Pre game post: Panathinaikos - Villarreal

Καλή τύχη απόψε στον Παναθηναϊκό. Κάτι τέτοια παιχνίδια ο ΠΑΟ τα έχει αλλά με τη... σταθερότητα που δεν διακρίνει την ομάδα και τα τρία σημεία είναι το ίδιο πιθανά απόψε. Να θυμίσω ότι το πρώτο παιχνίδι ήρθε 1-1 οπότε με 0-0 ή νίκη, περνάει η Πανάθα στις 8 καλύτερες ομάδες της Ευρώπης!

Το να προσπαθήσει κανείς να μαντέψει το σχήμα που θα κατεβάσει ο Τεν Κάτε αλλά και τα πρόσωπα που θα χρησιμοποιήσει έχει αποδειχθεί μάταιο. Ελπίζω να μην είναι τόσο αμυντικογενές το σύστημα όπως αυτό στην Ισπανία. Με την επίθεση-φωτιά που έχει η Βιγιαρεάλ ο ΠΑΟ θα το πληρώσει αν πάει να κρατήσει το 0-0. Επισής θέλω να δω τον Μάτος βασικό.

Καλή διασκέδαση απόψε και ας έχουμε άλλη μια υπέροχη Champions League Night!

ΥΓ: Στην επίσημη ιστοσελίδα της UEFA υπάρχει ένα άρθρο με τίτλο "Top ten rising stars" όπου περιλαμβάνονται 10 νέοι παίκτες που έχουν τις προυποθέσεις να γίνουν αστέρια των ευρωπαικών γηπέδων. Ανάμεσα τους φιγουράρει και ο Σιμάο Μάτε Τζούνιορ του ΠΑΟ. Δικαίως! Είναι αυτή τη στιγμή ο πιο ταλαντούχος παίκτης των πρασίνων και... τρομερό αμυντικό χαφ.

Pushover

pushover = a person who is easy to overcome or influence. Αυτή είναι η αλήθεια. Και το έχω βαρεθεί. Σιχαθεί. Δεν αλλάζει όμως. Προσπαθώ.

Όχι

Δεν έχω νόημα.

KTM RC8

Sharper and lighter than anything that calls itself competition: 120 Nm torque, 155 HP at 10,000 rpm and withs less than 200 kilos fully tanked.

Ποτέ δεν ήμουν οπαδός της ιδιαίτερης (τα τελευταία χρόνια) αισθητικής της Αυστριακής εταιρίας. πρέπει να ομολογήσω όμως ότι η RC8 με κάνει να αλλάζω άποψη. Το μόνο που με χαλάει είναι το μπροστινό φωτιστικό σώμα. Η μινιμαλιστική προσέγγιση της ουράς όμως είναι καταπληκτική. Γενικά η "αιχμηρή" σχεδίαση της πρώτης supersport της ΚΤΜ κερδίζει σίγουρα τις εντυπώσεις.

Share!

Παράσταση θα δώσω

Απίστευτο τραγούδι που ερμηνεύει ο Μ. Πασχαλίδης σε στίχους του Μ. Ελευθερίου (μικρός θεός) και μουσική του Ν. Κουμπιού. Ακούστε το στο YouTube.

Θα σου ετοιμάσω τσάι γιασεμί. Και στη βαθιά θα κάτσεις πολυθρόνα. Τις κεφαλές θα σου χαρίσω του Ερμή,- της Πολυδούρη ένα χειρόγραφο - κι ακόμα ό,τι με νύχια γράφτηκε στο χώμα και πάνω στο δικό μου το κορμί. Κλεισ' τα παντζούρια κι άναψε το φως. Παράσταση θα δώσω μια θυσία. Θα τυλιχτώ σ' ένα σεντόνι μοναχός να υποδυθώ σ' ένα φιλί την προδοσία. Δυο χρόνια βρέχει κι έχει υγρασία. Τρελάθηκε μου φαίνεται ο καιρός. Θα βρέχει. Θα χιονίζει. Θα φυσά. Κι εμείς εδώ καλά προφυλαγμένοι. Θα 'μαστε δυο ανυπεράσπιστα νησιά κι από το χάρτη της Ελλάδας πια σβησμένοι. Δεν θα σε πείσω. Ξέρω τι συμβαίνει. Σκοινί δεν έχεις μήτε σκαλωσιά.

Λίγο πριν...

Κάθισε στο χαμηλό πέτρινο φράχτη από το μικρό ξωκλήσι. Η πλαγιά ήταν απότομη αλλά σε αυτό το σημείο ένα μικρό κομμάτι είχε μικρότερη κλίση δημιουργώντας ένα φυσικό μπαλκόνι. Μπροστά του απλωνόταν όλη η πεδιάδα πάνω στην οποία οι δρόμοι των ανθρώπων είχαν χαράξει γεωμετρικά σχήματα και περίτεχνα σχέδια. Μπορούσε να δει μέχρι τη θάλασσα που μπερδευόταν με τον ουρανό σε ένα περίεργο παιχνίδι ορισμού των συνόρων τους ενώ ο ήλιος τους κοιτούσε διασκεδάζοντας με την αιώνια αψιμαχία τους.

Φυσούσε. Ο κρύος άνεμος καθάριζε τη σκέψη του. Τα όνειρα που έκανε παιδί ήρθαν τότε μπροστά του. Φιγούρες από την παιδική του ηλικία εμφανίστηκαν σαν φαντάσματα του απομεσήμερου και πλημμύρισαν τον χώρο μπροστά από το παλιό κτίσμα. Οι παιδικοί του φίλοι, τα πρώτα του παιχνίδια, οι γονείς του - νέοι, οι συμμαθητές του, οι ρομαντικές σκέψεις που έκανε για το μέλλον του, ο πρώτος του έρωτας - ανεκπλήρωτος, όπως ανεκπλήρωτη έμεινε και η ζωή του σκέφτηκε μελαγχολικά.

Τώρα πια δεν είχε σημασία. Το σκαλισμένο από τον καιρό πρόσωπο του ήταν ανέκφραστο. Τα θολά του μάτια δεν δάκρυζαν πια από τη νοσταλγία των περασμένων. Νοσταλγία. Του άρεσε πολύ αυτή η λέξη. Το άλγος του νόστου. Ο πόνος για επιστροφή. Ο πόνος της επιστροφής. Η επιστροφή στη πατρίδα. Άλλωστε η μόνη μας πατρίδα είναι η παιδική ηλικία, σκέφτηκε. Ήταν έτοιμος να επιστρέψει ή να χαθεί στη λήθη. Ποιος ξέρει.

Άπλωσε το γέρικο χέρι του στον ουρανό για να πιάσει τον ήλιο για τελευταία φορά.

Pre Game Post: ΟΣΦΠ - ΠΑΟ

Δεν είμαι πολύ αισιόδοξος για τα αποψινά ντέρμπι σε μπάσκετ (22:00) και ποδόσφαιρο (18:30).

Το Καραϊσκάκη είναι μια πολύ δύσκολη έδρα για τον ΠΑΟ. Ακόμη και σήμερα που το τριφύλλι βρίσκεται σε καλύτερη κατάσταση, κυρίως λόγω ψυχολογίας, δεν συγκεντρώνει περισσότερες πιθανότητες για τη νίκη από τον ΟΣΦΠ. Οι ερυθρόλευκοι προέρχονται από τρεις συνεχόμενες ήττες και -το σημαντικότερο- από ακόμη έναν εξευτελιστικό αποκλεισμό από ευρωπαϊκή διοργάνωση. Επομένως το αποψινό παιχνίδι είναι η τελευταία ευκαιρία να αναστρέψει το βαρύ κλίμα. Αντίθετα οι πράσινοι έρχονται από ένα πολύ καλό αποτέλεσμα στο Τσάμπιονς Λιγκ. Όταν αυτό, όμως, συμβαίνει, είναι συνήθως τραγικοί στο εγχώριο παιχνίδι που ακολουθεί. Πάντως το αποτέλεσμα θα κρίνει εν πολλοίς, πιστεύω, το μέλλον των δύο προπονητών.

Στο μπάσκετ τα πράγματα είναι πιο απλά. Ο ΠΑΟ είναι σαφώς καλύτερη ομάδα από τον ΟΣΦΠ (για άλλη μια χρονιά) αλλά έχω την αίσθηση ότι ήρθε η στιγμή να χαρεί ο γηπεδούχος μια νίκη εναντίον του πρωταθλητή. Δεν γινεται να χάνει συνέχεια... Το ξέρω είναι φοβερή η τεκμειρίωση της άποψης μου αλλά αυτή η γνώμη μου. Απαράδεκτος ο Γιαννάκης που προσπαθεί να κερδίσει την εύνοια των φιλάθλων του ΟΣΦΠ (που του πετούσαν καρέκλες στο τελικό κυπέλλου) κατηγορώντας τη διατησία για το χάλι της ομάδας του.