Thor: The Dark World

Ειλικρινές φάντασυ φιλμ που στηρίζεται σε αντίστοιχο κόμικ ήρωα της Marvel. Ειλικρινές γιατί προσφέρει αυτά που υπόσχεται: δράση, πλούσια εφέ, επικές μάχες, ένα τίμιο σενάριο για δυο ώρες απόδρασης από τη καθημερινότητα και τις σκοτούρες.

[πληροφορίες]

Self awareness

Τόποι διαφορετικοί, τόποι κοινοί

Όταν πάω σε επίσκεψη που υπάρχουν άνθρωποι που δεν γνωρίζω, συνειδητοποιώ πόσο ασφυκτικοί είναι οι μικρόκοσμοι που έχουμε φτιάξει κι έχουμε κλειστεί μέσα. Γνωρίζεις ανθρώπους διαφορετικούς και σου φαίνονται σαν εξωγήινοι. Δεν εννοώ με εξωφρενικούς τρόπους ζωής που βλέπεις μόνο σε ταινίες αλλά απλούς καθημερινούς ανθρώπους που έχουν συλλάβει την έννοια της ζωής με εντελώς διαφορετικό τρόπο. Και μόνο κάτι καλό μπορεί να βγει από τέτοιες συναντήσεις, νέα γνώση, διαπλάτυνση οριζόντων.

Πέρα όμως από τη πολύτιμη γνώση που θα αποκτήσεις, στο τέλος, θα ανακαλύψεις κι ένα κοινό μοτίβο που κρύβετε πίσω από το διαφορετικό. Σαν όλοι να προσπαθούμε να φτάσουμε στη κορυφή το βουνού ακολουθώντας διαφορετικά μονοπάτια. Κάπου, κάποτε, όμως αυτές οι διαδρομές συναντιούνται, διασχίζουν κοινούς τόπους. Βλέπεις τότε ομοιότητες που με τη πρώτη ματιά δεν είναι εκεί.  Αυτό σε ανακουφίζει λίγο για κάποιο λόγο. Ίσως να είναι η οικειότητα.

Elysium

Θαυμάσιο "ρεαλιστικό" πολιτικοποιημένο φιλμ επιστημονικής φαντασίας, στα χνάρια του District 9. Υπάρχουν αναφορές που δυστυχώς δεν είναι καθόλου επιστημονικής φαντασίας αλλά "επιστημονικής" πραγματικότητας (μετανάστες, ιατρική περίθαλψη για λίγους, συνθήκες εργασίας/εκμετάλλευσης). 

[Πληροφορίες]

Ατζέντα

Συνεργάτης της εταιρίας που δουλεύω μου έδωσε μια ατζέντα. Πάντα μου άρεσαν οι ατζέντες. Να γράφω στη κάθε μέρα. Να σημειώνω εκκρεμότητες, ραντεβού. Σου δίνουν τη ψευδαίσθηση ότι μπορείς να προγραμματίσεις τη ζωή σου. Δεν μπορείς. Τουλάχιστον εγώ δεν μπορώ. Δεν ξέρω για εσένα αγαπητέ αναγνώστη. Έχω ακόμη τη περσινή ατζέντα. Χρησιμοποιημένες οι πρώτες 10 μέρες και μετά λευκά φύλλα. Κάπως έτσι θα πάει και η φετινή υποθέτω. Και η επόμενη, χρόνο μετά τον χρόνο. Μέχρι να γεμίσει το ράφι μου με άγραφες ατζέντες. Ώσπου να μην μου δίνουν πλέον.

Παγκόσμια πρωταθλήτρια σκακιού

Να και ένα καλό νέο από τη πόλη μας. Η 13χρονη Σταυρούλα Τσολακίδου από την Καβάλα στέφθηκε πριν λίγες ημέρες παγκόσμια πρωταθλήτρια σκακιού, στα κορίτσια μέχρι 14 ετών, στο πρωτάθλημα που πραγματοποιήθηκε στο Αλ Άιν των Ηνωμένων Αραβικών Εμιράτων. 

Η Σταυρούλα κατάφερε να συγκεντρώσει 9 βαθμούς σε 11 αγώνες (8 νίκες, 2 ισοπαλίες και 1 ήττα). Συμμετοχή στο πρωτάθλημα είχαν 124 αθλήτριες από 63 χώρες. Η παγκόσμια πρωταθλήτρια πέτυχε 5,5 βαθμούς σε 8 αγώνες, απέναντι σε κορυφαίες παγκοσμίως σκακίστριες. Νίκησε δύο γκραν μετρ και δύο διεθνείς μετρ, αποδεικνύοντας ότι, αν και παιδί, είναι πολύτιμη στην ομάδα. Το 2010 ήταν 6η στο παγκόσμιο πρωτάθλημα για σκακίστριες μέχρι 10 ετών. 

Η αναρρίχηση στο υψηλότερο σκαλοπάτι του βάθρου δεν είναι εύκολο πράγμα, kudos στη  νεαρή σκακίστρια και την οικογένειά της που τη στήριξε.

Καλές γιορτές

Ίσως δεν μας έμειναν πολλά. Γλυκό κρασί, μερικοί φίλοι, όμορφα τραγούδια. Ίσως αυτά είναι ότι χρειαζόμαστε τελικά.

Καλά Χριστούγεννα!

Και μια χριστουγεννιάτικη playlist (χωρίς το last Christmas, yeah!) από το cosmo.gr για να παίζει στο χριστουγεννιάτικο τραπέζι.

Θάνος Μικρούτσικος & Ρίτα Αντωνοπούλου live @ Καβάλα

Μια συναυλία που άξιζε να παρακολουθήσει κανείς. Ένας από τους μεγαλύτερους συνθέτες της εποχής, μια νέα κοπέλα με αστείρευτο ταλέντο και ένας πολυτάλαντος μουσικός (Θύμιος Παπαδόπουλος, πνευστά) χάρισαν δυόμιση ώρες με υπέροχες μουσικές και αγαπημένα τραγούδια.

Δεν χρειάζεται να γράψει κανείς κάτι άλλο για τους καλλιτέχνες. Όμως δεν ανέβασα αυτό το κείμενο απλώς για να αναφέρω ότι βρέθηκα κι εγώ εκεί και πόσο όμορφα ήταν. Βασικά δύο προβληματισμοί τριβελίζουν το μυαλό μου από το βράδυ της 20ης Δεκεμβρίου και θα ήθελα να τους μοιραστώ.

Κατ' αρχάς ο χώρος ήταν ακατάλληλος για συναυλία, έστω και τριών ατόμων. Ουσιαστικά πρόκειται για μια καφετέρια (Μυροβόλος Άνοιξη) στο λιμάνι της Καβάλας. Καθίσαμε στα τραπεζάκια που είχε στο πεζοδρόμιο και παρακολουθούσαμε μέσα από την ανοιχτή τζαμαρία(!). Δεν υπήρχε ένας πιο κατάλληλος χώρος; Εντάξει, οι καιροί είναι δύσκολοι και ίσως θα έπρεπε να είμαστε ευχαριστημένοι απλώς που είχαμε την ευκαιρία να τους παρακολουθήσουμε αλλά η Καβάλα είναι μια πόλη 100.000 κατοίκων, δεν μπορεί να στηρίξει οικονομικά ένα μεγαλύτερο χώρο; Μάλλον όχι.

Δεύτερον και πιο σημαντικό θα μπορούσε να προβληματιστεί κανείς σχετικά με το περιεχόμενο των τραγουδιών και συσχετίζοντας το με το κοινό της συναυλίας. Ειπώθηκαν πολιτικά τραγούδια όπως π.χ. το "Αυτούς τους έχω βαρεθεί" που σε μια ίσως δεύτερη ανάγνωση, αυτοί, που τους είχε βαρεθεί η Μαρία Δημητριάδη, αποτελούσαν το κοινό:

Δημόσιοι υπάλληλοι - γραφειοκράτες, 

υπαλληλίσκοι, δάσκαλοι - της νεολαίας νταντάδες,

Άνθρωποι όπως κι εγώ, δηλαδή ο παροιμιώδης μέσος ανθρωπάκος που επαναστάσεις στ’ όνειρά του αναζητεί, 

αστοί που έχουν ακόμη να κάψουν "λίπος" και δεν τους άγγιξε η κρίση κ.α.

Τέλος πάντων ας μη γκρινιάζουμε, στο κάτω κάτω ήταν μια μοναδική βραδιά για τη πόλη.

Καραντί.