Το τελευταίο ταξίδι

Ο τελευταίος ήχος που άκουσε ήταν το μεταλλικό χτύπημα της πόρτας που άνοιξε βίαια. Η πίεση του απελευθερωμένου αέρα τον εκτίναξε μακριά. Η βουβή του κραυγή δεν βρήκε μέσο για να ταξιδέψει στο απόλυτο κενό του γαλαξία. Το άδειο αστρόπλοιο καθώς απομακρυνόταν έμοιαζε όλο και περισσότερο με παιχνίδι ξεχασμένο μέσα σε παλιό κουτί ενός παιδιού που μεγάλωσε. Η ομορφιά του αστρικού νεφελώματος έκοψε τις τελευταίες ανάσες του. Ναι, είχε δίκιο αυτός που είχε πει ότι έπρεπε να στείλουν ποιητές και όχι επιστήμονες για να περιγράψουν το σύμπαν. Στη στολή του, η κόκκινη λυχνία του μετρητή οξυγόνου άρχισε να αναβοσβήνει, θλιβερή υπενθύμιση του τέλους. Απόλαυσε το τελευταία λεπτά αδειάζοντας τον νου του από όλες τις σκέψεις που είχαν κολλήσει σαν σκόνη στους νευρώνες του μυαλού του. Εδώ, μόνος, απογυμνωμένος από πάθη, μνήμες και σκέψεις, ένα ελάχιστο σημείο στην θλιμμένη απεραντοσύνη του γαλαξία θα γινόταν αργά υλικό για τα νέα άστρα που θα γεννιούνταν σε αυτή τη κοσμική γωνιά.

Το φως της λυχνίας έσβησε.

Τα μάτια του έσβησαν.

Σκοτάδι. Σιωπή.

Γαλήνη.