Δεν τα φτιάχνουν όπως παλιά - Ταινίες

 

Θα καλωσορίσω το 2026 στο μπλογκ με ένα "boomer-ίστικο" κείμενο. Δεν φτιάχνουν ταινίες όπως παλιά. Δεν μηδενίζω τον σύγχρονο κινηματογράφο, υπάρχουν αριστουργήματα και σήμερα. Βλέποντας φιλμ των προηγούμενων δεκαετιών, μου αφήνουν μια αίσθηση αναβαθμισμένης ποιότητας σε σχέση με σήμερα που φαίνεται να κυριαρχεί η ταχύτητα διεκπεραίωσης και η απουσία εμβάθυνσης, σαν φιλμ - φάστ φουντ. Αφορμή γι΄αυτή μου τη σκέψη στάθηκε το "The prince of tides" που είδα πρόσφατα στο ErtFlix.  Δεν είναι η σπουδαιότερη ταινία που θα δεις αλλά όταν τελειώνει, αισθάνεσαι ότι είχες μια κινηματογραφική εμπειρία. Είναι ένα καλογραμμένο romcom, με καλή δομή/ανάπτυξη και με μια σπουδαία ερμηνεία από τον Nick Nolte. 

Ίσως να είναι απλώς μια προσωπική αίσθηση που δεν ανταποκρίνεται στη πραγματικότητα καθώς μέσα στη ποσότητα θεάματος που είναι διαθέσιμη να καταναλώσεις αλλά και με την ευκολία που αυτό μπορεί να γίνει, κάποιες σύγχρονες καλές ταινίες, πιθανώς, να χάνονται σαν διαμάντια μέσα στη λάσπη. 

Captain America: Brave New World

Πραγματικά απορώ πως μπορεί ένα στούντιο να κάνει τόσο άνοστη και αδιάφορη ταινία! Σε μια συνέντευξη του, ο James Gunn, που ανέλαβε να ξαναβάλει στον κινηματογραφικό χάρτη το σύμπαν της DC (Σουπερμαν, Γουντεργούμαν, Μπατμαν κτλ), δήλωσε ότι δεν θα επιτρέψει να ξεκινήσει το πρότζεκτ ενός φιλμ, εάν δεν υπάρχει πρώτα ολοκληρωμένο σενάριο που θα αξίζει -για τον ίδιο και την ομάδα του- να κινηματογραφηθεί. Αυτή η δήλωση υπονοεί ότι ξεκινούσαν να κάνουν ταινία χωρίς να ξέρουν που θα καταλήξουν. Βάλε μέσα έναν Σουπερμαν, μια Γουόντεργούμαν, λίγο από Φλας και θα δούμε που θα πάει.

Βλέποντας το "Captain America: Brave New World" (της Marvel), αυτήν την αίσθηση αποκόμισα. Δεν περίμενα βέβαια να δω κάποιο αριστούργημα της 7ης τέχνης αλλά όλο αυτό που παρουσιαζόταν σαν κινηματογραφικό φιλμ ήταν... ανούσιο. Μια τυπική διεκπεραίωση που δεν έχει λόγο ύπαρξης. Σε κάποια φάση το άφησα να παίζει background κι άρχισα να κάνω δουλειές για το σπίτι. Ναι, τόσο βαρετό ήταν. Επίσης θα πρέπει να δεις 2-3 προηγούμενες ταινίες της Marvel και μια σειρά στο Disney+, πριν ξεκινήσεις τη ταινία για να μπεις στο νόημα και να καταλάβεις την όποια τελοσπάντων πλοκή υπάρχει. Pass.

Αν πρέπει να αναφέρω κάτι θετικό, αυτό θα ήταν η αερομαχία στον Ινδικό Ωκεανό πού ήταν εντυπωσιακή οπτικά. 

Le Comte De Monte-Cristo (2024)

Το μυθιστόρημα του Αλέξανδρου Δούμα είναι ένα από τα αγαπημένα μου βιβλία, το διάβασα μάλιστα και σχετικά πρόσφατα, σε μια νέα, όμορφη έκδοση του 2018, από τις εκδόσεις "Εστία". Τυχαία ανακάλυψα ότι μεταφέρθηκε ξανά στον κινηματογράφο το 2024 και μάλιστα ότι ήταν γαλλική παραγωγή και όχι του Χόλυγουντ. 

Η ιστορία διαδραματίζεται τον 19ο αιώνα κι αφηγείται την ιστορία του Εντμόν Νταντές, ενός νέου άντρα που αδίκως φυλακίζεται -λόγω προδοσίας- από τρεις εχθρούς του. Μετά από 14 χρόνια σε ένα σκοτεινό μπουντρούμι, δραπετεύει και ανακαλύπτει έναν θησαυρό, μεταμορφώνεται σε Κόμη Μοντε-Χρίστο και σχεδιάζει την πολυεπίπεδη εκδίκηση του.

Το φιλμ είναι πιστή μεταφορά, σέβεται τη πρώτη ύλη, όμως, αναπόφευκτα, δεν εμβαθύνει στους χαρακτήρες καθώς η χρονική διάρκεια θα διπλασιαζόταν. Αυτό έχει ως αποτέλεσμα σημαντικά σημεία του αριστουργήματος του Δουμά να μένουν ανεκμετάλλευτα. Παρόλα αυτά ήταν μια καλή επιλογή για Σάββατο βράδυ που έβαλα να το δω, έχει όλα τα καλά χαρακτηριστικά μιας περιπέτειας εποχής, κυλάει γρήγορα χωρίς να κάνει κοιλιά, έχει πολλά εντυπωσιακά πλάνα, επιβλητικά σκηνικά κι όμορφη φωτογραφία.

Τρέιλερ.

David Lynch (1946 - 2025)

Πέθανε στις 15 Ιανουαρίου ο σπουδαίος Αμερικάνος σκηνοθέτης David Lynch που είναι γνωστός για την ονειρική και σουρεαλιστική ματιά του όσον αφορά τη φιλμογραφία του.

Αναπολώ το κάψιμο του εγκεφάλου μου όταν είχα δει το Mulholland Drive και το Lost Highways στο διάστημα που ήμουν φοιτητής. Θυμάμαι που όταν νοίκιαζες το DVD του Mulholand Drive σου έδιναν και μια κάρτα με 10 σημεία στη ταινία που πρέπει να προσέξεις (μήπως και καταλάβεις τι γίνεται... :-).

Ήταν και τα δύο υπέροχα σουρεαλιστικά φιλμ! Μου έχει μείνει αυτή η τόσο ιδιαίτερη κι ονειρικά απειλητική ατμόσφαιρα που τα διέπει. Εδώ και καιρό σκεφτόμουν να δω το Twin Peaks, τη τηλεοπτική σειρά που σκηνοθέτησε ο Lynch το 1992. Με αφορμή τον θάνατό του, θα την αρχίσω.  Είναι το δεύτερο new year resolution μου για το 2025. Το πρώτο είναι αυτό.

Dungeons & Dragons: Honor Among Thieves

 

Το διάσημο role-playing game γίνεται μια φάντασυ περιπέτεια με πολλά κωμικά στοιχεία. Τίμιο και διασκεδαστικό. Νομίζω αυτή είναι η καλύτερη περιγραφή. Αν σας αρέσουν οι φάντασυ ταινίες δείτε το άφοβα. Μην περιμένετε να δείτε, βέβαια, φιλμ τύπου "Άρχοντας των Δαχτυλιδιών". Δεν είναι και δεν θέλει να γίνει κάτι τέτοιο το "Honor Among Thieves". Επίσης, δεν χρειάζεται να έχετε παίξει το παιχνίδι για να την απολαύσετε. Εγώ δεν το έχω παίξει ποτέ και μου άρεσε. Έχω βέβαια διαβάσει αρκετά από τα βιβλία της σειράς "Forgotten Realms" που διαδραματίζονται στο ίδιο "κόσμο" και ένα έχω να πω: Πότε θα δούμε τον Ντριζτ Ντο Έρντεν στη μεγάλη οθόνη ή σε streaming σειρά;!

Διαβάστε περισσότερα:

Dungeons & Dragons: Εντιμότητα Μεταξύ Κλεφτών

Τα Forgotten Realms είναι το πιο γνωστό setting για το διασημότερο pen & paper RPG, το Dungeons & Dragons.

Drizzt Do’Urden

C'mon C'mon

 

Ο Τζόνι είναι ένας 40χρονος εργένης, ραδιοφωνικός παραγωγός και ερευνητής δημοσιογράφος. Οι εκπομπές του μελετούν κοινωνικοπολιτικά θέματα, όπως το πρότζεκτ που τρέχει αυτόν τον καιρό: ταξιδεύει σε αμερικανικές μεγαλουπόλεις (από την Νέα Υόρκη και το Λος Αντζελες, μέχρι το Ντιτρόιτ και την Νέα Ορλεάνη) και παίρνει συνεντεύξεις από παιδιά κι έφηβους - κυρίως μεταναστών και υποβαθμισμένων κοινωνικών τάξεων. 

Ο Τζόνι έχει μία αδελφή που δεν μιλάνε πια. Η τριβή της περιποίησης της μητέρας τους που έπασχε από Αλτσχάιμερ, ράγισε τη σχέση τους. Οι επιπόλαιες συμβουλές του για το πώς εκείνη πρέπει να να σωθεί από τον άντρα της, όταν εκείνος διεγνώσθη με ψυχική νόσο, έσπασαν το γυαλί. Για αυτό και το τηλεφώνημα της τον αιφνιδιάζει. Πρέπει να του αφήσει για λίγες μέρες τον Τζέσι, τον 7χρονο ανιψιό του. 

Κάπως έτσι, τέλος η κοινωνική έρευνα, η βολική θεωρία για τον Τζόνι. Τώρα έχει όντως στην κηδεμονία του ένα πιτσιρίκι και πρέπει να μπει με κατεπείγουσα βουτιά στον μικρόκοσμό του - ένα σύμπαν σουρεαλιστικό και παιχνιδιάρικο, που διακόπτεται από αιφνιδιαστικές, κοφτερές, ειλικρινείς ερωτήσεις. Εσύ γιατί δεν παντρεύτηκες; Γιατί είσαι μόνος σου; Γιατί δεν έκανες παιδιά; Γιατί δεν μιλάς με την μαμά μου; 

Θα τη χαρακτήριζα καλή ταινία. Αυτό είναι, ό,τι κι αν αυτό σημαίνει τελικά. Είναι ασπρόμαυρη, με πρωταγωνιστή τον Χοακίν Φοίνιξ. Είναι πολύ καλός στο φιλμ ο Φοίνιξ, ίσως πρέπει να δω περισσότερες ταινίες του. Χαμηλών τόνων αλλά "τσαλακώνεται", ταξιδεύει σε διάφορες πόλεις των ΗΠΑ, πολύ όμορφη η φωτογραφία, μέτριο το σενάριο που προδίδει τελικά το όλο πρότζεκτ.

Σχετικό λινκ:

Η Ζωή Συνεχίζεται (C'mon C'mon) του Μάικ Μιλς

Pedro & Oscar

 

Everything Everywhere All at Once

Τι ταινιάρα το Everything Everywhere All at Once! Θεωρούσα ότι ήταν απλώς hype επειδή ήταν ανεξάρτητη παραγωγή και είχε πρωταγωνιστές Ασιάτες αλλά το φιλμ των δύο Ντάνιελ τα σπάει... (που λέγαμε και πριν 20 χρόνια, όταν ακόμη ήμασταν νεολαία). Σουρεαλιστικό sci fi, με πρωτότυπο σενάριο, καλογυρισμένο και με μια Μισέλ Γιο που μας χαρίζει μια εκπληκτική ερμηνεία. Μια φρέσκια πνοή σε ένα "κουρασμένο" κινηματογραφικό είδος που κινδυνεύει να αποτελείται μόνο από αμέτρητες ταινίες (& σειρές) Star Wars, Star Trek και υπερωρίες των κόμικς.

Νομίζω ότι είναι ένα φιλμ που είτε θα το λατρέψεις ή θα το θεωρήσεις μια τεράστια ανοησία.

Το έχει άνετα το όσκαρ.

https://www.imdb.com/title/tt6710474/

Ο Black Adam ήταν στη ΚΝΕ

 Ακόμη μια υπερωική ταινία, αυτή τη φορά από τη DC. Είναι όμως και λίγο διαφορετική μιας και ασκείται κριτική για τις ιμπεριαλιστικές δυνάμεις της δύσης! Βρισκόμαστε σε μια φανταστική χώρα που προσομοιάζει κράτος της μέσης ανατολής. Ξένες (=αμερικάνικες) εταιρείες ρημάζουν το πλούσιο υπέδαφος της και στρατοί μισθοφόρων επιβάλουν τη τάξη ως κατοχικές δυνάμεις. Υπάρχει ένα θρύλος για έναν αρχαίο ήρωα που θα ξυπνήσει και θα τους σώσει. Όπως, εύκολα, καταλαβαίνει κανείς, αυτός ο ήρωας ξυπνάει και αρχίζει να σκοτώνει κόσμο από τις δυνάμεις κατοχής. Τότε εμφανίζονται υπερήρωες από Αμέρικα για να τον βάλουν σε τάξη γιατί είναι κακό να σκοτώνεις κόσμο (σ.σ. αν αυτός ο κόσμος είναι Αμερικάνοι...). Σε μια σκηνή, μια αρχαιολόγος, όντως τους λέει "που ήσασταν όταν αυτοί οι μισθοφόροι ήρθαν και μας σκότωναν και μας έκλεβαν τη γη μας". Κατά τα άλλα η ταινία δεν ξεφεύγει από τις νόρμες του είδους. Δεν θα μείνει στη κινηματογραφική ιστορία (μάλιστα δεν τα πήγε καλά ούτε εισπρακτικά) αλλά πέρασα καλά βλέποντας τη.

Black Adam (2022)

The Dry (2020)

H είδηση του τραγικού θανάτου του παιδικού του φίλου, Λουκ, βρίσκει τον αστυνομικό επιθεωρητή Ααρών Φολκ στο μοναχικό του διαμέρισμα στην Μελβούρνη. Σε ένα ανεξήγητο ντελίριο βίας, ο Λουκ σκότωσε τη γυναίκα και το γιο του και μετά αυτοκτόνησε. Ο Ααρών πρέπει να επιστρέψει στην γενέτειρά του, την επαρχιακή κωμόπολη που άφησε πίσω του 20 χρόνια πριν, για την κηδεία. Για να θάψει τον φίλο του και να ξεθάψει το ένοχο παρελθόν που τον στοιχειώνει: όταν η Ελι, η 17χρονη συμμαθήτριά τους, βρέθηκε πνιγμένη στο ποτάμι, που εδώ και χρόνια έχει ξεραθεί. Τότε, οι υποψίες είχαν πέσει στα δύο αγόρια και το σκάνδαλο ώθησε τον πατέρα του Αρον να μετακομίσει το γιο του μακριά από το μίσος των κατοίκων, για να αποφύγει την βεντέτα. Δύο δεκαετίες μετά, ο Αρον γυρίζει πίσω για να αντιμετωπίσει όσα απέφυγε τότε. 

Πέτυχα τη ταινία τυχαία στο Nova On Demand, μου φάνηκε ενδιαφέρον και είπα να τη δω χωρίς να έχω διαβάσει τίποτα γι' αυτή. Είναι μεταφορά του ομώνυμου best seller της Τζέιν Χάρπερ. Είναι κλασσικό μυστηρίου που ο βασανισμένος ντετέκτιβ ψάχνει τον δολοφόνο. Η διαφορά είναι ότι εδώ η εξιχνίαση περνά, σχεδόν, σε δεύτερο πλάνο. Πρωταγωνιστούν ο λιτός αλλά γεμάτος ένταση τρόπος που προσεγγίζει ο Έρικ Μπάνα τον πρωταγωνιστικό ρόλο του Ααρών, η ξηρή απέραντη αυστραλέζικη ενδοχώρα, με το σκληρό, δυνατό φως, η οποία μοιάζει με τόπο καταραμένο που αποστραγγίζει τη ζωή των κατοίκων. Η ξηρασία και η σκόνη που μεταμορφώνονται σε απτή απελπισία σε ένα χωριό αγροτών που αργοπεθαίνει.

Απολαυστικός κινηματογράφος, απέριττος και ουσιαστικός. Αυτή τη γεύση μου άφησε όταν τελείωσε. Μια ψυχαγωγία χωρίς πολύχρωμα, εντυπωσιακά, πλαστικά περιτυλίγματα. Την προτείνω αν είστε οπαδοί των φιλμ μυστηρίου.

Info.

Τίποτα

Και τελικά τι είσαι; 

Τίποτα. 

Ένα φοβισμένο παιδί που βλέπει ,στο δωμάτιο του, την αγαπημένη του ταινία, ένα κρύο βράδυ μιας Τρίτης του Νοέμβρη, σε μια μικρή επαρχιακή πόλη.

Τι έχεις;

Τίποτα.

Lost & Found

To "Lost & Found" είναι μια ιρλανδική σπονδυλωτή γλυκόπικρη κωμωδία. Στο κέντρο βρίσκεται το γραφείο απολεσθέντων σε ένα σταθμό τραίνων. Με αφετηρία το συγκεκριμένο γραφείο παρακολουθούμε τις προσωπικές ιστορίες των ανθρώπων που το επισκέπτονται. Ιστορίες αστείες, μελαγχολικές, καθημερινές, ασυνήθιστες. 

https://www.imdb.com/title/tt7085054/

The Dressmaker

 Η Τίλυ γυρίζει μετά από πολλά χρόνια στο χωριό που γεννήθηκε και έζησε παιδί, το οποίο βρίσκεται στη μέση του πουθενά, σε μια απομακρυσμένη περιοχή της Αυστραλίας. Στο μέρος από το οποίο εκδιώχθηκε όταν ήταν μικρή γιατί κατηγορήθηκε ότι σκότωσε έναν συμμαθητή της σε ηλικία οκτώ ετών. Επέστρεψε για να αποδείξει ότι είναι αθώα αλλά και για να πάρει εκδίκηση από αυτούς που την αδίκησαν.

Μου άρεσε το φιλμ, έχει αρκετά στοιχεία μαύρης κωμωδίας αλλά κατά βάση είναι ένα δράμα. Κάποιες φορές μου έδινε την εντύπωση ότι έβλεπα κάποιο θεατρικό έργο. Υπάρχουν στιγμές, βέβαια, που η σκηνοθεσία μοιάζει λίγο αμήχανη, σαν μην μπορεί να αποφασίσει ποιο δρόμο ν' ακολουθήσει. Οι πρωταγωνιστές είναι σε υψηλό επίπεδο ερμηνευτικά σε αντίθεση με κάποιους δεύτερους ρόλους που μοιάζουν λίγο ξύλινοι. Βασίζεται στο ομώνυμο ευπώλητο βιβλίο της Rosalie Ham και είναι αυστραλιανής παραγωγής.

https://www.imdb.com/title/tt2910904/

A Rainy Day in New York (2019)

Ένα νεαρό ζευγάρι πηγαίνει στη Νέα Υόρκη για ένα Σαββατοκύριακο αλλά συναντάει έναν βροχερό καιρό και μερικές αναπάντεχες καταστάσεις.

Το φιλμ είναι για τους θαυμαστές του Γούντι Άλεν. Αν δεν σας αρέσει γενικά το ιδιαίτερο στυλ του Αμερικάνου σκηνοθέτη δεν θα σας αρέσει και αυτή η ταινία. Είναι μια απλή (ίσως και απλοϊκή κάποιες στιγμές) ρομαντική κωμωδία με αυτούς τους γρήγορους πνευματώδεις διαλόγους που είναι σήμα κατατεθέν του Γούντι Άλεν. Είναι, επίσης, έντονα νοσταλγική, διαδραματίζεται στη σύγχρονη Νέα Υόρκη αλλά δίνει την αίσθηση μια άλλης εποχής ή μίας άλλης, παράλληλης, πραγματικότητας.

Μου αρέσει το έργο του Γούντι Άλεν και πέρασα καλά βλέποντας το τελευταίο του πόνημα. Δεν θα συμπεριληφθεί ποτέ στις κορυφαίες ταινίες της καριέρας του. Έχει, όμως, όλα εκείνα τα στοιχεία που κάνουν άμεσα αναγνωρίσιμα τα φιλμ του.

IMDb: https://www.imdb.com/title/tt7139936/

Corpus Christi (Boze Cialo, 2019)

O εικοσάχρονος Ντάνιελ βιώνει πνευματική μεταμόρφωση κατά τη διάρκεια της παραμονής του στο αναμορφωτήριο. Θέλει να γίνει ιερέας αλλά αυτό είναι αδύνατο εξαιτίας του ποινικού του μητρώου. Όταν τον στέλνουν να εργαστεί στο ξυλουργείο μιας κωμόπολης, κατά την άφιξή του προσποιείται τον ιερέα και καταλήγει να αναλάβει καθήκοντα στην τοπική ενορία. Η άφιξη του νεαρού χαρισματικού ιεροκήρυκα δίνει την ευκαιρία στην τοπική κοινωνία, που ταλανίζεται από ένα τραγικό συμβάν, να αποκαταστήσει την ισορροπία της.

Μία πολωνική ταινία που ήταν υποψήφια για όσκαρ. Σε βουτάει απότομα στον ωμό ρεαλισμό αλλά σου δίνει και πολύτιμες ανάσες πίστης στον άνθρωπο.

Πηγή: Flix.gr 

Captain Marvel (2019)

Το έβαλα να το δω πιο πολύ από περιέργεια καθώς μου κέντρισε το ενδιαφέρον ο ρόλος της στο (σ.σ. εκπληκτικό) Avengers: Endgame. Περίμενα άλλη μια τυπική ταινία της Marvel με εντυπωσιακά (αλλά και λίγο κουραστικά) πολύχρωμα εφέ, έξυπνες και εξυπνακίστικες ατάκες ανάμεσα σε πολύ δράση και γνώριμους χαρακτήρες από άλλες ταινίες της. Πράγματι ήταν όλα αυτά αλλά ήταν και κάτι παραπάνω καθώς αυτά τα στοιχεία τα συνδύασε άψογα (για το προσωπικό μου γούστο). Επίσης προσπάθησε να ξεφύγει -μερικές φορές επιτυχημένα και άλλες αδέξια- από το κλισέ "σούπερ ήρωας νικάει τον σούπερ κακό" και να αναδείξει ζητήματα όπως το προσφυγικό και τη θέση της γυναίκας. Παράλληλα μου άρεσε και η Brie Larson ως Captain Marvel, βγάζει αυτό το συμπαθητικό girl-next-door vibe αλλά και ότι είναι ταυτόχρονα το πιο ισχυρό ον στο σύμπαν τη Marvel.  Σε κάθε περίπτωση, πέρασα ευχάριστα δύο ώρες παρακολουθώντας το χωρίς να με κουράσει (βλ. Thor: Ragnarog).

Billy Budd (1962)

Seymour: Wyatt, we do not deal with justice here, but with the law.
Wyatt: Was not the one conceived to serve the other? 

Αξεπέραστος Peter Ustinov, σκηνοθετεί και πρωταγωνιστεί στο φιλμ που βασίζεται σε βιβλίο του Herman Melville. Θα ήθελα να είχα δει τον Ustinov σε ένα θεατρικό στο Λονδίνο.

Madeline's Madeline

Όταν η δημιουργία τρέιλερ για κινηματογραφική ταινία γίνεται τέχνη. Θα μπορούσε, μόνο του, να σταθεί ως έργο τέχνης, ένα video art νέου καλλιτέχνη.

Παραπομπές:
http://flix.gr/news/madelines-madeline-trailer.html

Casablanca

Είναι από τις ταινίες που πάντα ήθελα να δω και συνεχώς ανέβαλα. Επιτέλους κάθισα και την είδα. Αριστούργημα. Εντάξει δεν περιμένατε ένα προσωπικό ιστολόγιο για να σας το πει. Αποτελεί ένα από τα κλασσικά αριστουργήματα του παγκόσμιου κινηματογράφου. Η εκπληκτική ασπρόμαυρη φωτογραφία, οι αξεπέραστες ερμηνείες, το τραγούδι που στοιχειώνει κάθε σινεφίλ, συνηγορούν σε μια εμπειρία θέασης κάτι μοναδικού. Καλοκαίρι είναι, κάντε μια χάρη στον εαυτό σας και δείτε τη γιατί "we 'll always have Paris" και "Louis, I think this is the beginning of a beautiful friendship."

Παραπομπές:
https://www.imdb.com/title/tt0034583/

Life (2017)

Το "Life" είναι ένα θρίλερ επιστημονικής φαντασίας στα πρότυπα του παλιού, κλασσικού "Alien". Μια ομάδα αστροναυτών στον διεθνή διαστημικό σταθμό βρίσκει σε δείγματα χώματος που συλλέχθηκαν από τον Άρη μια μονοκύτταρη μορφή ζωής η οποία όμως αρχίζει να εξελίσσεται ταχύτατα. Η ατμόσφαιρα του κλειστοφοβικού διαστημικού σταθμού σε κρατάει σε αγωνία, προσπαθεί να είναι "επιστημονικά αληθές", δεν υπάρχουν υπερβολές να σε ξενερώσουν, ακολουθεί τη πεπατημένη του συγκεκριμένου είδους χωρίς να εισάγει καινοτομίες αλλά παραδίδει ένα μεστό, συνεπές φιλμ που δεν θα σε απογοητεύσει. Σίγουρα είναι καλύτερο από τα τελευταία "Alien" ή μάλλον, για να το θέσω διαφορετικά, είναι όπως τα πρόσφατα "Alien" θα έπρεπε να είναι.

Παραπομπές:
Life