17.8.14

You will meet a tall dark stranger


Ο Άλφι (Άντονι Χόπκινς) ζητά διαζύγιο από την Χελένα (Τζέμα Τζόουνς) για να παντρευτεί ένα κολ γκερλ, τη Σαρμέν (Λούσι Παντς) κι εκείνη καταφεύγει σε μια ψευτο-μάντισσα (Κρίστα - Πολίν Κόλινς) ψάχνοντας μια ύστατη λύση στο αδιέξοδο. Η κόρη τους Σάλι (Ναόμι Γουότς) ζει έναν ταραγμένο έγγαμο βίο με το συγγραφέα Ρόι (Τζος Μπρόλιν), ο οποίος, ενώ κάποτε είχε μια πολλά υποσχόμενη εξέλιξη, τώρα βρίσκεται στο απόλυτο ναδίρ. Η Σάλι γοητεύεται από τον εργοδότη της, έναν γκαλερίστα, τον Γκρεγκ (Αντόνιο Μπαντέρας) και ο Ρόι ερωτεύεται την Ντία (Φρίντα Πίντο), τη μυστηριώδη γυναίκα του απέναντι παράθυρου, και την πείθει να διαλύσει τον αρραβώνα της. Στο τέλος, όλοι είναι δυσαρεστημένοι με τις επιλογές τους, εκτός από την Χελένα, η οποία αναζητά την παρηγοριά σε έναν επίσης χωρισμένο μεσήλικα...

"Αστείο και φιλοσοφικό, πρωτότυπο, λιτό και γρήγορο είναι το «Θα Γνωρίσεις Ένα Ψηλό Μελαχρινό» του αγαπημένου Γούντι Άλεν. Ένας σκηνοθέτης που, μαζί με το σινεμά ξέρει τα να διδάσκει και ζωή και μερικοί καταπληκτικοί ηθοποιοί (Αντονι Χόπκινς, Ναόμι Γουότς, Τζος Μπρόλιν, Αντόνιο Μπαντέρας) που κεντούν μεγάλες ερμηνείες πάνω στις διακυμάνσεις της απλότητας" (λινκ)

IMDb

15.8.14

Kaya

Kaya Scodelario photographed by Alisa Connan

9.8.14

Στιγμές καλοκαιριού

photo: Zack Dischner

Κάποιες στιγμές, μέσα στην αιώνια νύχτα, στον κόσμο αυτό τον κακό, δημιουργούνται χαραμάδες στον ουρανό και το φως καταφέρνει τελικά να περάσει και να διώξει το σκοτάδι, έστω για λίγο. Μουσικές ακούγονται από μια συναυλία μαγική μέσα στα βουνά, από ένα χωριό ξεχασμένο. Τραγούδια ταξιδεύουν με τον άνεμο, τραγούδια με στίχους περίεργους, σαν ξόρκια. Οι ταξιδιώτες που τυγχάνει να περνούν από εκεί, σταματούν, κάθονται σε ένα πέτρινο πάγκο ή στο χορτάρι και αναπολούν. Απολαμβάνουν τη δροσιά μέσα στη κάψα του καλοκαιριού και μόλις η στιγμή πετάξει σαν πεταλούδα μακριά, συνεχίζουν το ταξίδι, λίγο πιο ξεκούραστοι, λίγο πιο ανάλαφροι.

(Ποστ με αφορμή τη συναυλία της 7ης Αυγούστου του Θανάση Παπακωνσταντίνου και της Ματούλας Ζαμάνη στη ορεινή Νικίσιανη Καβάλας).

12.7.14

Ζωή

O @contrabbando πέθανε σήμερα. Είχε καρκίνο. Δεν τον γνώριζα. Τον έμαθα μέσα από το radiobubble. Τον ακολουθούσα στο τουίτερ θαυμάζοντας τον λόγο του. Πριν μερικές μέρες ήμουν στη κηδεία του πατέρα ενός φίλου. Πριν από καιρό έχασα έναν δικό μου άνθρωπο. Με αφορμή το σημερινό θυμήθηκα πάλι το οριστικό του θανάτου να με εξουθενώνει. Σκέψεις θεολογικές, φιλοσοφικές, σκέψεις αδέξιες να προσπαθούν να επιβληθούν η μια της άλλης μέσα στο μυαλό μου. Το αίσθημα της απώλειας να μουδιάζει το σώμα. Τη τεράστια τρύπα στο κέντρο του στέρνου να μεγαλώνει. Και αυτό το άσχετο τραγούδι που είχες χρόνια να ακούσεις, μια μουσική ξεχασμένη, να παίζει χαμηλόφωνα μέσα στο μυαλό για να σε κρατά σε εγρήγορση, να σε αποτρέπει από τη παραίτηση.

Και όμως μετά από όλα αυτά συνεχίζεις να σπαταλάς τη ζωή σου. Τι φοβάσαι; Τι είναι πιο τρομακτικό από τον θάνατο;

2.7.14

Αριζόνα ντριμ

San Rafael Valley, Arizona. Photo by cobalt123.

- Όυφ σε βαρέθηκα. Ναι, σε εσένα μιλάω. Σε βαρέθηκα. Κάθεσαι και σκας για πράγματα ασήμαντα. Και το ξέρεις ότι είναι ασήμαντα αλλά εσύ εκεί, δηλητηριάζεσαι μόνο σου. Σε πειράζει. Είναι οι ανασφάλειες σου που βγαίνουν στην επιφάνεια με τη παραμικρή ευκαιρία; Είναι ο γαμημένος ο χαρακτήρας σου; Είναι που σε μεγάλωσαν έτσι; Δεν ξέρω. Ξέρω όμως ότι κουράστηκες.

- Θα τα παρατήσω όλα και θα πάω να ανοίξω καντίνα σε έναν ερημικό δρόμο στην Αριζόνα που θα σταματούν όσοι ταξιδεύουν.

21.6.14

Σάββατο


Μου έκλεψαν το Σάββατο. Δεν υπάρχει πλέον στο ημερολόγιό μου.  Δεν βρίσκεται ούτε στην οθόνη του κομπιούτερ. Ίσως να κρύφτηκε ή να έφυγε και να σεργιανάει σε καμιά ηλιόλουστη ανάμνηση. Ίσως να πέθανε. Ίσως να άλλαξε, να έγινε κάτι άλλο ενώ εγώ σκόνταφτα στα έπιπλα και χτυπούσα στους τοίχους ξανά και ξανά -όπως εκείνα τα παλιά παιχνίδια- καθώς η ρουτίνα μού έκρυβε το φως.

6.6.14

Απλώς

Picture by The dreaming clouds

Μια βόλτα με ποδήλατο σε ένα τεράστιο πάρκο, κατακόκκινο από τα φθινοπωρινά φύλλα. Δεν θέλω τίποτα άλλο. Σας χαρίζω τα καλοκαίρια και την άμμο.

3.6.14

Δεν προλαβαίνω


Άδεια! Και αντί να πάρω στο κατόπι τους κυρίους στη φωτογραφία, τρέχω δυο μέρες σε υπηρεσίες και τράπεζες για εκκρεμότητες που δεν μπορούσα να τακτοποιήσω λόγω δουλειάς. Άλλα σχέδια είχα εγώ για την άδεια μου, άλλα όνειρα έκανα:

Πάρτε και το OST του ποστ από τους Locomodo: Δεν προλαβαίνω.
Εγγραφή σε: Αναρτήσεις (Atom)