Λίγο πριν...

Κάθισε στο χαμηλό πέτρινο φράχτη από το μικρό ξωκλήσι. Η πλαγιά ήταν απότομη αλλά σε αυτό το σημείο ένα μικρό κομμάτι είχε μικρότερη κλίση δημιουργώντας ένα φυσικό μπαλκόνι. Μπροστά του απλωνόταν όλη η πεδιάδα πάνω στην οποία οι δρόμοι των ανθρώπων είχαν χαράξει γεωμετρικά σχήματα και περίτεχνα σχέδια. Μπορούσε να δει μέχρι τη θάλασσα που μπερδευόταν με τον ουρανό σε ένα περίεργο παιχνίδι ορισμού των συνόρων τους ενώ ο ήλιος τους κοιτούσε διασκεδάζοντας με την αιώνια αψιμαχία τους.
Φυσούσε. Ο κρύος άνεμος καθάριζε τη σκέψη του. Τα όνειρα που έκανε παιδί ήρθαν τότε μπροστά του. Φιγούρες από την παιδική του ηλικία εμφανίστηκαν σαν φαντάσματα του απομεσήμερου και πλημμύρισαν τον χώρο μπροστά από το παλιό κτίσμα. Οι παιδικοί του φίλοι, τα πρώτα του παιχνίδια, οι γονείς του - νέοι, οι συμμαθητές του, οι ρομαντικές σκέψεις που έκανε για το μέλλον του, ο πρώτος του έρωτας - ανεκπλήρωτος, όπως ανεκπλήρωτη έμεινε και η ζωή του σκέφτηκε μελαγχολικά.
Τώρα πια δεν είχε σημασία. Το σκαλισμένο από τον καιρό πρόσωπο του ήταν ανέκφραστο. Τα θολά του μάτια δεν δάκρυζαν πια από τη νοσταλγία των περασμένων. Νοσταλγία. Του άρεσε πολύ αυτή η λέξη. Το άλγος του νόστου. Ο πόνος για επιστροφή. Ο πόνος της επιστροφής. Η επιστροφή στη πατρίδα. Άλλωστε η μόνη μας πατρίδα είναι η παιδική ηλικία, σκέφτηκε. Ήταν έτοιμος να επιστρέψει ή να χαθεί στη λήθη. Ποιος ξέρει.
Άπλωσε το γέρικο χέρι του στον ουρανό για να πιάσει τον ήλιο για τελευταία φορά.