Ένα δεκατετράχρονο κορίτσι, η Σούζι Σάλμον (Σάοϊρς Ρόναν) γυρνώντας από το σχολείο πέφτει θύμα βιασμού και στη συνέχεια δολοφονείται. Τώρα πια από ένα μέρος που είναι ο ενδιάμεσος κόσμος μεταξύ γης και παραδείσου, παρακολουθεί καθημερινά την οικογένειά της (Μαρκ Γουόλμπεργκ, Ρέιτσελ Βάις, Σούζαν Σάραντον), που προσπαθεί μάταια να συμβιβαστεί με την απώλεια, αλλά και τους φίλους και τους γνωστούς της, διαπιστώνοντας τις επιπτώσεις που είχε η δολοφονία της σε καθέναν ξεχωριστά.
Η Σούζι βλέπει την οικογένεια της να διαλύεται, τον πατέρας της να παθαίνει ψύχωση με την αναζήτηση του δολοφόνου ενώ η ίδια, γεμάτη μίσος κι επιθυμία για εκδίκηση, βαλτώνει σε αυτόν το περίεργο κόσμο.
Θα μπορούσε να γίνει μια πολύ καλή ταινία αλλά ενώ ξεκινάει ατμοσφαιρικά, κάπου στη μέση μοιάζει να χάνεται ο Πήτερ Τζάκσον, στη προσπάθεια του να φτιάξει ένα μεταφυσικό θρίλερ, και μας αφήνει με μια γλυκόπικρη γεύση. Εκεί που τα κατάφερε καλά είναι στο χτίσιμο του ενδιάμεσου κόσμου και του παραδείσου. Πανέμορφα εφέ, έξυπνα εκτελεσμένα, σε ταξιδεύουν. Επίσης πολύ καλή είναι η μουσική του Μπράιαν Ένο (από το συγκρότημα Roxy Music).
Η ταινία δεν έχει κάποια κορύφωση ενώ και ο τρόπος που τελειώνει (ειδικά όσον αφορά τον δολοφόνο) με ξενέρωσε. Περίμενα κάτι καλύτερο από τον Τζάκσον, κάτι πιο λυτρωτικό. Βέβαια σε αυτό ίσως να μην βοηθάει και το ομώνυμο βιβλίο στο οποίο βασίστηκε.
[The lovely bones | ΗΠΑ | 2009 | Βαθμολογία 5/10]
δε το χω δει...αλλά όσοι το είδαν μου μετέφεραν αντίστοιχη εμπειρία
ΑπάντησηΔιαγραφήΤΗΝ ΤΑΙΝΙΑ ΤΗΝ ΕΙΔΑ ΠΕΡΙΠΟΥ ΠΡΙΝ ΕΝΑ 3ΜΗΝΟ. Ο ΣΚΗΝΟΘΕΤΗΣ ΕΧΕΙ ΦΤΙΑΞΕΙ ΜΙΑ ΠΟΛΥ ΩΡΑΙΑ ΑΤΜΟΣΦΑΙΡΑ, ΠΟΛΥ ΩΡΑΙΑ ΕΦΕ ΚΑΙ ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΑ. ΜΟΥ ΑΡΕΣΕ ΑΡΚΕΤΑ. ΟΣΟ ΓΙΑ ΤΟΝ ΔΟΛΟΦΟΝΟ; ΔΕΝ ΣΟΥ ΑΡΕΣΕ Ο ΗΘΟΠΟΙΟΣ; Ο ΤΡΟΠΟΣ ΠΟΥ ΑΠΟΔΙΔΕΙ ΤΟΝ ΡΟΛΟ; ΕΓΩ ΠΙΣΤΕΥΩ ΗΤΑΝ ΑΡΚΕΤΑ ΠΙΣΤΙΚΟΣ. Ο ΑΝΩΜΑΛΟΣ ΤΗΣ ‘’ΔΙΠΛΑΝΗΣ ΠΟΡΤΑΣ ‘’ ΕΚΚΕΝΤΡΙΚΟΣ ΥΠΕΡΑΝΩ ΥΠΟΨΙΑΣ. ΜΑΝΩΛΗΣ
ΑπάντησηΔιαγραφήΌχι, ο ηθοποιός είναι πολύ καλός και όπως λες παίζει εξαιρετικά τον ρόλο του ανώμαλου της διπλανής πόρτας που είναι υπεράνω κάθε υποψίας.
ΑπάντησηΔιαγραφήΔεν μου άρεσε το τέλος που επιφύλασσε το σενάριο στον δολοφόνο, δεν υπήρξε η λύτρωση για τον θεατή. Σου αφήνει ένα αίσθημα ότι έμεινε κάτι στη μέση.
Επαναλαμβάνω ότι γι αυτό φταίει περισσότερο το σενάριο (και κατ' επέκταση το βιβλίο) κι όχι ο σκηνοθέτης.