Το κουτί



Είναι δυνατόν να δημιουργηθεί ποίηση από δύο μηχανικούς γερανούς, δύο οθόνες και φυσικά τον άνθρωπο;
Επιστήμη - Τεχνολογία - Τέχνη.

Ψηλά


Κυριακή πρωί και το μυαλό μουδιασμένο ακόμη, προσπαθεί να ξεφύγει από το γκρίζο κοιτώντας ψηλά. Αυτό είναι άλλωστε που σε κάνει άνθρωπο.

Νυκοκυραίε ξύπνα!


Ο δολοφόνος δίπλα σε "σταρ" της ναζιστικής συμμορίας που ΕΒΑΛΕΣ ΣΤΗ ΒΟΥΛΗ νοικοκυραίε. Πάλι θα τους ψηφίσεις για να καθαρίσουν τον τόπο; Εσύ με τρομάζεις περισσότερο από τους δολοφόνους, νυκοκυραίε. Εσύ που από τη γωνίτσα σου ηδονίζεσαι με τους μπράβους και τους δολοφόνους να εξευτελίζουν, δέρνουν, δολοφονούν μετανάστες. Εσύ που τρέφεις αυταπάτες καθαρότητας αίματος, αρχαίων περασμένων μεγαλείων. Εσύ που από τα χέρια σου, στάζει ακόμη φρέσκο αίμα του Παύλου Φύσσα. Εσύ με τρομάζεις, μου προκαλείς απόγνωση, θυμό, απογοήτευση. Εσύ καλύτερα να κλειδώσεις τη πόρτα σου σήμερα καλά, μπορεί η φάτσα σου να μην αρέσει σε κάποιο χρυσαυγίτη.


Για τους αστυνομικούς που είναι κολλητάρια με τους δολοφόνους μαφιόζους δεν υπάρχουν λόγια. Σιχάματα.



Νο 3. Γλοιώδη ανθρωπόμορφα δίποδα που καπηλεύονται το τίτλο του δημοσιογράφου. Εμετός. Μόνο αυτό ξερνάει το στόμα τους. Υπάκουα σκυλιά των σκιερών αφεντικών τους.


Καταλήγοντας, φταις κι εσύ. Ναι, σε εσένα μιλάω, μέσα στον καθρέπτη που κρύβεσαι, που δεν μίλησες, που δεν έπραξες, που ανέχτηκες, που έκανες πλάκα. Σοβαρέψου. Σοβάρεψαν οι καιροί κι έγιναν σκοτεινοί.

Lauge Jensen


Ξεκινάει το άρθρο του στο Visordown.com o Ben Cope ως εξής: "DENMARK, famous for its bacon, Lego, Bang & Olufsen and Carlsberg and did I mention bacon?". 

Δεν ξέρω για το μπέικον αλλά για τ' άλλα θα συμφωνήσω. Γενικά, αγαπώ το ντιζάιν των βόριων αυτών χωρών. Υπάρχει μια "καθαρότητα", μια "τάξη" στη σχεδίαση τους χωρίς περιττά πράγματα να "φορτώνουν" το αντικείμενο, είτε αυτό είναι ηχείο, έπιπλο, σπίτι είτε είναι... μοτοσυκλέτα. Ναι και οι Δανοί με 10 από τους 12 μήνες βροχή, χειμώνα & χαμηλές θερμοκρασίες έχουν ένα μικρό οίκο που παράγει χειροποίητες μοτοσυκλέτες. Υπάρχει μόνο ένα μοντέλο στη γκάμα τους αλλά, όπως αναφέρεται και στο άρθρο, καμία μοτοσυκλέτα που βγαίνει από εκεί δεν είναι ίδια με άλλη. Δεν μου αρέσουν οι τσόπερ αλλά σίγουρα θα αγόραζα μία Lauge Jensen για τη μοναδικότητα τους και συγκεκριμένα αυτή της φωτογραφίας. Όπως είναι, χωρίς τίποτα έξτρα.

Un Conte



Un Conte from GOBELINS pro on Vimeo.

Ένα πανέμορφο ανιμέσιον μικρού μήκους με την ανατροπή στο τέλος να σου σπαράζει τη καρδιά.

Star Trek Into Darkness


Δεν είμαι οπαδός της ιστορικής σειράς αλλά δηλώνω οπαδός του J.J. Abrams. Δεν με έχει απογοητεύσει μέχρι στιγμής (εκτός ελαχίστων εξαιρέσεων αλλά συγχωρείται γιατί είναι ο δημιουργός της δεύτερης καλύτερης σειράς όλων των εποχών). Ο συγκεκριμένος σκηνοθέτης/παραγωγός συνεχίζει να κρατάει ένα πολύ καλό ποιοτικό επίπεδο και να βάζει τη σφραγίδα του σε οτιδήποτε καταπιάνεται. Με το Star Treck Into Darkness μάλιστα απογειώνει τη συγκεκριμένη διαστημική μυθολογία με το να τη φέρνει πολύ κοντά στη γη. 

Σε μπέρδεψα αγαπητέ αναγνώστη; 

Λοιπόν, αυτό που κάνει ο J.J. Abrams είναι να μη καταφεύγει σε σούπερ ντούπερ μοχθηρούς εξωγήινους που μοιάζουν με διαστημικά ορκ από μακρινούς γαλαξίες αλλά να παρουσιάζει ως "κακό" τον άνθρωπο της φωτογραφίας, τον αγαπημένο Benedict Cumberbatch που κλέβει τη παράσταση. Παρουσιάζεται ανθρώπινος, πληγωμένος, κάποιος που θέλει να προστατέψει την οικογένεια του. Υπάρχουν, επίσης, αναφορές στις σύγχρονες ΗΠΑ και την "ανάγκη" τους να κατασκευάζουν πολέμους και να εφευρίσκουν "κακούς".

Κατά τα άλλα το φιλμ ακολουθεί τα πρότυπα του σκηνοθέτη: Αληθοφανή εφφέ, καλογραμμένο σενάριο, καλές ερμηνείες. Περιμένω με ανυπομονησία την επόμενη δουλειά του μιας και θα σκηνοθετήσει το επόμενο Star Wars!

Μηχανή


Η μηχανή που κάνει τη μοναξιά σου ταξίδι.

Παρατηρητής της ζωής

Ο ήχος ενός σταθερού τηλεφώνου που χτυπά σε ένα άδειο διαμέρισμα. Αυτή η εικόνα ερχόταν συνεχώς στο μυαλό το Κ. Θα μπορούσε να είναι το εξώφυλλο του βιβλίου της ζωής του. Ένα εξώφυλλο που θα είχε τη τεχνοτροπία των κλασσικών αμερικάνικων κόμικ. Από τότε που έχασε τη δουλειά του σπάνια έβγαινε από το διαμέρισμα του. Και το απολάμβανε. Τα βιβλία του, οι ταινίες του, οι μουσική από τα μικρά ξύλινα ηχεία και μια ζεστή κούπα καφέ του κρατούσαν τη καλύτερη συντροφιά. Δεν του έλειπε τίποτα. Τα είχε όλα επειδή δεν είχε τίποτα. Τα είχε όλα έστω κι αν αγόραζε ψωμί με κουπόνια ή τα αγαπημένα του αθλητικά παπούτσια είχαν μπει πια στον έβδομο χρόνο της ζωής του.

Απολάμβανε τη γνώση της ασημαντότητας της ζωής του. Από το παράθυρο μπορούσε να βλέπει τους ανθρώπους να τρέχουν γκρίζοι και ασθμαίνοντας, όπως έκανε κι αυτός πριν λίγο καιρό.  Τώρα όμως όχι. Τώρα ήταν ένας παρατηρητής της ζωής και θα συνέχιζε να είναι ως το τέλος όπου ήρεμα και αθόρυβα θα χανόταν, θα μετατρεπόταν σε αστρική σκόνη και θα ταξίδευε στο απέραντο κενό.

Ως πότε;


Όσο υπάρχει ακόμη "λίπος" να καεί. Αυτή είναι η απάντηση. Μετά θα καταλάβουμε. Θα μάθουμε. Ίσως να είναι αργά τότε για να αλλάξουμε αλλά θα μάθουμε.