Αρλέτα

 

Θάνος Μικρούτσικος (1947-2019)

Ένα τεράστιο κεφάλαιο του ελληνικού πολιτισμού από μόνος του. 

Ανάμεσα στις τελευταίες του αναρτήσεις του στον προσωπικό λογαριασμό στο facebook ήταν και οι εξής:

08/12/2019.

Ποτέ δεν κρύφτηκα. Μηνύματα έρχονται από πολλούς φίλους που ρωτάνε για την κατάσταση της υγείας μου. Ενάμιση μήνα τώρα βρίσκομαι σ΄ ένα δωμάτιο του νοσοκομείου παλεύοντας μ΄ ένα ανόητο πυρετό που επιμένει. Σας γράφω σήμερα γιατί αισθάνομαι πιο δυνατός κι είμαι σίγουρος ότι θα σας συναντήσω σύντομα. “Το ζήτημα δεν είναι να είσαι αιχμάλωτος. Το να μην παραδίνεσαι αυτό είναι” που λέει και ο αγαπημένος μου Χικμέτ.

07/10/2019.

«Γράφε για ότι σε καίει» μου έλεγε ο Ρίτσος. Και οι ιστορίες με τα ασυνόδευτα παιδιά πρόσφυγες με κατασπαράζουν. Έτσι γεννήθηκαν το «Ως την άκρη του κόσμου» με την Μπαρμπαρόζα και τον Πυξίδα να τολμάνε το αδύνατο. Και σήμερα έγινα κομμάτια διαβάζοντας την ιστορία της εννιάχρονης Αϊσά που αφού είδε τον αδελφό της να σκοτώνεται δίπλα της, αφού τραυματίστηκε στο πόδι, αφού ταξίδεψε μέρες στη θάλασσα, έφτασε στη Μόρια και αρνείται να φάει, να μιλήσει, να κινηθεί. Αρνείται την ζωή. Όλοι πρέπει να αντισταθούμε σ΄ αυτά τα εγκλήματα. Κύριε Τραμπ, κύριε Όρμπαν, κύριε Σαλβίνι, κύριε Άδωνι να είστε σίγουροι αυτή τη φορά η ιστορία σας κατέγραψε ήδη στις μαύρες σελίδες της.

Ακούστε: https://youtu.be/WWJKxtaS5AY

Ασμα Ασμάτων

Τι ωραία που είν' η αγάπη μου
Με το καθημερνό της φόρεμα
Κι ένα χτενάκι στα μαλλιά
Κανείς δεν ήξερε πως είναι τόσο ωραία

 

Κοπέλες του 'Αουσβιτς
Του Νταχάου κοπέλες

Μην είδατε την αγάπη μου

 

Την είδαμε σε μακρινό ταξίδι
Δεν είχε πιά το φόρεμά της
Ούτε χτενάκι στα μαλλιά

 

Τι ωραία που είν' η αγάπη μου
Η χαϊδεμένη από τη μάνα της
Και τ' αδελφού της τα φιλιά
Κανείς δεν ήξερε πως ειναι τόσο ωραία

 

Κοπέλες του Μαουτχάουζεν
Κοπέλες του Μπέλσεν
Μην είδατε την αγάπη μου

 

Την είδαμε στην παγερή πλατεία
Μ' ένα αριθμό στο άσπρο της το χέρι
Με κίτρινο άστρο στην καρδιά

 

Τι ωραία που είν' η αγάπη μου
Η χαϊδεμένη από τη μάνα της
Και τ' αδελφού της τα φιλιά
Κανείς δεν ήξερε μως είναι τόσο ωραία

 

Στίχοι: Ιάκωβος Καμπανέλης

Μουσική: Μίκης Θεοδωράκης

Εκτέλεση: Μαρία Φαραντούρη

https://youtu.be/K9oXXboppqk

Τα χρόνια μου ναυάγησαν στις ξέρες σου

Άραγε θα θυμάται κάποιος τ’ όνομά μας,
της ζωής μας τα εξαίσια φεγγάρια,
τα πάθη μας, τις λύπες, τα δεινά μας;
Άραγε υπήρξαμε ποτέ; Στα όνειρα μας!

Τραγούδι: Τα χρόνια μου ναυάγησαν στις ξέρες σου

Στίχοι: Παντελής Ροδοστόγλου

Μουσική: Διάφανα Κρίνα

Photo by Matteo Catanese on Unsplash

LCD Soundsystem - Oh Baby

O Ράιαν Τζόνσον, σκηνοθέτης των «Star Wars» και του «Looper», με τη βοήθεια των πρωταγωνιστών Ντέιβιντ Στραδέρν και Σίσι Σπέισεκ, σκηνοθετεί το πανέμορφο «Oh Baby» των LCD Soundsystem.

Παραπομπές:

Rian Johnson

LCD Soundsystem

Childish Gambino - This is America

O Childish Gambino, κατά κόσμον Donald Glover, δημιούργησε ένα έπος (τραγούδι + βίντεο κλιπ). Η μουσική του 2018 όπως έπρεπε να είναι. Τελικά ο συμπαθής ηθοποιός που έπαιζε τον αγαθό και μαζί αφελή σπουδαστή στο Community (εκεί τον "πρωτογνώρισα") αποδεικνύεται ευφυΐα και αν νομίζεται ότι υπερβάλω δείτε τη σειρά Atlanta στην οποία γράφει το σενάριο και πρωταγωνιστεί.

Παραπομπές:
https://en.wikipedia.org/wiki/Donald_Glover
Atlanta
Community

Στέρεο Νόβα - Ουρανός

Έτσι λένε πως είναι η ισορροπία
από τα δύο σπίτια έμεινε η μία γωνία
όπως η παρακμή έτσι και η αξία
από τον πλούτο γεννήθηκε η νοθεία
Έτσι λένε πως είναι η ισορροπία
τα δυο του μάτια κατευθύνουν την πορεία
Ήρθε από τον ήλιο μια μαγνητοταινία
Είμαστε δύο δίδυμοι και η Μαρία

Δημοσκοπήσεις, άστοχες συναντήσεις
ραντάρ σαν σύννεφα στον μολυβένιο ουρανό
λαμβάνουν δεδομένα, πρόσωπα σκυμμένα
πάνω απ την τετράγωνη λίμνη, μια συναισθηματική μνήμη
από σχέσεις που μοιράστηκαν το κενό
Με αναμνήσεις ζούσε, τα μάτια των άλλων φορούσε
κι ήταν τόσο παράξενη γιατί ποτέ δεν κοιτούσε
παρά μόνο φιλούσε τον εαυτό της
και σαν τζάμι σπασμένο γελούσε.

Έτσι λένε πως είναι η ισορροπία
από τα δύο σπίτια έμεινε η μία γωνία
όπως η παρακμή έτσι και η αξία
από τον πλούτο γεννήθηκε η νοθεία
Έτσι λένε πως είναι η ισορροπία
τα δυο του μάτια κατευθύνουν την πορεία
Ήρθε από τον ήλιο μια μαγνητοταινία
Είμαστε δύο δίδυμοι και η Μαρία.

Τίποτα δεν αγκαλιάζει, τίποτα δεν αποδέχεται
και δεν κατανοεί, ο πόλεμος
Νυχτερινή πτήση πάνω απ΄ την ανατολή
Συμφέροντα κυβερνούν τον πλανήτη
Έχουμε πιεί μια πετρελαιοπηγή και τίποτα δεν φτάνει
Κι όμως περπατούσε δεν ήταν σίγουρο αν κοιτούσε
Τα ψηλά άδεια κτίρια, πρίσματα
παρά μόνο φιλούσε τον εαυτό της
και σαν τζάμι σπασμένο γελούσε.

25η Μαρτίου 2018

Μέρα που είναι ας τη τιμήσουμε. :-)

Πέρα από τη πλάκα για μένα 25η Μαρτίου, δεν είναι παρελάσεις, "ξύλινοι" επίσημοι, κιτς ταινίες του '70, παπαδαριό, γιορτές για κρίνους, "πατριώτες" που δεν έχουν διαβάσει ούτε μια σελίδα ιστορίας, φασίστες που προσπαθούν αισχρά να καπηλευτούν την ιστορία αυτού του τόπου. Για μένα 25η Μαρτίου είναι αυτό:

Παραπομπές:
Αριστοτέλης Ρήγας - Ο Θούριος
Ειρήνη Παπά & Χορωδία Πρέβεζας - Το χάραμα

Τζίμης Πανούσης

Στο άκουσμα του θανάτου του Τζίμι Πανούση ειλικρινά στεναχωρήθηκα. Σαν να ήταν κάποιος γνωστός μου. Μου άρεσε όταν άκουγα τα τραγούδια του αλλά πραγματικά εντυπωσιάστηκα όταν παρακολούθησα πρώτη φορά live του, τότε, στη Θεσσαλονίκη, πρωτοετής φοιτητής. Για το (μεγάλο) μουσικό του ταλέντο υπάρχουν πιο ειδικοί από εμένα που μπορείτε να διαβάσετε. Αυτό που μου κέντρισε το ενδιαφέρον ήταν η αιχμηρή του σάτιρα, το χιούμορ που ήταν trademark του καθώς ήταν μοναδικό, η καλλιτεχνική του οξυδέρκεια που ξεχώριζε σαν τη μύγα μέσα στο γάλα. Θα δανειστώ ακόμη μια παρομοίωση καθώς ήταν σαν τη μύγα που τσιμπούσε το βαριεστημένο/άρρωστο άλογο που ονομάζεται σύγχρονη Ελλάδα. Τα έχωνε σε όλους. ΣΕ ΟΛΟΥΣ. Τελευταία φορά που τον άκουσα ήταν, νομίζω, σε εκπομπή της "Ελληνοφρένειας" που τους έκανε πλάκα με το "ιερό" και "όσιο" ΚΚΕ προκαλώντας εμφανώς τη δυσφορία στον κατά τα άλλα... ανοιχτόμυαλο και προοδευτικό παρουσιαστή.

Πέρα από τα παραπάνω αξίζει να γραφτεί στο πάνθεον της σύγχρονης τέχνης μόνο και μόνο για τους δύο, ίσως, καλύτερους στίχους που έχουν γραφτεί ποτέ:

1. Δεν υπάρχει κάτι πιο ερωτικό από το "κι εγώ σ' αγαπώ, γαμώ το Χριστό μου".
2. Δεν υπάρχει κάτι πιο καίριο από το "μ' αρέσει στα κρυφά και ο Μητροπάνος".

Kendrick Lamar - Humble (Skrillex Remix)

Sipping On Sorrow

The Man From Managra - "Sipping On Sorrow"
From the album "Half A Century Sun"

Director: Harry Patramanis
Actors: Nancy Stamatopoulou, Yiannis Nikolaidis and Scout the dog.
Music, lyrics: Coti K.

Links:
iTunes http://smarturl.it/n0j7la
Inner Ear Site http://smarturl.it/r51sl2
Bandcamp http://smarturl.it/e46981
Amazon http://smarturl.it/62rvqg

Music

Black Friday / Γιουσουρούμ

Αργύρης Μπακιρτζής / Χειμερινοί Κολυμβητές

[...] "Η έμπνευση αφορά στην ποιότητα των μουσικών, του καθενός ξεχωριστά. Η ενέργεια; Κι εγώ αναρωτιέμαι τι συμβαίνει και, εκεί πάνω, γίνομαι - γινόμαστε 20 χρόνων. Ίσως, και επειδή δεν διεκδικήσαμε μια θέση στο μουσικό στερέωμα. Ίσως, ευτυχής συγκυρία χαρακτήρων. Ίσως, γιατί, επειδή δεν έχουμε συχνά συναυλίες, είναι πολύ ευχάριστο που συναντιόμαστε. Και ακόμη, γιατί πολλοί από μας δεν περιμένουμε τίποτα και το ευχαριστιόμαστε σαν να είναι τελευταία φορά." [...]

(πηγή)

B&W P9 Signature

Love at first sight.

(review)

Σωτηρία

https://youtu.be/yjOIRYSawgA

Δημόσιο forever

Διαβάζω για αυξήσεις στους δημοσίους υπαλλήλους από το νέο έτος. Αυτό είναι το πιο διαστροφικό που μπορεί να κάνει ο ΣΥΡΙΖΑ. Θα πει κάποιος ότι δεν πρέπει να στρεφόμαστε ο ένας εναντίον του άλλου σε αυτούς τους χαλεπούς καιρούς κι ότι η ενότητα και η αλληλεγγύη θα βοηθήσει να ξεπεράσουμε τις δυσκολίες. Ισχύει αυτό, με μερικές εξαιρέσεις θα προσθέσω όμως. Μια από αυτές είναι οι καλοαναθρεμμένοι δημόσιοι υπάλληλοι. Προσπαθώντας με δυσκολία και άγχος να τα βγάλω πέρα οικονομικά με την οικογένεια μου, πληρώνοντας συνέχεια νέους φόρους, με εξοργίζει να διαβάζω για καθαρίστριες που βαπτίστηκαν γραμματείς δικαστών εν μια νυκτί ώστε να επιστρέψουν στον κήπο της Εδέμ, το ελληνικό δημόσιο. Δεν θέλω να τους βάλω όλους στο ίδιο τσουβάλι. Λόγω της δουλειάς μου έχω συχνές επαφές με υπηρεσίες του δημοσίου, εδώ στην Καβάλα. Υπάρχουν εργαζόμενοι που πραγματικά τιμούν τα χρήματα που παίρνουν και κάνουν ότι μπορούν για να εξυπηρετήσουν. Δυστυχώς είναι μειοψηφία και πολύ φοβάμαι είναι κι αυτοί που δεν θα πάρουν κάποια προαγωγή καθώς οι επαγγελματίες εργοπατέρες και τα κομματόσκυλα, αυτή η μαύρη ράτσα που δεν ψόφησε ακόμη, θα αλωνίζουν και θα κάνουν ότι θέλουν στο τσιφλίκι τους a.k.a. ελληνικό δημόσιο.

Έχω τη πεποίθηση ότι όταν η Ελλάδα θα πάψει -κάποια στιγμή- να υπάρχει το ελληνικό δημόσιο θα συνεχίσει να υφίσταται. Βγαλμένο λες από κάποιο μυθιστόρημα το Καφκα και σαν τις κατσαρίδες θα συνεχίσει να επιζεί και μετά από μια πυρηνική καταστροφή. Φυσικά και δεν είναι η μόνη αιτία που φτάσαμε ως εδώ, είναι όμως μία από τις σημαντικότερες.

Και όπως τραγουδούσαν κάποτε τα Ημισκούμπρια:
"Από δω δεν με κουνάνε ούτε τα κομάντα
Γιατί τα ξύνω μόνιμα, δημόσιο για πάντα!".

Περσεφόνη

Κοιμήσου Περσεφόνη / στην αγκαλιά της γης / στου κόσμου το μπαλκόνι / ποτέ μην ξαναβγείς.

youtube

Διαβάτες είστε άνθρωποι αυτού που περπατάτε

Photo: Frederic Mancosu / flickr

Για πες μας Χάρε να χαρείς

εσύ που είσαι στον Άδη

οι μερακλήδες πως περνούν

στο μαύρο σου σκοτάδι;

Έχουν κρασί να πίνουνε

κλαρίνα να βαράνε

και κορίτσια όμορφα

μαζί τους να γλεντάνε;

Για πες μας για τους πλούσιους

με τους πολλούς παράδες

τη μαύρη τη φτωχολογιά

πως ζουν οι φουκαράδες;

Έχουν κρασί να πίνουνε

κλαρίνα να βαράνε

και κορίτσια όμορφα

μαζί τους να γλεντάνε;

Αν θέλετε να μάθετε

εσείς που με ρωτάτε

διαβάτες είστε άνθρωποι 

αυτού που περπατάτε

Δόξες και λεφτά εδώ

παιδιά μου δεν περνάνε

όσοι έχουνε καλή καρδιά

αυτοί καλοπερνάνε

Τα λεφτά τα χρήματα

στον Άδη δεν περνάνε 

σ' άλλους θα τ' αφήσετε 

και θα σας βλαστημάνε

[Παραδοσιακό Ηπειρώτικο]

Θάνος Μικρούτσικος & Ρίτα Αντωνοπούλου live @ Καβάλα

Μια συναυλία που άξιζε να παρακολουθήσει κανείς. Ένας από τους μεγαλύτερους συνθέτες της εποχής, μια νέα κοπέλα με αστείρευτο ταλέντο και ένας πολυτάλαντος μουσικός (Θύμιος Παπαδόπουλος, πνευστά) χάρισαν δυόμιση ώρες με υπέροχες μουσικές και αγαπημένα τραγούδια.

Δεν χρειάζεται να γράψει κανείς κάτι άλλο για τους καλλιτέχνες. Όμως δεν ανέβασα αυτό το κείμενο απλώς για να αναφέρω ότι βρέθηκα κι εγώ εκεί και πόσο όμορφα ήταν. Βασικά δύο προβληματισμοί τριβελίζουν το μυαλό μου από το βράδυ της 20ης Δεκεμβρίου και θα ήθελα να τους μοιραστώ.

Κατ' αρχάς ο χώρος ήταν ακατάλληλος για συναυλία, έστω και τριών ατόμων. Ουσιαστικά πρόκειται για μια καφετέρια (Μυροβόλος Άνοιξη) στο λιμάνι της Καβάλας. Καθίσαμε στα τραπεζάκια που είχε στο πεζοδρόμιο και παρακολουθούσαμε μέσα από την ανοιχτή τζαμαρία(!). Δεν υπήρχε ένας πιο κατάλληλος χώρος; Εντάξει, οι καιροί είναι δύσκολοι και ίσως θα έπρεπε να είμαστε ευχαριστημένοι απλώς που είχαμε την ευκαιρία να τους παρακολουθήσουμε αλλά η Καβάλα είναι μια πόλη 100.000 κατοίκων, δεν μπορεί να στηρίξει οικονομικά ένα μεγαλύτερο χώρο; Μάλλον όχι.

Δεύτερον και πιο σημαντικό θα μπορούσε να προβληματιστεί κανείς σχετικά με το περιεχόμενο των τραγουδιών και συσχετίζοντας το με το κοινό της συναυλίας. Ειπώθηκαν πολιτικά τραγούδια όπως π.χ. το "Αυτούς τους έχω βαρεθεί" που σε μια ίσως δεύτερη ανάγνωση, αυτοί, που τους είχε βαρεθεί η Μαρία Δημητριάδη, αποτελούσαν το κοινό:

Δημόσιοι υπάλληλοι - γραφειοκράτες, 

υπαλληλίσκοι, δάσκαλοι - της νεολαίας νταντάδες,

Άνθρωποι όπως κι εγώ, δηλαδή ο παροιμιώδης μέσος ανθρωπάκος που επαναστάσεις στ’ όνειρά του αναζητεί, 

αστοί που έχουν ακόμη να κάψουν "λίπος" και δεν τους άγγιξε η κρίση κ.α.

Τέλος πάντων ας μη γκρινιάζουμε, στο κάτω κάτω ήταν μια μοναδική βραδιά για τη πόλη.

Καραντί.