Αναφορικά με τις πυρκαγιές και την ΠΥ

(Σημείωση: Συγγραφέας του παρακάτω post είναι ο π. β.) Σιχάθηκα όλους τους δημοσιογράφους τις τελευταίες μέρες, όταν άνοιξα την TV να ενημερωθώ για τις πυρκαγιές και τους νεκρούς. Όλοι καθήμενοι πίσω από γραφεία, κρίνουν, κρίνουν, κρίνουν.... Ομιλούν για απουσία της Πολιτείας, για έλλειψη συντονισμού, για απούσα και ανίκανη ΠΥ. Φαίνεται φίλε μου dreamon, ότι αυτές οι φωτιές, κατά αυτούς, μπορούν να σβηστούν με νεροπίστολα...

Θα πω μόνο σε αυτούς που ρίχνουν την πέτρα του αναθέματος στην "απούσα Πολιτεία" και στην "ανίκανη ΠΥ" (βλ. Ν. Στραβελάκη και Γ.Οικονομέα κ.α.) την μαρτυρία μου, όταν σε κάποιον διευρυμένο δήμο της Ελλάδας ξέσπασε μια πολύ περιορισμένη (ευτυχώς) δασική πυρκαγιά.

Πριν 4 περίπου χρόνια έξω από ένα δημοτικό διαμέρισμα του ως άνω Δήμου υπήρχε μια χωματερή. Εξαιτίας της μεγάλης ημερήσιας θερμοκρασίας τα σκουπίδια αναφλεγόταν σχεδόν κάθε μέρα. Ο δήμος έστελνε ένα υδροφόρο όχημα που είχε ένα πιεστικό μηχάνημα πάνω του, κάθε φορά που υπήρχε αυτανάφλεξη (σσ οι τέτοιου είδους αναφλέξεις δεν μπορούν να κατασβεστούν πλήρως και το μόνο που μπορεί να γίνει είναι η καθημερινή ρίψη νερού, για να περιοριστεί η αυτανάφλεξη). Η τοπική ΠΥ ομοίως παρακολουθούσε την χωματερή καθημερινά. Μια μέρα εξαιτίας του δυνατού ανέμου η φωτιά επεκτάθηκε από τη χωματερή στο πρανές, σε ένα διπλανό αλσύλλιο. Κάηκε χαμηλή βλάστηση σε μια μικρή έκταση (περίπου 10m x 10m). Στην έκταση αυτή ήταν και 5-6 μεγάλα δέντρα. Όταν λοιπόν, αυτά τα λίγα δέντρα άρπαξαν φωτιά δεν μπορούσε να πλησιάσει κανείς πάνω από 15 m και όταν φυσούσε ο άνεμος, όλοι απομακρύνονταν ακόμη πιο πολύ. Τελικά το όχημα της ΠΥ προσέβαλε τα καιόμενα δέντρα πρώτα με το κανονάκι που έχει στην οροφή του και έπειτα κατάσβεσαν την φωτιά οι πυροσβέστες με δυσκολία συνεπικουρούμενοι με το υδροφόρο του Δήμου. Έτυχε και ήμουν κοντά στην όλη διαδικασία. Ο καπνός σε έπνιγε κυριολεκτικά, η θερμοκρασία σε έλιωνε, οι πυροσβέστες και ο αρμόδιος αντιδήμαρχος ούρλιαζαν να απομακρυνθούμε από κοντά γιατί με τέτοιο άνεμο κανείς δεν ξέρει τι μπορεί να συμβεί. Εκείνη τη στιγμή όλοι φοβηθήκαμε πολύ....

Και σήμερα οι δημοσιογράφοι κρίνουν την ΠΥ για ανικανότητα... Τις αντικειμενικές δυσκολίες δεν τις αντιλαμβάνονται; Παρ' όλα αυτά συνεχίζουν να μιλάνε κατηγορώντας μόνο, αηδιάζοντας όλους όσους τους ακούνε...

Τι να πρωτοκάνει και η ΠΥ σε μέτωπο πυρκαγιάς 20 χλμ και με φλόγες πολλών μέτρων; πού να πρωτοπάει;; σε τι ένταση να επιχειρήσει και πως να προσβάλλει φλόγες ύψους πολλών μέτρων;; Τι να κάνει και ο μικρός στόλος των περίπου 9 CL-415 και 10 CL-215; Εδώ και 10 χρόνια δεν έχει ανανεωθεί καθόλου... και η έλλειψη συντονισμού; Έστω ότι όλοι, ΕΣ, Ερυθρός σταυρός κτλ πήγαιναν στη φωτιά από την αρχή, τι θα γινόταν; Απλά το κράτος θα είχε καλή την έξωθεν μαρτυρία, ουσιαστικά όμως τέτοια φωτιά δεν θα μπορούσε να σβηστεί άμεσα. Ναι, ενίοτε οι φωτιές νικούν το κράτος, όπως και οι σεισμοί και οι πλημμύρες. Όπως νίκησαν και άλλες πιο "οργανωμένες και παρούσες" Πολιτείες και ΠΥ (βλ. φωτιές στις ΗΠΑ, στην Γαλλία, Ιταλία κ.α.)

Για το ενδεχόμενο δολιοφθοράς από Τούρκους, Σκοπιανούς, έλληνες οικοπεδοφάγους ούτε λόγος από τους δημοσιογράφους, μόνο γέλια για τις κατηγορίες αυτές και ας είναι η πιο πιθανή αιτία της καταστροφής αυτής.... άι σιχτίρ πια!!!

Μακρηγόρησα όμως και κλείνω ευχόμενος να πέσουν οι άνεμοι ώστε να αντιμετωπιστούν οι φωτιές αποτελεσματικά.

Ζητώ την συμπάθειά σου για την κυνική αντιμετώπιση του πράγματος εκ μέρους μου, αλλά φρονώ πως μόνο έτσι, αντιμετωπίζοντας την φωτιά σαν φαινόμενο, ψυχρά και χωρίς συναίσθημα, μπορεί να αντιμετωπιστεί καλύτερα.

Και ας σωπάσει κάποιος αυτούς τους άσχετους δημοσιογραφίσκους, όπως τους αποκάλεσες και συ, πριν καταντήσουν εντελώς εμετικοί....

Αναφορικά με την Εκκλησία...

Και άλλη φορά dreamon παρατήρησα ότι δεν είσαι ακριβοδίκαιος στις κρίσεις σου. Όντως, η εκκλησία έχει ξενοδοχία στις παραλίες, όντως έχει στρουμπουλούς ανώτερους ιερείς, όντως τα 500.000 ευρώ είναι λίγα για τους πυρόπληκτους. Δεν είναι όμως μόνο αυτά η εκκλησία έχει και νοσοκομεία και γηροκομεία, και κατασκηνώσεις και δωρεάν συσίτια δίνει, και άπορους ανθρώπους φιλοξενεί στα ξενοδοχεία της, και ανθρωπιστική βοήθεια παρέχει παντού και ναι δίνει 500.000 ευρώ στους πυρόπληκτους, για αρχή μόνο. Γιατί κολλάς μόνο στα ανητικά; Ποτέ δεν έγραψες κάτι καλό για την εκκλησία. Δεν τα βλέπεις τα καλά ή δεν θέλεις να τα δεις; Ευχαριστώ για τη φιλοξενία - Π.Β.

Η ψυχή

Μια καλή φίλη μου έκανε τη τιμή να μου χαρίσει τη πρώτη ποιητική της συλλογή. Την ευχαριστώ. Τη διάβασα και είναι πολύ καλή. Περιμένω ανυπόμονα για την επόμενη. Δημοσιεύω το αγαπημένο μου ποίημα από αυτή.

Η ψυχή Μόνη στο γραφείο πάνω από άδεια χαρτιά παίρνω μολύβι για γράψω της καρδιάς τα μυστικά. Διλήμματα, σκέψεις, επιθυμίες, φόβους και όλα αυτά που ταράζουν την ψυχή και την καρδιά. Σκέψεις που δεν μπορούν να ειπωθούν με λόγια απλά. Επιθυμίες που δε γίνονται να τις πεις και να γίνουν πραγματικότητα. Φόβοι, που δεν τολμάς να τους αφήσεις για πάντα μακριά. Διλήμματα, που μπορούν να σκοτώσω γύρω σου τα πάντα. Μόνο ένα χαρτί αντέχει να κρατήσει όλα αυτά τα βαριά. Και η καρδιά όσο μπορεί κι αυτή βαστά, άλλα όχι για πάντα. Κάποια στιγμή ξεσπά και πληγώνει πρόσωπα αγαπημένα. Μα αυτή είναι η ανθρώπινη μεριά, απρόοπτη, αυθόρμητη και κάποιες φορές και γεμάτη πίκρα.

Περί πυρκαγιών ο λόγος II

Ο φίλος Γιάννης αγανακτεί, μεταξύ άλλων, για τη στάση της εκκλησίας που έδωσε μόνο €500.000 υπέρ των πυρόπληκτων. Δεν θα έπρεπε να αισθάνεται έτσι. Η εκκλησία έχει πολλά έξοδα τώρα τελευταία. Πρώτα από όλα έχει να κτίσει ξενοδοχεία σε εκτάσεις που έχει καταχραστεί (που είναι μέσα σε δάση άλλα και σε παραλίες). Καλή η μεταθανάτια ανταμοιβή που θα τους προσφέρει ο θεός τους αλλά δεν είναι κακό κι ένα τζακούζι ως "προθανάτια" ανταμοιβή, όπως και τα ζεστά euros βεβαίως - βεβαίως... Παράλληλα η τιμή του χρυσού έχει ανέβει στα ύψη και όλοι ξέρουμε το πλήθος των απαραίτητων αξεσουάρ που πρέπει να έχουν οι ανώτεροι ιερείς έτσι ώστε να είναι πιο κοντά στον θεό.

Οι τράπεζες πιστές στα... πιστεύω τους.

Ο Μαύρος Άνεμος προτείνει λύσεις για την ανακούφιση τον δυστυχισμένων με τις οποίες συμφωνούμε.

Το ΠΑΣΟΚ ετοίμασε το πρόγραμμα του για τα δάση στις 26/8/2007. Κοίτα να δεις σύμπτωση, είναι το ίδιο Σαββατοκύριακο που εμφανίστηκε η πύρινη κόλαση. Και μετά σου λένε μην πιστεύεις στις συμπτώσεις.

Ο stelabouras θέλει να εξυμνήσει τις ικανότητες των δημοσιογράφων του Έθνους στο Photoshop καθώς και πόσο καλά εξυπηρετούν τα αφεντικά τους.

Το tsakali δίνει οδηγίες για την κατεύθυνση που οφείλουν να ακολουθήσουν οι πολιτικοί.

Ο Old Boy αναλύει το οργανωμένο σχέδιο των εμπρηστών.

Τέλος ένα σχόλιο ακόμη κι από μένα. Αυτά τα τραγικά που συνέβησαν τις τελευταίες μέρες καταδεικνύουν με τον καλύτερο τρόπο ότι η Ελλάδα συνεχίζει να υπάρχει από καθαρή τύχη και λόγω συμπτώσεων. Δεν έχει την ικανότητα να αντιμετωπίσει μια μεγάλη κρίση, είτε πρόκειται για φυσική καταστροφή είτε για εχθρικές ενέργειες κάποιων συμφερόντων.

Στέλνουν τα άστρα φιλιά;

Για άλλη μια φορά ο Κ. αποδείχθηκε κατώτερος των περιστάσεων. Το αστέρι που ένα ζεστό βράδυ του καλοκαιριού κατέβηκε, πέρασε από μπροστά του, τον φίλησε και του χάρισε ένα χαμόγελο, χάθηκε...

Κάθε μέρα ο Κ. έβγαινε έξω από το υπόγειο του και κοιτούσε τον νυχτερινό ουρανό. Ήταν τόσο κοντά. Άπλωνε τα χέρια του και χωρούσαν τόσα πολλά άστρα στη παλάμη του. Ήταν τόσο μακριά. Έκλεινε τις χούφτες του και μόνο ο ιδρώτας του τού έκαιγε τα χέρια. Ματαιότητα. Είναι τόσο μικρός και ο ουρανός είναι τόσο μεγάλος.

Ένα βράδυ όμως είδε το χαμόγελο, το δώρο του, να πετάει μαζί με γλάρους στη προκυμαία. Έτρεξε να το πιάσει. Καθώς πλησίαζε είδε τη φωτιά που έκαιγε και φοβήθηκε. Έκανε πίσω σαν σκυλί που το μαλώνει ο αφέντης του. Χάθηκε... Ορκίστηκε όμως ότι θα το έβρισκε πάλι. Περπαντώντας μέσα στον παγωμένο του κήπο θυμήθηκε ότι είχε σπάσει όλους τους όρκους που είχε δώσει στο παρελθόν.

Περί πυρκαγιών ο λόγος

Είναι κρίμα κι άδικο αυτό που έγινε. ΟΜΩΣ μόνο αυτοί που έχασαν κάποιον δικό τους ή/και την περιουσία τους θρηνούν. Όλοι οι άλλοι υποκρινόμαστε, άλλοι περισσότερο κι άλλοι λιγότερο. Ο κυνισμός, ο αμοραλισμός και ο καταναλωτισμός έχουν μουδιάσει τους νευρώνες της ψυχής μας. Η υποκρισία είναι αυτή που μας ικανοποιεί, νιώθεις ότι κάνεις το καθήκον σου. Χόρτασα, όμως, από δακρύβρεχτα ρεπορτάζ, άρθρα, posts. Αηδίασα με τους πολιτικούς που έτρεξαν σαν τα κοράκια να εκμεταλλευτούν το γεγονός και με τους δημοσιογραφίσκους που είναι ταγμένοι στην υπηρεσία του κόμματος (ιδιαίτερα, στη συγκεκριμένη περίπτωση, του ΠΑΣΟΚ) και σκλάβοι της AGB. Ας διακόψουμε τώρα αυτό το post για να πάμε σε διαφημίσεις, κρατήστε τα δάκρυα σας μέχρι να επιστρέψουμε…

Τα 25 έκλεισε το CD

Την Παρασκευή, 17 Αυγούστου, το CD έκλεισε τα 25 του χρόνια. Ήταν 17 Αυγούστου του 1982, όταν η Royal Philips Electronics κατασκεύασε το πρώτο CD στο εργοστάσιό της στο Langenhagen, έξω από το Ανόβερο. Η Philips συνεργάστηκε με τη Sony για την ανάπτυξη της τεχνολογίας των CD. Από το 1979 οι δύο εταιρείες ένωσαν τις δυνάμεις τους για να σχεδιάσουν το νέο ψηφιακό δίσκο.

Την επόμενη χρονιά λήφθηκαν οι περισσότερες αποφάσεις, όπως αυτή σχετικά με τη διάμετρο του δίσκου. Η αρχική χωρητικότητα ορίστηκε στη μία ώρα μουσικού περιεχομένου, για την οποία επαρκούσε δισκάκι διαμέτρου 115 χιλιοστών. Όμως, τελικά οι δύο εταιρείες αύξησαν τη χωρητικότητα στα 74 λεπτά, ώστε να χωράει ολόκληρη η 9η συμφωνία του Μπετόβεν σε ένα δίσκο.

Τον Ιούνιο του 1980 προτάθηκε από τις Philips και Sony το νέο πρότυπο, γνωστό και ως "Red Book", το οποίο περιλάμβανε τις τεχνικές προδιαγραφές για τα πρότυπα των CD και CD-ROM. To εργοστάσιο της Philips στην Γερμανία, όπου τυπώθηκε το πρώτο CD, ήταν της Polygram, η οποία την εποχή εκείνη ανήκε στην Philips. Το CD εκείνο ήταν το άλμπουμ "The Visitors" των Abba. Τα πρώτα CDs και CD players διατέθηκαν αρχικά στην Ιαπωνία το Νοέμβριο του 1982 ενώ οι αγορές τις Ευρώπης και της Αμερικής ακολούθησαν το Μάρτιο του 1983.

Σύμφωνα με εκτιμήσεις, μέσα σε αυτά τα 25 χρόνια έχουν πουληθεί περισσότερα από 200 δισεκατομμύρια CD παγκοσμίως.

(Πηγή: VNUnet)

Πώς να σωπάσω;

Πώς να σωπάσω μέσα μου
την ομορφιά του κόσμου;
Ο ουρανός δικός μου
η θάλασσα στα μέτρα μου

Πώς να με κάνουν να τον δω
τον ήλιο μ' άλλα μάτια;
Στα ηλιοσκαλοπάτια
Μ' έμαθε η μάνα μου να ζω...

Στου βούρκου μέσα τα νερά
ποια γλώσσα μου μιλάνε
αυτοί που μου ζητάνε
να χαμηλώσω τα φτερά;*

(ποίηση: Κώστας Κινδύνης)

Death's Defeat

Τιμωρημένος σε μια -μάταιη εκ γενετής- αναζήτηση, από τα απύθμενα βάθη της ψυχής μου μέχρι τις απρόσιτες κορυφές του μυαλού μου, κυνηγημένος πάντα από το καταραμένο φάντασμα της ελπίδας που προστάζει ποτέ να μην ησυχάσω…

(εικόνα: Stefany Belisle)