31.10.15

Mazda RX-Vision





Εύκολα μπορεί να κατηγορήσει κανείς τους Ιάπωνες κατασκευαστές αυτοκινήτων για έλλειψη υψηλής αισθητικής στη σχεδίαση. Από το κανόνα αυτό εξαιρείται σίγουρα η Mazda. Η σχεδιαστική γλώσσα Kodo όπως την έχει ονομάσει η εταιρεία, μας έχει προσφέρει πολλά όμορφα μοντέλα τα τελευταία χρόνια. Το αποκορύφωμα όμως το είδαμε στην έκθεση του Τόκιο του 2015. To Mazda RX-Vision είναι ένα πρωτότυπο το οποίο ίσως δούμε στους δρόμους τα επόμενα χρόνια (προσευχόμαστε γι' αυτό σε όλους τους θεούς, fingers crossed κτλ!). Εννοείται ότι είναι εξοπλισμένο με νέο Wankel κινητήρα, του οποίου, οι Ιάπωνες μηχανικοί, υποστηρίζουν ότι εξάλειψαν τα μειονεκτήματα (κατανάλωση, αξιοπιστία). Στο τέλος όμως αυτό που σου μένει είναι η εκπληκτική σχεδίαση. Θα μπορούσα να χρησιμοποιήσω άπειρα επίθετα αλλά μια λέξη το περιγράφει καλύτερα: Γκάβλα! Καμπύλες που ξεσηκώνουν, αρμονία που ορίζει υψηλό αισθητικό αποτέλεσμα, εσωτερικό με σκαφτό τιμόνι (το λατρεύω), ψηλό κεντρικό τούνελ με ένα μικρό μίνιμαλ λεβιέ ταχυτήτων και μεγάλα αναλογικά όργανα με κάθετους δείκτες. Υπέροχο.

24.10.15

Hipster-o-Yamaha



Yamaha XSR700

22.10.15

Περσεφόνη


Κοιμήσου Περσεφόνη / στην αγκαλιά της γης / στου κόσμου το μπαλκόνι / ποτέ μην ξαναβγείς.

youtube

18.10.15

Χόμπι

Φτάσαμε στα μισά του φθινοπώρου και ακόμη δεν έχω βρει κάτι. Η αλήθεια είναι ότι δεν έψαξα και πολύ... Ναι, για χόμπι γράφω. Κάτι να γεμίζει τις μεγάλες νύχτες το χειμώνα. Στον ξέγνοιαστο απογευματινό καφέ του Σαββάτου άκουγα με ζήλια φίλους να αναφέρονται στο κοινό τους χόμπι, το ψάρεμα στη περίπτωση μας. Μιλούσαν για εξοπλισμούς, μέρη που έχουν πάει, χαράματα στις θάλασσες κ.α. Το ψάρεμα το βαριέμαι παρεμπιπτόντως. Από ό,τι βλέπω μάλλον θα συνεχίσω το αγαπημένο χόμπι μου εδώ και 8,5 χρόνια. Μπλόγκιν κι άγιος ο θεός. Βέβαια πρέπει να ενεργοποιηθούμε λιγάκι. Ένα ή δύο ποστ το μήνα είναι ανεπίτρεπτο νούμερο. Βέβαια θα προτιμούσα ένα πιο outdoor χόμπι αλλά ας όψεται ότι με φίλους και γνωστούς δεν έχω πολλά κοινά εξωσχολικά ενδιαφέροντα.

26.9.15

Φθινοπωρινή πρωτοχρονιά


Έφτασε η καλύτερη εποχή του χρόνου. Πτώση θερμοκρασίας, βροχές ή συννεφιά, νέες σειρές, νέα φιλμ, νέα βιβλία, νέα ποδοσφαιρικά πρωταθλήματα, μια νέα αρχή. Restart. Τώρα που το σκέφτομαι η πρωτοχρονιά θα έπρεπε να γιορτάζεται τέλη Σεπτεμβρίου ή αρχές Οκτωβρίου, όταν μπαίνουμε στη καρδιά του φθινοπώρου. Θα είχε περισσότερο νόημα. Όπως τώρα που γράφω αυτά, ακούγοντας Tindersticks, πίνοντας ζεστό καφέ και παρατηρώντας τη βροχή από το μπαλκόνι.

9.8.15

Alfred Hitchcock

artwork: Julian Rentzsch via reelizer.com

Always make the audience suffer as much as possible.

4.7.15

Ασημένια γέφυρα

Photo: Fr Antunes / flickr

Ξύπνησε γιατί διψούσε πολύ. Διψούσε σε υπερφυσικό βαθμό. Δεν μπορούσε να καταλάβει γιατί. Περπάτησε, σχεδόν στα τυφλά, σκουντουφλώντας στα λίγα έπιπλα του μικρού σαλονιού. Του άρεσε να ζει λιτά, απλά, καθαρά. Ήπιε νερό χωρίς να ικανοποιήσει αρκετά τη δίψα του. Περνώντας μπροστά από τη πόρτα του μπαλκονιού, που την άφηνε ανοικτή κάθε βράδυ, πρόσεξε το αντιφέγγισμα του γεμάτου φεγγαριού πάνω στη θάλασσα. Ένα ασημένιο μονοπάτι δημιουργούταν και του άρεσε να βλέπει κάθε φορά που είχε πανσέληνο, πάντα του φαινόταν απόκοσμο. Αυτή τη φορά όμως ήταν διαφορετικό, πιο έντονο από κάθε φορά και θαρρούσε πως επεκτεινόταν και στη ξεριά διαπερνώντας όλη τη πόλη μέχρι το διαμέρισμα του. Βγήκε έξω στο μπαλκόνι. Πράγματι, έφτανε έως εκεί και φαινόταν συμπαγές, σαν μια πραγματική αλλόκοσμη ασημένια γέφυρα. Ανέβηκε στα κάγκελα, χωρίς να το σκεφτεί, και πάτησε πάνω της. Ήταν μια πραγματική γέφυρα στο μπαλκόνι του. Περπάτησε πάνω της και προχώρησε, χωρίς φόβο, για να βρει την άλλη άκρη της.

Ξημέρωσε. Κανείς δεν τον έψαξε. Κανείς δεν τον θυμόταν. Μόνο σε κάποιους, λίγους, υπήρχε μια μικρή σκόρπια ανάμνηση για κάποιον Κ. που ήξεραν παλιά. Πολύ παλιά.