Ανελευθερία με το πρόσχημα της ασφάλειας

Το διαβάσατε αυτό;

Στόχος της εγκληματολογικής έρευνας γίνονται τα παιδιά της προσχολικής ηλικίας στη Βρετανία, καθώς η Σκότλαντ Γιαρντ «ενδιαφέρεται» για την προληπτική αντιμετώπιση της εγκληματικής βίας. Παιδιά ηλικίας πέντε ετών και άνω, που θα αναφέρονται από τους νηπιαγωγούς τους ως άτομα με αποκλίνουσα συμπεριφορά (!), θα οδηγούνται σε κέντρα λήψης DNA όπου και θα αρχειοθετείται η γενετική τους ταυτότητα για μελλοντική χρήση.

Είναι απόσπασμα από άρθρο του Αχιλλέα Φακατσέλη στη Κυριακάτικη Ελευθεροτυπία της 23ης Μαρτίου 2008 και το διάβασα στο μπλογκ seagazing. Δηλαδή οι νηπιαγωγοί θα αποφασίζουν (με ποια κριτήρια;) ποιο παιδάκι θα γίνει εγκληματίας όταν μεγαλώσει και θα το δίνουν στεγνά στη Σκότλαντ Γιαρντ. Είναι τραγικό! Σε τι καιρούς οδηγούμαστε; Δεν είναι επιστημονική φαντασία, είναι επιστημονική πραγματικότητα. Α, ρε V που σας χρειάζεται...

ΥΓ: "Προληπτική αντιμετώπιση της βίας", "αποκλίνουσα συμπεριφορά". Πολύ επικίνδυνες φράσεις...

Update: Η ανταποκρίτριά μας από τον Λονδίνο, μας μετέφερε ότι υπάρχουν μερικές σημαντικές διαφορές ανάμεσα σε αυτά που έγραψε η Observer και σε αυτά που δημοσίευσε η Ελευθεροτυπία (περισσότερες λεπτομέρειες στα σχόλια αυτού του ποστ). Διαβάστε εδώ το άρθρο της Αγγλικής εφημερίδας. Ευχαριστώ τη Σοφία για την άμεση τοποθέτηση της, αυτό θα πει "new media"...

Λάθος δρόμο πήραμε...

Έχω καιρό να ασχοληθώ με την αγαπημένη μου θρησκεία. Ίσως λόγω απογοήτευσης που δεν έγινε αρχιεπίσκοπος ο Άνθιμος, τον οποίο στήριξα με περισσό πάθος :-). Όχι ότι τον εμποδίζει αυτό να εκφράζει τις προοδευτικές του ιδέες... Επειδή όμως είμαι και λίγο τεμπέλης δεν θα κάτσω να γράψω άλλο ένα ποστ για το λάθος δρόμο που έχουν πάρει οι παπάδες αλλά θα αναδημοσιεύσω ένα άρθρο του Στάθη Παναγιωτόπουλου από το περιοδικό Biskotto (επισκεφτείτε εδώ το μπλογκ του). Συμφωνώ γενικά με τις απόψεις του συγκεκριμένου δημοσιογράφου, που εκτιμώ ιδιαίτερα, με μόνο μια εξαίρεση. Πιστεύω στην ύπαρξη μιας ανώτερης δύναμης. Σε κάποιο άλλο ποστ ίσως να γράψω πως την αντιλαμβάνομαι αυτή την ανώτερη δύναμη (όχι ότι σας ενδιαφέρει αλλά για να έχουμε να λέμε αγαπητοί μου αναγνώστες). Γράφει λοιπόν:

"Ο Χριστός ήταν μεγάλος μάγκας... Δεν πιστεύω στο θεό, ούτε στην ύπαρξη καμιάς "ανώτερης δύναμης" και σίγουρα όχι στη θρησκεία (όλων των ειδών), την εκκλησία και τους θεράποντές της. Πιστεύω στην επιστήμη, στη φύση, τον άνθρωπο, στη φυσική επιλογή. Αυτή είναι μια αυστηρά προσωπική μου άποψη, την οποίαν δεν έχω από κανέναν την απαίτηση να τη συμμεριστεί, αλλά να τη σεβαστεί, και οι απανταχού "ταλιμπάν" δεν τη σέβονται. Αυτοί, όμως, δε σέβονται (και σίγουρα δεν εφαρμόζουν) αυτά τα οποία υποτίθεται ότι έχουν ταχθεί να προασπίζουν. Μάλιστα, όσο πιο ψηλά ανεβούν στην ιεραρχία τους, κατά κανόνα τόσο απομακρύνονται από την ιδεολογία τους.

Οι παπάδες έχουν ως αποστολή τους να κηρύττουν και να εφαρμόζουν το λόγο του Χριστού. Ο οποίος (εάν και σε όποιο επίπεδο υπήρξε) δίδαξε μια σπουδαία επανάσταση, είπε αλήθειες ανοξείδωτες από το χρόνο κι έδωσε οδηγίες χρήσιμες και πολύτιμες για όλους.

Σύμφωνα με τις γραφές, ο Χριστός μάζεψε τους μαθητές του και τους ορμήνεψε να σκορπιστούν στη γη και να διδάξουν το λόγο του. Τους ορμήνεψε να μη δεχτούν αμοιβή γι αυτή τη δουλειά, ούτε χρυσάφι, ούτε ασήμι, ούτε καν φαγητό για το δρόμο : αιώνιοι πένητες να διδάσκουν το λόγο, χωρίς προσωπικό συμφέρον, χωρίς ανέσεις, χωρίς διευκολύνσεις. Οι μαθητές αυτοί έκαναν τη δουλειά τους, άλλος λίγο, άλλος πολύ ακολούθησαν τις οδηγίες του δασκάλου τους, και κάποτε πέθαναν κι έδωσαν τη σκυτάλη στους επιγόνους τους, τους κάθε λογής παπάδες, επισκόπους, μητροπολίτες και δε συμμαζεύεται.

Αυτοί όλοι είναι μισθωτοί. Πολλοί από αυτούς (όλο και περισσότεροι στα υψηλότερα κλιμάκια) δέχονται και χρυσάφι, και ασήμι, και φαγητό για το δρόμο, και πολυτελή ρούχα, κτίρια, θωρακισμένα αυτοκίνητα, και αμύθητες περιουσίες. Η δική μας εκκλησία κατέχει τη μισή χώρα. Την απέκτησε είτε με επιχειρηματικό τρόπο, είτε δεχόμενη δωρεές αφελών, έστω καλοπροαίρετων πιστών. Οι δωρητές αυτοί έδωσαν τα υπάρχοντά τους με σκοπό να διανεμηθούν στους λιγότερο έχοντες, για να θυμηθούμε μια ψευδοσοσιαλιστική ορολογία. Αλλά οι αποδέκτες τα συσσώρευσαν κι εξακολουθούν να τα συσσωρεύουν, κι ούτε που συζητούν να μοιραστούν έστω λίγα από αυτά, παρά μόνο με άλλα, πλούσια ανταλλάγματα και επενδύουν σε ξενοδοχεία και συνεδριακά κέντρα και γήπεδα του γκολφ και εμπορικά κέντρα, για να καταλήξουν ακόμη πιο πλούσιοι.

Πολλοί δε από αυτούς δεν έχουν καμμία συναίσθηση του αντι-χριστιανικού τρόπο ζωής και λειτουργίας τους, το αντίθετο μάλιστα : είναι πολύ περήφανοι και νιώθουν πως τα δικαιούνται όλα αυτά, επειδή, λέει, καθοδηγούν το λαό και έχουν διαδραματίσει σημαντικό ρόλο στην ιστορία και την εθνική μας ταυτότητα. Πράγματα που η ιστορία αποδεικνύει ότι είναι, στην καλύτερη περίπτωση, μύθοι προσεκτικά καλλιεργημένοι σε άλλες εποχές, όταν ίσως η ύπαρξή τους επιβαλλόταν...

Ρε σεις, έτσι είπε ο πνευματικός σας ηγέτης να κάνετε; Πολύ αμφιβάλλω..."

ΠΑΟ - Πανιώνιος 2 - 1

Βλέποντας το σημερινό παιχνίδι του Παναθηναϊκού σκεφτόμουν ότι τους υπερεκτίμησα φέτος τους πράσινους. Ο ΠΑΟ είναι μια κακή ομάδα. Δεν ξέρω αν φταίει ο κακός προπονητής, οι μέτριοι παίκτες, η άσχετη διοίκηση, οι οπαδοί ή όλα αυτά μαζί αλλά το τριφύλλι δεν παίζει ποδόσφαιρο αντάξιο της φανέλας του. Ίσως βέβαια ο ΠΑΟ ποτέ να μην έχει παίξει σπουδαία (=δημιουργική) μπάλα κι απλώς οι οποιαδήποτε επιτυχίες, που στηρίζονται κυρίως στην άμυνα του, να διαστρεβλώνουν τις μνήμες μας. Και πάλι όμως ο ΠΑΟ είναι κακός. Δεν μπορεί να δημιουργήσει εύκολα φάση για γκολ πόσο μάλλον να βάλει γκολ. Βέβαια από την άλλη δεν είναι χειρότερος από το ΟΣΦΠ αλλά αυτό δεν αλλάζει την άνοστη γεύση που σου μένει μετά από κάθε παιχνίδι. Το πρωτάθλημα δεν πιστεύω πως θα το πάρει (αν και είναι μόνο ένα βαθμό πίσω από την κορυφή) καθώς ο κορυφαίος σέντερ φορ που λέγεται Σωκράτης Κόκκαλης δεν νομίζω να "επιτρέψει" άλλη ήττα του ΟΣΦΠ στα εναπομείναντα παιχνίδια. Επίσης ο ΠΑΟ δεν εμπνέει τη σιγουριά πως θα πάρει όλα τα παιχνίδια μέχρι το τέλος.

Είναι αλήθεια ότι η Πανάθα μ' έχει ξενερώσει τον τελευταίο καιρό. Ευτυχώς που άρχισε και η φόρμουλα 1 για να έχουμε κάτι να βλέπουμε τις Κυριακές. Εκεί η ομάδα μου, η νέα αλλά δυναμική BMW Sauber, τα πήγε αρκετά καλά στους δύο πρώτους αγώνες. Πιστεύω πως φέτος θα έρθει (με λίγη τύχη) η πολυπόθητη πρώτη νίκη.

Αυτή τη στιγμή που γράφω το ποστ, έχω αφήσει στη τηλεόραση να παίζει η Αθλητική Κυριακή μετά από πολύ καιρό. Πραγματικά είχα ξεχάσει πόσο άθλια εκπομπή είναι. Μόνο η κοπέλα (δεν συγκράτησα το όνομα της) που συμμετέχει στη παρουσίαση περισώζεται...

Τα λέμε.

Knight Rider 2008

Μόλις είδα τη τηλεταινία του "Knight Rider" (2008) και μπορώ να πω πως ενθουσιάστηκα! Δεν είναι επιπέδου Lost, Heroes, Prison Break κτλ αλλά είναι πολύ καλύτερο απ΄ό,τι περίμενα. Ο θρυλικός ΚΙΤΤ είχε "στιγματίσει" τη παιδική μου ηλικία, όπως και όλων φαντάζομαι που είναι γεννημένοι τέλη της δεκαετίας του '70 αρχές της δεκαετίας του '80. Σε νέες περιπέτειες λοιπόν ο Ιππότης της Ασφάλτου ή μάλλον για να είμαι πιο ακριβής μια εξελιγμένη μορφή του αξέχαστου ΚΙΤΤ. Το νέο αυτοκίνητο με τη τεχνητή νοημοσύνη στηρίζεται πάλι σε αμερικάνικο μοντέλο (Μάστανγκ) και είναι εξοπλισμένο με σούπερ-ντούπερ τεχνολογία του 21ου αιώνα. Η νέα φωνή του ΚΙΤΤ μου άρεσε (είναι του Βάλ Κίλμερ!) όπως και ο νέος Μάικλ Νάιτ. Το πρώτο επεισόδιο είχε ικανοποιητική πλοκή, αρκετή δράση και πετυχημένα εφφέ (έως και "μπούλετ τάιμ"!). Επίσης μου άρεσε η σκηνοθετική ματιά στη μυθολογία του ιππότη της ασφάλτου (έχει μερικά πολύ όμορφα πλάνα) αλλά και οι αναφορές στη παλιά σειρά. Δεν μου άρεσε που δεν είχε ούτε ένα άλμα (τούρμπο μπουστ) και το γεγονός ότι ο ΚΙΤΤ θα είναι υπό την επίβλεψη του FBI. Παράλληλα το βρήκα αρκετά πολιτικοποιημένο για "Knight Rider". Οι "κακοί" είναι μια αμερικάνική εταιρία σεκιούριτι που θέλει να κερδοσκοπήσει δημιουργώντας πολέμους ανά τον κόσμο και προσφέροντας μετά τις υπηρεσίες της στη αμερικάνικη κυβέρνηση. Μάλιστα το όνομα της είναι Blackriver το οποίο είναι ευθεία αναφορά στην πραγματική Blackwater που προσφέρει τις υπηρεσίες της στο Ιράκ.

Ελπίζω τελικά να γίνει σειρά από το NBC και να μη μείνει απλώς μια τηλεταινία...

Η μικρή πριγκίπισσα

Κοιτάζοντας τα βιβλία που στοιβάζονταν μέσα στη σκόνη ένας βαρύς ανασασμός έφυγε από τα χείλη της. Ούτε εκείνα την βοηθούσαν πια να ξεφύγει από τους εφιάλτες στης. Οι δαίμονες, οι πιο κοντινοί της φίλοι τον τελευταίο καιρό, θα ερχόταν να στοιχειώσουν τις σκέψεις της, τα όνειρα της. Η λύτρωση που τόσο πολύ πρόσμενε, αργούσε. Σε αυτόν τον μοναχικό πλανήτη που είχε εξοριστεί, η αίσθηση της απώλειας μεγάλωνε ακόμη περισσότερο. Το νεκρό τριαντάφυλλο στην αυλή τής υπενθύμιζε πως ούτε ο σκοτεινός βαρκάρης θα μπορούσε να την πάρει από εδώ. Η τρύπια απόχη έχασκε σαν απομεινάρι μιας άλλης ζωής. Εκεί που βρισκόταν κανένας δεν μιλούσε. Έτσι μόνο οι αναμνήσεις της την κρατούσαν στους δρόμους της λογικής. Δρόμοι που χανόταν όμως στη ζούγκλα της τρέλας. Ο πέτρινος άγγελος, που χλευαστικά ύψωσαν οι τιμωροί της, άρχισε να φωτίζεται από τις νωθρές ακτίνες του χλωμού φεγγαριού. Γύρω του οι φρικιαστικές σκιές μεγάλωναν. Ήρθαν...

Δύο αγαπημένα τραγούδια

Ο καλός φίλος nikiplos με προσκάλεσε σε ένα νέο παιχνίδι το οποίο ζητά να ποστάρω δύο τραγούδια, ένα ξένο & κι ένα ελληνικό που θα χρησιμοποιούσα για να πω σε κάποια σ' αγαπώ. Το ένα πρέπει να είναι με γυναικεία φωνητικά και το άλλο με ανδρικά. Μου είναι πολύ δύσκολο να καταλήξω σε δύο μόνο καθώς μου έρχονται πολλά στο μυαλό. Τελικά για ελληνικό θα διάλεγα όχι ένα αλλά δύο (τα βρήκα μαζί στο youtube) τραγούδια του αξεπέραστου Μάνου Ελευθερίου με την όμορφη ερμηνεία του Βασίλη Παπακωνστατίνου: "Σ' ακολουθώ" καθώς και το "Αχ, τα μάτια σου!"

Για ξένο θα διαλέξω την Annie Lennox και το "Ιnto the west". Ένα τραγούδι που κάνει τη καρδιά σου να χτυπάει δυνατά...

Η σημασία της ένταξης των Σκοπίων στο ΝΑΤΟ

Μετά από απουσία σχεδόν μια βδομάδας από την ελληνική μπλογκόσφαιρα (να 'ναι καλά οι εργατοπατέρες της ΓΕΝΟΠ ΔΕΗ που μας έκαναν άνω κάτω με την αυθαίρετη χρήση ενός δημόσιου αγαθού για δικός τους όφελος, δηλ. το βουλευτιλίκι) επιστρέφω με μια αναφορά σ' ένα ενδιαφέρον άρθρο της Δώρας Αντωνίου, στην κυριακάτικη Καθημερινή, σχετικά με τα Σκόπια και την ένταξη τους στο ΝΑΤΟ. Αναδημοσιεύω τη τελευταία παράγραφο:

Παράλληλα, η συμφωνία για το θέμα της ονομασίας και η ένταξη στο ΝΑΤΟ δείχνει να αναδεικνύεται από το αλβανικό στοιχείο ως κρίσιμος παράγοντας σταθερότητας της χώρας. «Η ένταξη στο ΝΑΤΟ είναι τόσο σημαντική που θα μπορούσατε να δώσετε στη χώρα ακόμα και όνομα αναψυκτικού», φέρονται να είπαν εκπρόσωποι των αλβανικών κομμάτων στους εκπροσώπους της σλαβομακεδονικής ηγεσίας. Επισήμως, ο επικεφαλής του «Δημοκρατικού Κόμματος Αλβανών», Μεντούχ Θάτσι, δήλωσε προχθές ότι «Η εθνική τους ταυτότητα είναι περισσότερο σημαντική γι' αυτούς (τους Σλαβομακεδόνες), αλλά η ένταξη στο ΝΑΤΟ και την Ε.Ε. είναι πολύ πιο σημαντικά για εμάς». Ο ηγέτης του μεγαλύτερου αλβανικού κόμματος της ΠΓΔΜ, του DUI, Ξεβάτ Αντέμι, δήλωσε ότι «η ευρωατλαντική προοπτική της χώρας απειλείται από τον καθυστερημένο ρομαντικό εθνικισμό ορισμένων ηγετών της πολιτικής ελίτ». Το αλβανικό στοιχείο θεωρεί ότι η ένταξη στο ΝΑΤΟ θα διασφαλίσει περισσότερα δικαιώματα και αναγνώρισή τους ως ισότιμους εταίρους σε μια πολυεθνική κοινωνία.

Ωραία, αυτοί βρίσκονται με τη πλάτη στο τοίχο και εμείς δεν μπορούμε να πετύχουμε το αυτονόητο: την προστασία της ιστορίας μας. Άξιοι οι πολιτικοί μας...

Καφές έτοιμος οπότε ας διαβάσω τώρα τι μου γράψατε τη βδομάδα που "έλειπα" και ας σεργιανίσω (πάντα μου άρεσε αυτή η λέξη!) στη μπλογκογειτονιά μας αυτό το συννεφιασμένο κυριακάτικο μεσημέρι (sic).

Βόλτα στη Ξάνθη

Μ' αρέσει πολύ τώρα που έγινε καλύτερος ο καιρός, το Σάββατο το πρωί να πηγαίνω βόλτα στη Ξάνθη. Επομένως, με χαρά δέχτηκα τη πρόσκληση δύο παλιών συναδέλφων να συναντηθούμε στη θρακική πόλη, το προηγούμενο Σάββατο. Τη συγκεκριμένη μέρα είναι και το περίφημο παζάρι της Ξάνθης. Έχει μεγάλη έκταση, μαζεύει πάρα πολύ κόσμο και πραγματικά μπορείς να βρεις τα πάντα εκεί...

Ωραία όμως είναι και να περπατάς απλώς στους δρόμους της πόλης μέχρι να φτάσεις στη διάσημη πλατεία της με το ρολόι. Συναντάς πομάκους, μουσουλμάνους και χριστιανούς αποκτώντας έτσι η βόλτα σου μεγαλύτερο ενδιαφέρον. Βέβαια η συνύπαρξη δεν είναι τόσο ρόδινη αλλά αυτό είναι θέμα ενός άλλου ποστ.

Μετά τον περίπατο ανοίγει η όρεξη οπότε πάμε στην παλιά πόλη και στην ομώνυμη ταβέρνα (που για να τη βρεις χρειάζεσαι GPS καθώς είναι καλά κρυμμένη μέσα στα διατηρητέα παλιά σπίτια). Είναι λίγο σκοτεινή, για μια τέτοια ηλιόλουστη μέρα αλλά σε αποζημιώνει με το παραπάνω με το φαγητό, το ευγενικό σέρβις, τις πολύ καλές τιμές και το υπέροχο χύμα ημίγλυκο κόκκινο κρασί της. (Δεν πρόλαβα να βγάλω φωτογραφία πριν την "επιδρομή":-).

Μετά τη μεσημεριανή κρασοκατάνυξη επιβάλετε καφές. Προορισμός είναι η φυσικά η "παραλία" της Ξάνθης. Όχι ο δήμαρχος δεν έφερε θάλασσα, οι Ξανθιώτες ονόμασαν έτσι (από φθόνο για τη παραλία της γειτονικής Καβάλας μήπως;-) το κεντρικό δρόμο με τις καφετέριες. Ήδη ο ήλιος αρχίζει να πέφτει και εσύ αποχωρείς χορτασμένος από μια γεμάτη μέρα με τις αισθήσεις σου φορτωμένες με νέες γεύσεις, αρώματα και ήχους...