Sigh

Joanne Nam: Sigh

Μια καταγραφή των τάσεων της Ελλάδας του 2015

Photo: warein.holgado / flickr

Αντιγράφω από το tovima.gr:

"Επιστρέφει η απογοήτευση στην ελληνική κοινωνία μετά την έκρηξη ελπίδας του Ιανουαρίου. Η κατάρρευση της ψευδαίσθησης ότι υπάρχει ένας άλλος, εύκολος, αντιμνημονιακός δρόμος έχει συμπαρασύρει τα ποσοστά του ΣΥΡΙΖΑ και ταυτόχρονα φέρνει στην επιφάνεια μια Ελλάδα διχασμένη ανάμεσα στην οπισθοδρόμηση και στην πρόοδο, με το μισό κομμάτι της να είναι ακραία συντηρητικό, αντιευρωπαϊκό και σε έναν βαθμό αντιδημοκρατικό. Τα ευρήματα από το παρατηρητήριο κοινωνικο-πολιτικών αλλαγών qed Ελλάδα 2.0 είναι αποκαλυπτικά και ανησυχητικά: Η πίστη στο Κοινοβούλιο που είχε ανακτηθεί μετά την πρώτη εκλογική νίκη του ΣΥΡΙΖΑ κλονίζεται, από 27% τον Μάρτιο του 2015 έπεσε στο 6% τον Νοέμβριο του 2015. Παράλληλα αυξάνεται ραγδαία, και ειδικά στις νεότερες ηλικίες, η εμπιστοσύνη στον Στρατό, από 38% που ήταν τον Ιούνιο του 2013 έφτασε τον Νοέμβριο του 2015 στο 65%. [...]

[...] Η κρίση θεσμών και αντιπροσώπευσης βαθαίνει. Όπως δείχνει η έρευνα, η μισή Ελλάδα δεν εκπροσωπείται από κανένα κόμμα. Μόνο το 24% δήλωσε ότι αισθάνεται υπερήφανο από τον τρόπο που λειτουργεί η δημοκρατία στην Ελλάδα - τον περασμένο Μάρτιο το αντίστοιχο ποσοστό ήταν 39%. Το 34% δεν νιώθει κοντά σε κανένα κόμμα. Το 40% συμφωνεί ότι η άμβλωση θα πρέπει να είναι παράνομη όταν δεν απειλείται η ζωή της γυναίκας, το 47% δηλώνει ότι η θανατική ποινή θα πρέπει να είναι μια επιλογή για τα σοβαρότερα εγκλήματα, το 61% ότι η ομοφυλοφιλία δεν είναι εν τέλει κάτι φυσιολογικό. Πιο συντηρητική στην έρευνα εμφανίζεται η νεολαία και όχι οι μεγαλύτερες ηλικίες. Στη δημοσκόπηση της ProRata, που δημοσίευσε η «Εφημερίδα των Συντακτών», καταγράφεται μεγάλη πτώση του ΣΥΡΙΖΑ ο οποίος στην πρόσθεση ψήφου έχει ποσοστό 20% έναντι 19% της ΝΔ. Από τα υπόλοιπα κόμματα, η Χρυσή Αυγή έχει 6,5%, το Ποτάμι 2,5%, το ΚΚΕ 6%, οι ΑΝΕΛ 2%, το ΠαΣοΚ 4%, η ΛΑΕ 2,5%, η Ενωση Κεντρώων 3%. Οι αναποφάσιστοι φθάνουν στο 31%. [...]"

Έχω την εντύπωση ότι τα παραπάνω αποτελούν μια "φωτογραφία" της κοινωνικο-πολιτικής κατάστασης της Ελλάδας στο τέλος μιας δύσκολης και περίεργης χρονιάς για όλους. Οι υπογραμμίσεις είναι δικές μου και δείχνουν με το καλύτερο τρόπο πως συντηρητικοποιείται μια κοινωνία σε μια προσπάθεια επιβίωσης μέσα σε ένα ασταθές οικονομικό περιβάλλον. Τουλάχιστον είναι θετικό ότι οι περισσότεροι δεν καταφεύγουν σε ακροδεξιά/ναζιστικά μορφώματα.

Dark Matter

Το πλήρωμα ενός διαστημοπλοίου ξυπνάει από νάρκη στην οποία είχε μπει λόγω μακρινού ταξιδιού μόνο που πλέον δεν θυμάται κανείς τίποτα. Έχουν σβηστεί όλες οι αναμνήσεις τους. Έτσι ξεκινά η καναδική σειρά επιστημονικής φαντασίας Dark Matter. Στα 13 επεισόδια της πρώτης σεζόν ξετυλίγεται το νήμα του ποιος είναι ο καθένας και γιατί βρίσκεται σε αυτό το διαστημόπλοιο με ανατροπές, μυστήρια κι εκπλήξεις. Η πρώτη σεζόν τελειώνει με ένα καλό cliffhanger αποκτώντας ενδιαφέρον η δεύτερη σεζόν που θα παιχτεί το καλοκαίρι του 2016.

Η σειρά είναι κλειστοφοβική, εκτυλίσσεται κυρίως μέσα στο Raza (όνομα του διαστημοπλοίου) με λίγα εξωτερικά γυρίσματα σε... άλλους πλανήτες. Υπάρχει η Γαλαξιακή Αρχή που κυβερνάει ενώ κουμάντο φαίνεται να κάνουν οι ιδιωτικές πολυεθνικές (ή μάλλον πολυπλανητικές) εταιρείες εκμετάλλευσης μεταλλευμάτων. Δεν υπάρχουν εξωγήινοι, μόνο άνθρωποι με εξελιγμένη τεχνολογία ενώ δεν γίνεται καμία αναφορά στη Γη. Επίσης είναι αξιοσημείωτο ότι ανάμεσα στα έξι άτομα που ξυπνούν υπάρχει και ένας ασιάτης που είναι κάτι σαν σαμουράι με σπαθιά κτλ.

Μου θύμισε το Firefly και μάλλον αυτό είχαν στο νου τους οι παραγωγοί του Dark Matter. Βασίζεται σε κόμικ που είχαν εκδώσει οι ίδιοι οι δημιουργοί της σειράς, Joseph Mallozzi και Paul Mullie. Θα το χαρακτήριζα καλό ως sci fi δημιούργημα αλλά του λείπει ακόμη το βάθος τόσο των χαρακτήρων όσο και του σύμπαντος στο οποίο διαδραματίζεται. Βέβαια είναι μόλις η πρώτη σεζόν και ίσως εμβαθύνει περισσότερο στη δεύτερη.

Νεκροταφείο σωσίβιων

Λέσβος, Ελλάδα, Σούζαν Σάραντον, σωτήριον έτος 2015μ.Χ.

via the world post

Downton Abbey

Πόσο ενδιαφέρον μπορεί να έχει η ζωή μιας οικογένειας αριστοκρατών πριν, κατά τη διάρκεια και μετά τον Α' παγκόσμιο πόλεμο που ζουν στον πύργο του Downton Abbey στη βρετανική επαρχία;

Πολύ. Καταρχάς η φωτογραφία της σειράς είναι πολύ όμορφη τόσο μέσα στον πύργο όσο και έξω με το καταπράσινο αγγλικό περιβάλλον ως ζωντανό σκηνικό να βοηθάει πολύ. Παράλληλα, γενικά, η παραγωγή είναι σε πολύ υψηλό επίπεδο παρουσιάζοντας την ζωή εκείνης της εποχής άριστα. Βρετανικό χιούμορ, αυτοσαρκασμός ορισμένες στιγμές για έναν τρόπο ζωής που ξεθωριάζει, δυνατές δραματικές στιγμές και το κερασάκι στη τούρτα η εκπληκτική Maggie Smith στο ρόλο της δούκισσας του Γκράθαμ.

Η αλήθεια είναι ότι δεν είμαι οπαδός των σειρών εποχής (αν δεν έχει μάγους, δράκους ή ξωτικά :-) και η συγκεκριμένη παραγωγή του itv αναπαυόταν αρκετά χρόνια στον σκληρό μου δίσκο χωρίς να την έχω δει. Την ξεκίνησα, όμως, πριν δύο μήνες και είδα με μια "ρουφηξιά" και τις έξι σεζόν. Περιμένω τώρα το τελευταίο χριστουγεννιάτικο επεισόδιο με αυτό το αίσθημα χαράς αλλά και στεναχώριας όταν ολοκληρώνεται κάτι που αγάπησες.

IMDb

The skull and the suit

Art by Adam Dawidowicz

Θα μπορούσε να ήταν villain ή ακόμη και hero στο σύμπαν του Doctor Who.

Multiple choice

Photo: andymangold / flickr

Τη φράση "φωτιά και μαχαίρι στους άπιστους" τη έχει πει:

Α) Ισλαμιστής Ταλιμπαν/ISIS
B) Ορθόδοξος Πατριάρχης επί Βυζαντίου
Γ) Πάπας κατά το μεσαίωνα
Δ) Φανατικός Ραβίνος
Ε) Κατά καιρούς, όλοι οι παραπάνω.

Μπαίνουμε στο 2016 εντός ολίγου και ακόμη υπάρχει κόσμος που, δυστυχώς, τρώει τη φόλα.

Κυριακάτικη εφημερίδα

Photo: NS Newsflash / photo on flickr

Ήταν σχεδόν ιεροτελεστία η ανάγνωση της κυριακάτικης εφημερίδας. Όλα ξεκίνησαν με την Αθλητική Ηχώ. Ως έφηβος που του άρεσε τα παρακολουθεί ποδόσφαιρο και ειδικά τη Πανάθα, δεν υπήρχε άλλος δρόμος. Στη συνέχεια όμως καταλαβαίνεις ότι οι αθλητικές εφημερίδες απευθύνονται μόνο σε εφήβους, σε καμένους οπαδούς και σε ένα ειδικό κοινό οπότε τις βαριέσαι εύκολα (πόσες σελίδες να διαβάσεις πια για τον Χέλγκι Σίγκουρσον & τον Κώστα Μαλέκο;). Επόμενο βήμα η Ελευθεροτυπία, που μάλλον τη πέτυχα στα καλύτερα της εκείνη την εποχή, με πολύ καλά ένθετα και το καλύτερο ίσως περιοδικό που έχει βγάλει εφημερίδα, το Ε. Καθώς, μάλλον, διέκρινα τα κενά στην αριστερή ρητορική από τότε, άρχισα να αγοράζω και τη Καθημερινή που κρατούσε ένα αξιόλογο επίπεδο και μου άρεσε πολύ το στήσιμο της. Κατά κύριο λόγω διάβαζα τις κυριακάτικες εκδόσεις των δύο εφημερίδων κι άρχιζα πάντα με τα ένθετα/περιοδικά και τελευταία άφηνα το κύριο σώμα που ασχολούνταν με πολιτικά ζητήματα. Τώρα που το σκέφτομαι αυτές οι αναγνώσεις διαμόρφωσαν κατά ένα σημαντικό ποσοστό τις απόψεις μου. Μαζί βέβαια με δύο άλλες αγάπες, το περιοδικό Μοτό και το ένθετο για τα κόμικς τη Ελευθεροτυπίας της Τετάρτης, το 9. Αυτά όμως θα γίνουν ένα ξεχωριστό ποστ.

Ήταν μια αγαπημένη συνήθεια για το πρωινό της Κυριακής, είτε στη βεράντα του πατρικού μου το καλοκαίρι είτε στο φοιτητικό μου σπίτι στη Θεσσαλονίκη το χειμώνα. Ένα από τα πράγματα που χάρηκα στη Θεσσαλονίκη ήταν που θα μπορούσα να βρίσκω άνετα τις εφημερίδες που ήθελα καθώς στο χωριό αν αργούσες λίγο να ξυπνήσεις τα περιορισμένα κομμάτια που είχε το μοναδικό περίπτερο έκαναν φτερά. Ο χρόνος όμως πέρασε, άλλαξαν οι συνήθειες, ήρθε το ευρυζωνικό ίντερνετ, τα εκδοτικά συγκροτήματα έπεσαν σε παρακμή και πλέον άλλαξαν και τα κυριακάτικα πρωινά. Ίσως προς το καλύτερο θα μπορούσε να πει κάποιος. Τώρα έχεις απίστευτο όγκο πληροφορίας στη διάθεση σου. Παρόλα αυτά μου προκαλεί νοσταλγία να βλέπω εφημερίδες κρεμασμένες κατά τη διάρκεια μιας Κυριακάτικης βόλτας σαν τη σημερινή.