέπει και νιώθει όμορφα, παράξενα ή κι άσχημα. Μερικές φορές απλώς ενοχλείται που ταράζεται η γκρίζα ρουτίνα του. 

Photo by Dusan Adamovic on Unsplash

Αποξένωση

Μερικές φορές νιώθω ότι το κινητό θα απορροφήσει το "είναι" μου κατά τη διάρκεια ενός ακόμη doom scrolling και ούτε καν θα το καταλάβω, θα το ψηφοποιήσει και θα είμαι πλέον data. Θα συνεχίσει όμως ένα άδειο κέλυφος να μένει σκυφτό πάνω από το ψυχρό φως μιας ηλεκτρονικής συσκευής αέναα.

Λήμμα: αποξένωση

α) Η χαλάρωση των σχέσεων μελών ή οπαδών απέναντι σε κάποιο οργανωμένο σύνολο.

β) Η κατάσταση κατά την οποία το άτομο απομακρύνεται από τον ίδιο του τον εαυτό και τον κόσμο και υποτάσσεται σε μια τάξη πραγμάτων, με αποτέλεσμα την αλλοίωση των χαρακτηριστικών της προσωπικότητάς του.

Info:  https://www.lexigram.gr

Photo by Stormseeker on Unsplash

Νοσταλγία

 

Θα μπορούσε να είναι μια ακόμη αόριστη ματιά στη νοσταλγία, στο παρελθόν, στο παρόν που τελειώνει, στο μέλλον που (δεν) αργεί. Είναι μια διαπίστωση. Όλα τελειώνουν. Μόνο οι ιστορίες μένουν. 

Photo by Mason C on Unsplash

Το Πυθαγόρειο θεώρημα στην εποχή της ημιμάθειας και των social media

 Το Πυθαγόρειο θεώρημα ή θεώρημα του Πυθαγόρα στα μαθηματικά, είναι σχέση της ευκλείδειας γεωμετρίας ανάμεσα στις πλευρές ενός ορθογώνιου τριγώνου. Συνεπώς αποτελεί θεώρημα της επίπεδης γεωμετρίας.

Σύμφωνα με το Πυθαγόρειο Θεώρημα, που εξ ονόματος αποδίδεται στον αρχαίο Έλληνα φιλόσοφο Πυθαγόρα: «ἐν τοῖς ὀρθογωνίοις τριγώνοις τὸ ἀπὸ τῆς τὴν ὀρθὴν γωνίαν ὑποτεινούσης πλευρᾶς τετράγωνον ἴσον ἐστὶ τοῖς ἀπὸ τῶν τὴν ὀρθὴν γωνίαν περιεχουσῶν πλευρῶν τετραγώνοις.». Δηλαδή: «το τετράγωνο της υποτείνουσας (της πλευράς που βρίσκεται απέναντι από την ορθή γωνία) ενός ορθογώνιου τριγώνου ισούται με το άθροισμα των τετραγώνων των δύο καθέτων πλευρών».

Το θεώρημα μπορεί να γραφεί ως εξίσωση συσχετίζοντας τα μήκη των πλευρών α,β και γ, που ονομάζεται πυθαγόρεια εξίσωση: γ² + β² = α² (όπου β και γ τα μήκη των δύο κάθετων πλευρών και α το μήκος της υποτείνουσας).

Πηγή / Διαβάστε επίσης:

Πυθαγόρειο θεώρημα.

Meta - memory

Κατά διαστήματα μου έρχεται μια ανάμνηση. Είμαι παιδί 8-9 ετών και κάθομαι σε έναν ξύλινο πάγκο που είχαμε στο κήπο του πατρικού μου. Κλείνω τα μάτια μου. Δεν θυμάμαι τι σκέφτομαι εκείνη τη στιγμή, μόνο τον παππού μου να με ρωτάει χαμογελαστός τι κάνω και να με επαναφέρει στη πραγματικότητα. Όταν μεγάλωσα πολλές φορές μου ερχόταν αυτή η μάλλον αδιάφορη αλλά τόσο έντονη ανάμνηση στο μυαλό. Σκεφτόμουν ότι θ' ανοίξω τα μάτια μου και θα είμαι σε εκείνο το σημείο. 

Μήπως ότι ακολούθησε ήταν απλώς η φαντασία ενός παιδιού; 

Όλα τα χρόνια που ήρθαν μετά ήταν απλώς ονειροπολήσεις κάποιου που κάθετε με κλειστά μάτια σε έναν ξύλινο πάγκο ενός μικρού κήπου; 

Αν κλείσω τώρα τα μάτια μου για πολύ ώρα, θα ακούσω πάλι τον παππού μου να με ρωτάει τι κάνω; 

Όταν τ' ανοίξω, θα βρεθώ σε εκείνο ακριβώς το χωροχρονικό σημείο; 

--

Photo by Annie Spratt on Unsplash

Όλα αλλάζουν

Το καλό καλό όταν μεγαλώνεις είναι ότι γνωρίζεις καλύτερα τον εαυτό σου. Είσαι πιο σίγουρος για τις επιλογές σου. Γνωρίζεις τα πραγματικά "θέλω" σου.  Με άλλα λόγια μπαίνεις σε mode "toο old for this shit". Το κακό είναι ότι μεγαλώνουν, αλλάζουν, φεύγουν άνθρωποι που ήταν σταθερές στη ζωή σου, μέρη που -υποσυνείδητα- θεωρούσες αιώνια, πράγματα που έμεναν αναλλοίωτα στις αναμνήσεις σου.

Ίσως η μόνη σταθερά είναι η... αλλαγή στη ζωή τελικά. Το συνειδητοποιούμε, πολλές φορά, αργότερα ή όταν είναι αργά.

--

Photo by Malcolm Lightbody on Unsplash

Μπλογκ ποστ

 

Σε μια εποχή παραζάλης για το αγαπημένο μου έως τώρα κοινωνικό δίκτυο, το Τουίτερ, θυμήθηκα την απαρχή της ενασχόλησης μου με τη δημιουργία περιεχομένου στο διαδίκτυο, δηλαδή το Μπλογκ. Προφανώς αρχαϊκό είδος πλέον, εξυπηρετεί όμως ακόμη το σκοπό για το οποίο δημιουργήθηκε, την ανάγκη για να γράφουμε. Για εμένα αποτελεί ένα είδος απλής, βασικής, ψυχοθεραπείας. Το έχω εγκαταλείψει βέβαια το άθλημα εδώ και χρόνια, συνεπαρμένος από τη ταχύτητα και τη δημοφιλία των άλλων κοινωνικών δικτύων αλλά, νομίζω, ήρθε η ώρα για επιστροφή στις ρίζες, σε αυτό που μου αρέσει να κάνω περισσότερο: να γράφω.

Καλή Χρονιά! (2020)

Η φωτογραφία είναι της @evikop.

Τσιγάρο

Ναι, είναι σωστά τα μέτρα εναντίον του καπνίσματος.

Όχι, δεν γίνεσαι ρουφιάνος αν κάνεις τηλεφωνική καταγγελία στο 1142.

Απλά τα πράγματα.

Το 'χουμε;

Για κάτι που είναι αυτονόητο σε κάθε χώρα του δυτικού κόσμου, στην Ελλάδα καταφέρνουμε να το ξεφτιλίζουμε. Δηλαδή, εν έτει 2019, συζητάμε για αν έχουν δικαίωμα να καπνίζουν σε κλειστούς χώρους. Να γίνουν τα πνευμόνια σου μαύρα επειδή ο άλλος γουστάρει να καπνίζει. να πας να πιεις ένα καφέ και όταν γυρίσεις σπίτι σου, τα ρούχα, τα μαλλιά να μυρίζουν άσχημα. Είναι θέμα σεβασμού να μην επιβάλεις τις κακές σου συνήθειες στον συνάνθρωπό σου.

Περί Καβάλας

Στη Καβάλα μένω τα τελευταία 6 χρόνια και ακόμη μου κάνει εντύπωση πόσο έρημη πόλη είναι τον χειμώνα. Το καλοκαίρι λόγω τουριστών, κυρίως από Τουρκία και χώρες της ανατολικής Ευρώπης, βλέπεις κίνηση, κόσμο. Τον χειμώνα, όμως, ειδικά αν κατέβεις σε μέρα που είναι κλειστή η αγορά, νομίζεις πως κάτι έχει συμβεί, zombie apocalypse ή κάτι τέτοιο. Σε συζητήσεις με φίλους που γεννήθηκαν, μεγάλωσαν και ζουν στη Καβάλα, μεταξύ σοβαρού και αστείου, βγάζουμε το συμπέρασμα ότι φταίει η υπεροψία και ο κλειστός χαρακτήρας των κατοίκων. Θυμάμαι ακόμη που πριν περίπου δέκα χρόνια είχα πάει σε συναυλία το Κωνσταντίνου Β. στο περίφημο κάστρο της Καβάλας, Παρασκευή βράδυ, καλοκαίρι και στις 00:00 κάλεσαν την αστυνομία και η συναυλία τερματίστηκε. Εγώ νομίζω πως φταίει και η γεωγραφία/ρυμοτομία της πόλης. Είναι χτισμένη σε βουνό που καταλήγει σε θάλασσα, με απότομες ανηφόρες/κατηφόρες, χωρίς ανοιχτούς επίπεδους χώρους, χτισμένη άναρχα με αποτέλεσμα οι στενοί & κακότεχνοι δρόμοι να είναι κατάλληλοι μόνο για μοτοσυκλέτα enduro. Επομένως, κανείς, το σκέφτεται να κατέβει στο κέντρο καθώς -αναγκαστικά- θα πρέπει να πάρει αυτοκίνητο ή μοτοσυκλέτα. Εγώ τουλάχιστον το σκέφτομαι και συχνά βαριέμαι τη ταλαιπωρία του πήγαινε-έλα. Το απογοητευτικό αυτό συμπέρασμα τονίζεται ακόμη περισσότερο από την αντίθεση με τις διπλανές πόλεις, Ξάνθη, Κομοτηνή, Δράμα, Σέρρες που βλέπεις να κινείται κάτι, να υπάρχει κόσμος κι εκτός ωρών αγοράς.

Fuck. That. Shit.

Μεγαλώνοντας, λένε, αρχίζεις να καταλήγεις στο τι θέλεις από τη ζωή σου, οι επιλογές σου να είναι συνειδητές, μακροχρόνιες, είσαι πιο σταθερός στις απόψεις σου, ίσως και λίγο πιο συντηρητικός. Επίσης δεν έχεις την ίδια υπομονή για πράγματα που σε χαλάνε.

Σίγουρα υπάρχει, πλέον, μια τάση για πιο σταθερά βήματα, οι αλλαγές δεν σε εξιτάρουν όπως όταν ήσουν νεότερος. Για παράδειγμα πλέον έχω εγκαταστήσει την έκδοση LTS (Long Term Support) του Ubuntu που αναβαθμίζεται κάθε 2 χρόνια και όχι τις εκδόσεις που αλλάζουν κάθε εξάμηνο. Βέβαια, ακόμη δεν έχω καταφέρει να καταλάβω ποιες επιλογές ήταν πράγματι δικές μου και ποιες απλά ήταν "πρέπει" που άφησα να με παρασύρουν όπως τα φύλλα που πέφτουν στο ποτάμι που κυλάει δίπλα στο δέντρο. Εγκατέστησα το Ubuntu επειδή μου άρεσε ή μήπως απλώς επειδή είναι πιο δημοφιλής Linux διανομή; Παράλληλα δεν έχω την υπομονή να ψάχνω λύσεις σε προβλήματα που παρουσιάζουν διάφορα προγράμματα που έχω εγκαταστήσει. Διαγραφή και πάμε γι' άλλα... ή αν δεν βρίσκω αξιόπιστα εναλλακτικά σταματώ να ασχολούμαι με το συγκεκριμένο είδος εφαρμογών. Ευτυχώς οι περισσότερες open source εφαρμογές είναι πλέον αρκετά αξιόπιστες.

Μια στιγμή, ήθελα να αμπελοφιλοσοφήσω για το γεγονός πως φτάνω τα σαράντα και κατέληξα να παρουσιάζω διανομές Linux!

Πάμε πάλι. Μεγαλώνοντας η φάση, απέναντι στις κακοτοπιές της ζωής (πάντα ήθελα να γράψω αυτή τη φράση), γίνεται Fuck. That. Shit. Δεν χρειάζεται περισσότερο ανάλυση. Αν αυτό το κείμενο δεν βγάζει νόημα είναι επειδή τίποτα δεν βγάζει νόημα όσο κι αν μεγαλώσεις... 

Βιβλία, βιβλία, βιβλία

Στεναχωρήθηκα που δεν θα πιάσω το στόχο που είχα στο Goodreads για τον αριθμό των βιβλίων που θα διαβάσω φέτος. Μέχρι που σκέφτηκα να προσθέσω τα κόμικ που διάβασα για να τον πετύχω... Είναι τόσες πολλοί οι περισπασμοί όπως π.χ. κοινωνικά δίκτυα, Netflix, σινεμά, άπειρες σειρές, Euroleague, μπέμπηδες του Δώνη, Ευρωπαϊκό ποδόσφαιρο και τόσος λίγος ο ελεύθερος χρόνος που τελικά τη πληρώνουν τα βιβλία. Κακώς, βέβαια, καθώς για μένα αποτελούν ένα ταξίδι, από την πολυθρόνα σου, σε άλλους κόσμους, σε σύμπαντα παράλληλα τόσο διαφορετικά ή τόσο ίδια με το δικό μας. Γνωρίζεις φανταστικούς χαρακτήρες και τρέφεις αισθήματα (αγάπης, μίσους, συμπόνιας, απέχθειας κτλ.) γι' αυτούς σαν να συναντάς πραγματικούς ανθρώπους. Επίσης αποτελούν, προσωπικά, τέλεια αγχολυτικά για να αντιμετωπίσω τη τρέλα της καθημερινότητας. Να, λοιπόν, η πρώτη μου υπόσχεση για το νέο έτος, η -καθόλου πρωτότυπη- "new year resolution" μου:

Περισσότερα βιβλία στη ζωή μου!

Θα αναθεωρήσω το στόχο μου προς τα επάνω στο Goodreads για το 2019 και θα τον πετύχω αγαπητέ αναγνώστη.

Καλές Γιορτές

Η φωτογραφία είναι από τον λογαριασμό του μουσείου Μπενάκη στο twitter. Παιδιά λένε τα κάλαντα στην Αθήνα του 1950-1960. Σκεφτόμουν να γράψω αρκετά ποστ τώρα στις γιορτές που έχω και άδεια αλλά τελικά με νίκησε η μελαγχολία των εορτών και το γεγονός ότι έβαλα Netflix λίγες ημέρες πριν.

Chilling Adventures of Sabrina

Το Netflix παρουσίασε τη νέα του σειρά "Chilling Adventures of Sabrina", μια νέα έκδοση του γνωστού κόμικ που είχε γίνει και παλιότερα παιδική σειρά αλλά και κινούμενα σχέδια που ακολουθεί τις περιπέτειες της νεαρής μάγισσας Σαμπρίνα. Η σειρά του Netflix είναι πιο σκοτεινή και "δαιμονική". Αυτό είχε ως αποτέλεσμα να απειλείται με μήνυση από την... "Εκκλησία του Σατανά". Ναι, υπάρχει εκκλησία του Σατανά και είναι αναγνωρισμένη θρησκεία στην Αμερική. Ο λόγος της μήνυσης είναι τα πνευματικά δικαιώματα ενός αγάλματος που εμφανίζεται στη σειρά. Η εκκλησία του Σατανά έχει το κοπιράιτ του συγκεκριμένου αγάλματος του δαίμονα Βαφομέτ το οποίο μάλιστα βρίσκεται και σε κεντρικό σημείο της πόλης Little Rock, στο Arkansas (βλ. εικόνα). Επομένως έκανε μήνυση για κλοπή πνευματικών δικαιωμάτων. 

Μπαίνοντας από περιέργεια στην ιστοσελίδα της συγκεκριμένης εκκλησίας είδα ότι έχει μέχρι και gift-shop! Εδώ ταιριάζει η περίφημη φράση "people of late capitalism". Δεν το γράφω για να χλευάσω τη πίστη των σατανιστών. Εφόσον δεν κάνουν κακό σε κάποιον, δικαίωμα τους είναι να πιστεύουν ότι θέλουν. Άσε που άλλες θρησκείες με σημαία τους την αγάπη ή την αρετή είναι βουτηγμένες μέχρι το κεφάλι στο αίμα και τα σκάνδαλα. Επίσης οι θεοί τους είναι τόσο αληθινοί όσο είναι και ο Σατανάς. Μάλιστα έχουν και 7 αρχές (εντολές) με τις οποίες θέλουν να δείξουν ότι δεν έχουν σχέση με την εικόνα του σατανιστή που έχουμε συνήθως στο μυαλό μας:

1. One should strive to act with compassion and empathy towards all creatures in accordance with reason.
2. The struggle for justice is an ongoing and necessary pursuit that should prevail over laws and institutions.
3. One’s body is inviolable, subject to one’s own will alone.
4. The freedoms of others should be respected, including the freedom to offend.
5. To willfully and unjustly encroach upon the freedoms of another is to forgo one's own.
6. Beliefs should conform to our best scientific understanding of the world. We should take care never to distort scientific facts to fit our beliefs.
7. People are fallible. If we make a mistake, we should do our best to rectify it and remediate any harm that may have been caused.

Αυτό που μου έμεινε από τα παραπάνω είναι ότι έχουμε να κάνουμε με μια άλλη εκδοχή "ιερού" μάρκετινγκ, δηλαδή εκμετάλλευση της πίστης του κόσμου (σε αυτή τη περίπτωση των χίπστερ της θρησκείας που θεωρούν τους εαυτούς τους cool που είναι "σατανιστές") και το οποίο αποσκοπεί σε χρήμα και δύναμη. Το κοινό χαρακτηριστικό που ενώνει όλες τις θρησκείες.

Παραπομπές:

Chilling Adventures of Sabrina (TV series)

The Satanic Temple (official site)

Outrage as Satanic Temple Erects Statue of Demon Outside Arkansas State Capitol