Όταν το πρώτο-άκουσα έμεινα απλά ακίνητη και σιωπηλή. Σε έναν ραδιοφωνικό σταθμό εδώ στην Θεσσαλονίκη. Δεν ήξερα που θα μπορούσα να το βρω στην διασκευή αυτή που κάθε φορά με συγκλονίζει το ίδιο. Σ'ευχαριστώ γιαυτό....
Εγώ πάλι όταν το πρωτο-άκουσα έμεινα λίγο αμφιταλαντευόμενος. Εντάξει, πήραν ένα κομμάτι του Cohen (το οποίο είχα ακούσει αρκετό καιρό πριν και θυμόμουν ελάχιστα) και έβαλαν μια γυναικεία φωνή να απαγγέλλει μεταφρασμένους τους στοίχους. Κάτι δε μου άρεσε, αλλά δεν ήξερα τι. Μέχρι που έκανα κλικ και ξανάκουσα την ορίτζιναλ εκτέλεση. Σόρυ παιδιά, αλλά η διασκευή απλά δε δουλεύει. Αν αφαιρέσεις την βαθιά, τραχιά, "έχω κάνει ένα εκατομμύριο τσιγάρα" φωνή του Cohen, αν αφαιρέσεις την υπόγεια, σχεδόν αδιόρατη ειρωνεία που χρωματίζει τις άκρες του φάσματος, αν αφαιρέσεις την υπερβολή στην εκτέλεσή του (αυτό το σχεδόν βαριεστημένο "τραγουδάω-δεν-τραγουδάω", "όλα έχουν νόημα και τίποτα δεν έχει"), αν αφαιρέσεις την αμφισημία που όλα αυτά κουβαλάνε, τότε αυτό που μένει είναι μια άχρωμη διασκευή που, χωρίς να το ξέρει, δεν μπορεί να αποφασίσει αν είναι κήρυκας της Βίβλου ή ερωτικό τραγουδάκι. Η τέχνη του Cohen βρίσκεται σε αυτόν το αδιόρατο υπαινιγμό, σε αυτό που ποτέ δεν είσαι σίγουρος αν υπάρχει ή αν μόνο εσύ το ακούς. Η διασκευή αυτή απλά το έθαψε (αντί να το υπογραμμίσει) και άφησε ένα άδειο κέλυφος χωρίς πολύ νόημα.
Α, και κάτι άλλο: Όταν βλέπω οπτικοποιήσεις τραγουδιών όπου κάποια έφηβη νεαρά έχει πάρει τις πιο προβλέψιμες, πιο εικονολατρικές, πιο μελό εικόνες από το λεύκωμά της και τις έχει βάλει να παίζουν μαζί με τη μουσική (καρδούλες, πουλάκια, συννεφάκια και άλλες αηδίες) μου έρχεται να ξεράσω.
Don't do this, please!
Αν κάποιος ήθελε να δώσει μια οπτική συνοδεία σε ένα κομμάτι (του Cohen στην συγκεκριμένη περίπτωση) το ελάχιστο που θα μπορούσε να κάνει θα ήταν να πάρει παραδείγματα απ´ την εικονογραφία αυτού, για παράδειγμα, του βιντεοκλιπ:
Εγώ πάλι όταν το πρωτο-άκουσα μου φάνηκε σαν κάτι διαφορετικό από τα συνηθισμένα. Βέβαια δεν μου προκάλεσε έκπληξη το γεγονός ότι είναι διασκευή, όταν έψαξα να μάθω γι' αυτό. Σε καμιά περίπτωση δεν φτάνει τον Coen κι αυτόν το αδιόρατο υπαινιγμό που τόσο εύστοχα περιέγραψε ο npat. Θεωρώ όμως πως είναι αξιόλογη η προσπάθεια των παιδιών να το μεταφέρουν στην ελληνική πραγματικότητα.
Αναστασία, γι' αυτό είμαστε εδώ... για να κάνουμε πιο μελωδική τη καθημερινότητα. ;-)
Npat, συμφωνώ με το σχόλιο για τις εικόνες του βίντεο... Δεν ταιριάζουν με τίποτα...
Όταν το πρώτο-άκουσα έμεινα απλά ακίνητη και σιωπηλή.
ΑπάντησηΔιαγραφήΣε έναν ραδιοφωνικό σταθμό εδώ στην Θεσσαλονίκη.
Δεν ήξερα που θα μπορούσα να το βρω στην διασκευή αυτή που κάθε φορά με συγκλονίζει το ίδιο.
Σ'ευχαριστώ γιαυτό....
Εγώ πάλι όταν το πρωτο-άκουσα έμεινα λίγο αμφιταλαντευόμενος. Εντάξει, πήραν ένα κομμάτι του Cohen (το οποίο είχα ακούσει αρκετό καιρό πριν και θυμόμουν ελάχιστα) και έβαλαν μια γυναικεία φωνή να απαγγέλλει μεταφρασμένους τους στοίχους. Κάτι δε μου άρεσε, αλλά δεν ήξερα τι. Μέχρι που έκανα κλικ και ξανάκουσα την ορίτζιναλ εκτέλεση. Σόρυ παιδιά, αλλά η διασκευή απλά δε δουλεύει. Αν αφαιρέσεις την βαθιά, τραχιά, "έχω κάνει ένα εκατομμύριο τσιγάρα" φωνή του Cohen, αν αφαιρέσεις την υπόγεια, σχεδόν αδιόρατη ειρωνεία που χρωματίζει τις άκρες του φάσματος, αν αφαιρέσεις την υπερβολή στην εκτέλεσή του (αυτό το σχεδόν βαριεστημένο "τραγουδάω-δεν-τραγουδάω", "όλα έχουν νόημα και τίποτα δεν έχει"), αν αφαιρέσεις την αμφισημία που όλα αυτά κουβαλάνε, τότε αυτό που μένει είναι μια άχρωμη διασκευή που, χωρίς να το ξέρει, δεν μπορεί να αποφασίσει αν είναι κήρυκας της Βίβλου ή ερωτικό τραγουδάκι. Η τέχνη του Cohen βρίσκεται σε αυτόν το αδιόρατο υπαινιγμό, σε αυτό που ποτέ δεν είσαι σίγουρος αν υπάρχει ή αν μόνο εσύ το ακούς. Η διασκευή αυτή απλά το έθαψε (αντί να το υπογραμμίσει) και άφησε ένα άδειο κέλυφος χωρίς πολύ νόημα.
ΑπάντησηΔιαγραφήΑ, και κάτι άλλο: Όταν βλέπω οπτικοποιήσεις τραγουδιών όπου κάποια έφηβη νεαρά έχει πάρει τις πιο προβλέψιμες, πιο εικονολατρικές, πιο μελό εικόνες από το λεύκωμά της και τις έχει βάλει να παίζουν μαζί με τη μουσική (καρδούλες, πουλάκια, συννεφάκια και άλλες αηδίες) μου έρχεται να ξεράσω.
Don't do this, please!
Αν κάποιος ήθελε να δώσει μια οπτική συνοδεία σε ένα κομμάτι (του Cohen στην συγκεκριμένη περίπτωση) το ελάχιστο που θα μπορούσε να κάνει θα ήταν να πάρει παραδείγματα απ´ την εικονογραφία αυτού, για παράδειγμα, του βιντεοκλιπ:
http://www.youtube.com/watch?v=7pA5UhNaYw0
Εγώ πάλι όταν το πρωτο-άκουσα μου φάνηκε σαν κάτι διαφορετικό από τα συνηθισμένα. Βέβαια δεν μου προκάλεσε έκπληξη το γεγονός ότι είναι διασκευή, όταν έψαξα να μάθω γι' αυτό. Σε καμιά περίπτωση δεν φτάνει τον Coen κι αυτόν το αδιόρατο υπαινιγμό που τόσο εύστοχα περιέγραψε ο npat. Θεωρώ όμως πως είναι αξιόλογη η προσπάθεια των παιδιών να το μεταφέρουν στην ελληνική πραγματικότητα.
ΑπάντησηΔιαγραφήΑναστασία, γι' αυτό είμαστε εδώ... για να κάνουμε πιο μελωδική τη καθημερινότητα. ;-)
Npat, συμφωνώ με το σχόλιο για τις εικόνες του βίντεο... Δεν ταιριάζουν με τίποτα...